Nicolás Salmerón

Nicolás Salmerón
Nicolás Salmerón Alonso
Presidente do Goberno da Primeira República
Período:	18 de xullo de 1873 - 7 de setembro de 1873
Antecesor:	Francisco Pi i Margall
Sucesor:	Emilio Castelar y Ripoll
Chanceler:	{{{chanceler1}}}
{{{cargoexecutivo2}}}
Período:	{{{periodo2}}}
Antecesor:	{{{antecesor2}}}
Sucesor:	{{{sucesor2}}}
{{{cargoexecutivo3}}}
Período:	{{{periodo3}}}
Antecesor:	{{{antecesor3}}}
Sucesor:	{{{sucesor3}}}
{{{cargoexecutivo4}}}
Período:	{{{periodo4}}}
Antecesor:	{{{antecesor4}}}
Sucesor:	{{{sucesor4}}}
Datos persoais
Nacemento:	10 de abril de 1838
Lugar:	Alhama de Almería, Almería, España
Falecemento:	20 de setembro de 1908
Lugar:	Pau, Francia
Organización:	Partido Progresista de España Republicanismo unitario
Afiliacións:	{{{afiliacións}}}
Cónxuxe:	{{{cónxuxe}}}
Parella:	{{{parella}}}
Fillos:	{{{fillos}}}
Residencia:	{{{residencia}}}
Cargo(s):	{{{cargos}}}
Alma mater:	{{{almamater}}}
Profesión:	Político, historiador, filósofo e catedrático.
Relixión:	{{{relixión}}}
Sinatura:	{{{sinatura}}}
Sitio web:	{{{web}}}

Nicolás Salmerón Alonso, nado en Alhama de Almería o 10 de abril de 1838 e finado en Pau (Francia) o 20 de setembro de 1908, foi un político e filósofo español, que chegou a Presidente do Poder Executivo da Primeira República Española durante un mes e medio no ano 1873. Dimitiu do seu cargo por negarse a asinar unha pena de morte. Foi catedrático de Historia Universal na Universidade de Oviedo e de Metafísica na Universidade de Madrid. Estudou as teorías de Krause, que inspiraron á Institución Libre de Ensino.

Traxectoria

O seu pai foi médico, e o seu irmán máis vello, Francisco Salmerón (1822-1878) foi político e xurista. Estudou o ensino en Almería. Máis tarde viaxou a Granada onde estudou Dereito e Filosofía, sendo co-discípulo de Francisco Giner de los Ríos. En Madrid foi influenciado pólas teorías de Krause a través de Julián Sanz del Río, o seu profesor. En 1858, foi profesor de Filosofía no Instituto de San Isidro de Madrid e ao ano seguinte foi nomeado profesor axudante na Facultade de Letras da Universidade Central.

O 13 de xullo de 1869 obtivo a cátedra de Metafísica na Universidade Central. En 1867 foi detido polas súas actividades revolucionarias no seo do Partido Demócrata, a carón de Francisco Pi i Margall, pasando cinco meses no cárcere. Durante o Sexenio Democrático (1868-1874) foi un dos líderes do republicanismo, a pesar das diferenzas doutrinais que tiña de federalismo Francisco Pi i Margall. No ano 1871 foi elixido deputado por Badaxoz.

A Primeira República

Coa proclamación da República en 1873, foi nomeado Ministro de Gracia e Xustiza do goberno de Estanislao Figueras. Tentou reformar o sistema xudicial e establecer unha lexislación secular.

Trala dimisión de Pi i Margall, as Cortes Constituíntes nomearono Presidente do Poder Executivocon 193 votos contra 93de Pi i Margall, cargo que exerceu entre o 18 de xullo e o 7 de setembro de 1873. A situación de todo o período foi especialmente crítica, o que o levou a non poder controlar as sublevacións cantonais que xurdían en España. Os seus problemas co Exército no foron menores durante o seu período presidencial, e a súa negativa a asinar a pena capital obligarono a dimitir. Dous días despois de abandonar o cargo foi elixido Presidente do Congreso dos Deputados. Os enfrontamentos co seu sucesor, Emilio Castelar, axudaron involuntariamente ó golpe de Estado do xeneral Pavía que, xunto co de Arsenio Martínez Campos o 29 de decembro de 1874, deron fin a primeira experiencia republicana en España.

Restauración da Monarquía

Artigo principal: Restauración borbónica en España.

Estatua de Nicolás Salmerón en Almería

No 1874 regresa a súa cátedra de Metafísica, pero coa Restauración borbónica verase privado da plaza o 17 de xullo de 1875 nun amplo proceso de depuración universitaria. Aínda que tratou de manter un despacho de avogados en Madrid, a situación obligouno a partír cara o exilio en París, onde xunto a Manuel Ruiz Zorrilla fundou o Partido Republicano Progresista. Non volveu a España ata 1885, trala amnistía de Práxedes Mateo Sagasta de 1881, e puido recuperar a súa cátedra. Foi de novo deputado no 1886 e despois ininterrompidamente de 1893 ata 1907.

Finou en Pau, Francia o 20 de setembro de 1908, mentres estaba de vacacións. No ano 1915 trasladaron os seus restos ó monumento funerario levantado no cemiterio civil de Madrid, á dereita do mausoleo de Francisco Pi i Margall, o seu predecesor na presidencia da República. No su epitadio aparece unha glosa realizada por Georges Clemenceau (primeiro ministro francés de 1907 a 1912), e recordase que deixou o poder por non asinar unha sentencia de morte.

Primeira República española
Segue a: Francisco Pi i Margall	Nicolás Salmerón (1873-1873)	Precede a: Emilio Castelar y Ripoll
	Presidente do Goberno de España

Véxase tamén

Outros artigos

• Primeira República Española
• Francisco Salmerón y Alonso

Ligazóns externas

• Biografía e algúns textos (en castelán)