Orde corintia

Na Galipedia, a wikipedia en galego.

A orde corintia é máis elegante e ornamentada das ordes arquitectónicas clásicas. Atribúese a súa creación ao escultor grego Calímaco no século IV adC. No esencial é similar á orde xónica, da que difire basicamente na forma e tamaño do capitel. Unha das construcións máis destacables executadas segundo as pautas estilísticas da orde corintia é o monumento de Lisícrates en Atenas, levantado cara a 334 adC.

Índice

1 Características peculiares
2 Exemplos da orde corintia
3 Véxase tamén
- 3.1 Outros artigos
- 3.2 Ligazóns externas

[editar] Características peculiares

A columna vai dotada de base. Trátase dunha peza de apoio composta por tres molduras : dous boceles circulares ou medios touros e unha escocia intercalada entre ambos os que pode ir adornada por uns linteles. En ocasións, esta base apoia á súa vez sobre un plinto, peza prismática de planta cadrada de pouco espesor.
O fuste é de sección circular e presenta un lixeiro éntasis. Está acanalado por 24 estrías separadas entre si por finos filetes lonxitudinales. O tamaño total da columna adoita ser de vinte módulos e o do propio fuste de dezaseis e dous terzos.
O capitel é o elemento máis representativo desta orde e recoñécese pola súa aparencia de cesta da que sobordanse as follas de acanto, cuxos talos dan lugar a unha especie de volutas ou espirales nas catro esquinas.
O entaboamento mide xeralmente un quinto da orde total. Está formado por:
- o arquitrabe, que se mostra xeralmente descomposto en tres bandas horizontais superpuestas e graduadas.
- ou o friso é unha banda continua (sen métopas nin tríglifos) adornada cunha sucesión de figuras en relevo. Carga directamente sobre o arquitrabe.
- ou a cornixa coroada polo beirado forma un saledizo que xeralmente conta cunha moldura.