Neopaganismo
 |
Atención: Este artigo ou apartado precisa dun traballo de revisión. Por favor, vexa a lista de Artigos con problemas e de acordo coas indicacións que aparecen nesa páxina. Cando os problemas se resolvan, retire esta mensaxe e borre a páxina da lista de artigos con problemas, pero, por favor, non quite esta mensaxe ata que estea todo solucionado (se fose posible, sería mellor substituír este marcador por outro máis específico). (Desde xullo de 2008.) |
|
Neopaganismo
|
|
relixións maiores
|
| Wicca / Etenismo |
| Celtismo / Dodecateísmo |
| Esteuropeo / Kemetismo |
|
relixións menores
|
| Vía Romana / Indopaganismo |
| Gaianismo / Cristopaganismo |
| Cadiscismo / Olimpianismo |
| Xudeopaganismo |
|
sistemas ideolóxicos
|
| Eclettismo / Reconstrucionismo |
| Mundialismo / Xeneticismo |
| Ecopaganismo / Tecnopaganismo |
O neopaganismo é un conxunto de movementos espirituais modernos inspirados en formas de relixiosidade anteriores ó cristianismo.
Reconstrucionismo [editar]
Coñécese como reconstrucionistas as formas de paganismo que pretenden recuperar relixións antigas de Europa, Oriente Medio e de Exipto, así coma do Asatrú e do politeísmo heleno.
Teoloxía [editar]
Practicamente todas as relixións neopagás son panteístas: recoñecen a existencia dunha realidade última unitaria, un principio divino que enche todo o existente. Na relixión wiccana, por exemplo, os principios creativos son dous e da unión e alternancia desta bipolaridade xérase a vida.
A cosmoloxía é un dos puntos de coincidencia entre as distintas relixións neopagás. A creación pagá é un proceso de desenvolvemento natural, troco e evolución da existencia; entenden que ese proceso está causado por Deus, pero non orixinado por el, porque a creación é un mecanismo derivado da emancipación da divindade no mundo e a súa manifestación. O motor que causa o nacemento, crecemento e morte das cousas, así coma os ciclos da vida, sería o espírito divino presente no cosmos.
Ética e moral [editar]
Todas as relixións neopagás teñen en común un sentido ético similar, que pon o acento sobre o respecto á natureza. A natureza no referente ao sagrado, porque é xerada pola divindade, é respectada hoxe na súa forma e expresión. Respecto pola natureza é un respecto ecolóxico xa que en moitas tradicións a Deusa Nai é identificada coa propia natureza. O neopaganismo en cada unha das súas formas recoñece o rol central da natureza no proceso que portou o home a envolverse, a coñecer o mundo, a desenvolver as súas peculiaridades, a descubrir cal é a beleza da existencia. Ademais do respecto ao ecoloxismo, respecto á natureza significa respecto dos seres naturais de cada home e de cada criatura: cada un é respectado e valorizado por iso que é, polo seu eu; cada un é divino na súa particularidade. Isto está baixo a liña da natureza múltiple e multicolor da vida. O neopaganismo ofrece, xa que logo, unha significativa ética social, que permite ao home vivir respectando totalmente ao próximo, este respecto tradúcese en respecto a calquera diferenza. O ensino pagán se fundamenta, xa que logo, en preceptos que poden ser facilmente traducidos como regras de vida cotiá e particular e o campo ecolóxico e no campo social; simples regras éticas de aproximación á cotidianidade que permite a realización dunha harmonía que subliña o legado do home co mundo, co próximo e coa terra.
