Mosteiro de San Fiz de Monfero
Na Galipedia, a wikipedia en galego.
O Mosteiro de San Fiz de Monfero é un mosteiro medieval situado nas Fragas do Eume e do que se conserva en bo estado a súa igrexa mentres que as dependencias monacais están en estado ruinoso.
Índice |
[editar] Situación
Mosteiro situado na parroquia de San Fiz de Monfero no concello de Monfero, na provincia de A Coruña.
[editar] Historia
As súas orixes remóntanse cando menos ao século X, onde se fundou un cenobio ao pe dunha ermida dedicada a San Marcos. Este cenobio favorecido polo rei Bermudo II sufriu o ataque dos normandos, sendo reconstruido a iniciativa de Afonso VII no ano 1134 en colaboración con nobres como Afonso Bermúdez ou o Conde Pedro Osorio que lle fixeron doazóns e lle concederon privilexios.
A comunidade naquel entón acollíase a regra de San Bieto xa que a comunidade conformárase con monxes desa orde procedentes do Mosteiro de Santa María de Valverde do Bierzo.
No 1147 acóllese a reforma cisterciense a través do Mosteiro de Sobrado dos Monxes, vivindo anos de esplendor económico e cultural.
A finais da idade media, coa reforma dos Reis Católicos anexionase a Congregación de Castela, da que dependeu ata a exclaustración de 1835.
A mediados do século XVI a comunidade monástica iniciou obras de renovación que continuarían ata a seguinte centuria, obras caracterizadas polo seu estilo clásico. No ano 1620 encárgase das obras Simón de Monasterio. A partir de entón imponse o estilo barroco. Derrúbase a vella iglesia e a morte de Simón de Monasterio, ao que se lle atribúe as trazas da planta e o alzado, no ano 1624 fai que outros mestres de obra teñan que seguir co seu proxecto.
As obras continuaron e no ano 1639 xa estaba rematado o ciborio e no ano 1645 traballábase na fachada. No ano 1655 consagrouse o templo. A capela da Virxe da Cela remátase cara o ano 1666, obra a que lle seguirán outras como a sancristía, coñecida como Chirola.
[editar] Descrición
A igrexa é a parte que mellor se conserva. A igrexa románica constaba de tres naves.
Destaca a súa fachada barroca, única en Galicia polo axedrezado dos perpiaños, alternando granito con pizarra, con catro enormes columnas e dúas pilastras rematadas con capiteis corintios, que convina, seguindo a Bonet, unha estrutura clásica cun dinamismo barroco.
A planta é de cruz latina cunha gran cúpula no cruceiro.
No interior atópanse os sepulcros de Nuno Freire de Andrade, Fernán Pérez de Andrade e Diego de Andrade.
O edificio monacal conta con tres claustros, o renacentista Claustro da Hospedería (con restos románicos), o Claustro procesional, tamén renacentista e abovedado cunha fonte barroca, e o Claustro dormitorio de estilo barroco, o de maior extensión, estábase reformando cando foi ocupado polas tropas napoleónicas durante a Guerra de Independencia.
Contemplando o mosteiro obsérvase o tránsito armónico desde un clasicismo herreriano a un barroquismo interpretado cunha aberta naturalidade.
