Paolo Rossi

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Paolo Rossi
Información persoal
Nome completo Paolo Rossi
Nacemento 23 de setembro de 1956 (57 anos)
Lugar Prato, Italia
Altura 1,77 m
Posición Dianteiro
Carreira sénior
Anos Equipos Aprs (Gls)
1976 Como 6 (0)
1976–1979 Vicenza 94 (60)
1979–1980 Perugia (cedido) 28 (13)
1981–1985 Juventus 83 (24)
1985–1986 Milan 20 (2)
1986–1987 Hellas Verona 20 (4)
Selección nacional
1977–1986 Italia 48 (20)
* Partidos e goles só en liga doméstica.
† Aparicións (Goles)

Paolo Rossi, nado na provincia de Prato o 23 de setembro de 1956, é un ex futbolista italiano. Xogaba de dianteiro e foi internacional coa selección italiana. No ano 1982, levou a Italia a conquista-lo título mundial por terceira vez. Ao anotar seis goles fíxose coa Bota de Ouro e co Balón de Ouro. Até o de agora é o único xogador en gaña-los tres premios nunha soa competición.

Carreira[editar | editar a fonte]

Os comezos[editar | editar a fonte]

Rossi naceu en Santa Lucía, na Toscana. O seu debú profesional prodúcese no Como, equipo ao cal a Juventus o enviara para que fora collendo experiencia. Pouco despois chega ao Vicenza. Na tempada 1976-77 o goles de Rossi levan á escadra á primeira división italiana, a Serie A. Ao ano seguinta anota 24 goles, polo que é chamado para a selección que desputa o Mundial de Fútbol Arxentina 1978. Aquí Paolo Rossi confírmase coma un dos grandes goleadores daqueles tempos. En 1979 o Vicenza descende á Serie B, e o xogador é cedido ao Perugia.

Escándalo[editar | editar a fonte]

Na súa estancia no Perugia veuse involucrado nun escádalo de apostas, o chamado (Totonero)), co resultado de que Rossi foi suspendido por dous anos. El sempre dixo que era inocente e que esta condea era unha inxustiza. No seu libro "Ho fatto piangere il Brasile" unha das persoas que o acusaran admite que os cargos que se lle imputaron eran unha invención.

Mundial de 1982[editar | editar a fonte]

Rossi volta da suspensión xusto a tempo para desputa-lo Mundial de Fútbol España 1982, mais tanto a prensa coma os siareiros italianos concidían en que estaba nun pobre estado de forma. E dende logo nos tres primeiros encontros non lles deu motivo para mudaren a súa opinión.

O adestrador italiano, Bearzot, seguíu a confir nel cara a segunda fase do torneo, ande se enfrontarían á Arxentina e ó Brasil, o favorito para facerso co campionata. Aquel Brasil contaba cunha morea de estrelas coma Zico, Sócrates, Falcão... Mais Rossi respondeu ao desafío. Marcou os tres goles na vitoria contra o Brasil por 3-2.

Nas semifinais, contra Polonia marcou outros dous goles, e na final contra a Alemaña anotou o primeiro gol. Italia remataría gañando a final por 3-1. Os seus méritos neste mundial outorgáronlle o Balón de Ouro de 1982.

Últimos anos[editar | editar a fonte]

En 1982 vai para a Juventus onde consegue gañar unha Recopa en 1984 e a Copa de Europa en 1985.

Pouco despois pasou polo AC Milán e finalmente remata os seus dias de futbolista no Verona, onde se retia en 1987.

Na actualidade adícase á construción. Foi nomeado por Pelé coma un dos 125 mellores futbolistas vivos.

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]