Pato mandarín
| Pato mandarín | ||||||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
 |
||||||||||||
| Estado de conservación | ||||||||||||
|
||||||||||||
| Clasificación científica | ||||||||||||
|
||||||||||||
| Nome científico | ||||||||||||
| Aix galericulata | ||||||||||||
 Coñeza toda a Bioloxía en Wikispecies, o directorio dos seres vivos |
O pato mandarín (Aix galericulata) é unha ave da familia dos anátidos.
Índice |
Descrición [editar]
Son parrulos relativamente pequenos, que miden entre 41 e 49 cm de lonxitude e teñen unha envergadura alar que vai dos 65 ós 75 cm. Os machos adultos en plumaxe reprodutora son aves de aspecto rechamante e inconfundible. Teñen o bico vermello, a cabeza verde metálica, un debuxo branco en forma de media lúa sobre dos ollos e a cara vermella con "patillas" castañas. O papo é púrpura con dúas liñas verticais brancas e os flancos avermellados, con dúas “velas” alaranxadas no lombo, formadas polas plumas da alas. A plumaxe ten reflexos metálicos. As femias teñen unha coloración moito máis discreta, castaña agrisada, manchada na parte inferior. Teñen un anel ocular branco e unha liña que parte do ollo, ademais dunha pequena parte branca nos flancos. A punta do seu bico é pálida. En xeral soi moi semellantes ás femias do pato da Carolina.
Distribución [editar]
A área orixinal de distribución da especie comprendía o nordeste de China e a rexión rusa do Amur, onde hai aínda unhas 1.000 parellas, e o Xapón onde quedan unas 5.000. Actualmente a especie está moi ameazada nestas áreas. Como ave de parques e zoos espallouse case por todo o mundo e os exemplares fuxidos establecéronse con máis ou menos éxito nalgunhas zonas coma Alemaña, Austria, Suíza, os Países Baixos e o sur de Inglaterra, onde hoxe se considera unha especie definitivamente consolidada.
A poboación salvaxe europea, que conta cunhas 7.000 parellas, sería hoxe superior á asiática. As poboacións salvaxes asiáticas son migratorias, e pasan o inverno nas terras baixas do sur de China e do Xapón.
Malia calcular os seus números nuns 65.000 exemplares a IUCN non considera o pato mandarín especie ameazada.
En estado salvaxe os patos mandaríns crían en zonas de bosque mesto preto de lagos pouco fondos, pantanos ou estanques.
Conduta [editar]
Na natureza son aves tímidas que se moven entre a vexetación mesta, voando con habilidade entre as polas e agatuñando polas árbores. Son pouco sensibles ó frío, o que lles permite sobrevivir ós invernos centroeuropeos. Buscan comida principalmente no chan, apañando mesmo sementes grandes coma landras. Aliméntanse principalmente ó amencer ou cando empeza a anoitecer, e pasan o día pousados nunha pola ou agachados na vexetación.
Poden formar pequenos bandos no inverno, pero non adoitan mesturarse con outras especies de parrulos.
Reprodución [editar]
Fan os niños en furados nas árbores, preto da auga. Poñen de 6 a 10 ovos brancos, duns 5 cm de longo que chocan uns 31 días. Cando os polos saen do ovo, a nai salta no chan e chámaos inmediatamente. Os pitos móvense xa de pequenos con facilidade polas polas, grazas ás unllas aguzadas e a cola longa.
Simbolismo [editar]
Na China, o pato mandarín é un símbolo de fidelidade dentro do matrimonio, malia que as parellas de mandaríns non duran máis ca unha estación.
Galería de imaxes [editar]
-
Macho novo.
-
Macho adulto
