Monarquía de Xullo
| Royaume de France Reino de Francia Monarquía de Xullo |
|||||
|
|||||
|
|||||
 |
|||||
| Capital | París | ||||
| Lingua | Francés | ||||
| Goberno | Reino | ||||
| Historia | |||||
| • Establecido | 1830 | ||||
| • Disolución | 1848 | ||||
| Moeda | Franco francés | ||||
.svg)
Proclamada o 9 de xullo de 1830 despois das chamadas Tres Gloriosas Trois Glorieuses, a Monarquía de Xullo 1830 - 1848 sucedeu en Francia á Segunda Restauración. A rama menor dos Borbóns a dinastía de Orleáns accede ao trono a mans de Luís-Filipe I como rei dos franceses. O seu reinado comeza co problema da Revolución de 1830 e se atopara con outros varios que acaban por instaurar a Segunda República. A Monarquía de Xullo, marca á fin da monarquía en Francia.
A crise da monarquía [editar]
En 1846, as colleitas son moi malas. O aumento do prezo do trigo, base da alimentación, provoca a escaseza. O poder adquisitivo baixa. O consumo interior non progresa, provocando unha crise industrial de superprodución. Inmediatamente os patróns se adaptan recurrindo ao despido. Inmediatamente, se asiste a unha retirada masiva dos aforros populares, o sistema bancario está en crise. As quebras se multiplican, os cursos da Bolsa caen. O Estado reacciona importando trigo ruso, o que volve a balanza comercial negativa. Os grandes traballos se paran. As manifestacións se suceden. En 1847 se producen os motins de Buzançais. En Roubaix, un 60% dos obreros están en paro. Os asuntos de corrupción (asunto Teste-Cubières) e os escándalos (asunto Choiseul-Praslin) manchan o réxime. As asociaciones que se encuadran e as reuniones públicas prohibidas a partir de 1835 bloquean á oposición. Para pasar esta lei, os opositores seguen os enterros civís de algúns deles, que se transforman en manifestacións públicas. As celebracións familiares e os banquetes serven tamén de pretexto ás reunións. A campaña dos banquetes, ao final do réxime, se desarrola en todas as grandes cidades de Francia. Luís-Filipe endurece o seu discurso e prohíbe o banquete de peche o 14 de xaneiro de 1848. O banquete, aplazado ao 22 de febreiro, provoca a Revolución de 1848.
A caída do réxime [editar]
Tras unha axitación, o rei sustitue ao ministro François Guizot por Adolphe Thiers que propon a represión.Recibido con hostilidade pola tropa colocada ao Carrusel, diante do palacio das Tullerias, o rei abdica en favor do seu neto Filipe e confía a rexencia a súa nora, Hélène de Mecklembourg-Schwerin, pero en vano. A Segunda República foi proclamada o 24 de febreiro de 1848 fronte a columna da Bastilla.
