Paratopo

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
1. Rexión Fab
2. Rexión Fc
3. Cadea pesada
4. Cadea lixeira cun dominio variable (VL) e outrro constante (CL)
5. Rexión Fv co paratopo
6. Rexións bisagra.

O paratopo é a parte dun anticorpo que recoñece ao antíxeno e é o lugar onde se unen o antíxeno e o anticorpo. É unha pequena rexión de 15–22 aminoácidos da molécula do anticorpo chamada rexión Fv que está constituída por partes das cadeas pesada e lixeira do anticorpo situada nos extremos dos brazos da molécula de inmunoglobulina (que ten forma de Y).[1]

O receptor de linfocitos B (BCR) ten tamén paratopos para antíxenos, xa que é un anticorpo integrado no membrana plasmática do linfocito B.

A parte do antíxeno na cal se une o paratopo denomínase epitopo. A forma do epitopo pode ser imitada por un mimotopo, polo que será tamén recoñecido polo paratopo e causará unha resposta inmunitaria similar. Na figura represéntase un anticorpo de linfocito B esquemático típico coas súas partes, no cal as partes internas dos extremos dos brazos (o idiotipo, zona no círculo) forman o paratopo, que se une ao epitopo.


Notas[editar | editar a fonte]

  1. Goldsby, Richard; Kindt, TJ; Osborne, BA; Kuby, Janis (2003). "Antigens (Chapter 3)". Immunology (Fifth ed.). New York: W. H. Freeman and Company. pp. 57–75. ISBN 00716749475.