Milagres de Xesús

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
A tormenta no mar de Galilea de Rembrandt. Fai referencia ao momento en que Xesús calma a tormenta.

Os milagres de Xesús son os feitos sobrenaturais que se atribúen a Xesucristo no curso da súa vida terreal e que foron recollidos nos Evanxeos canónicos. Estes milagres pódense clasificar en catro grupos: as curacións, exorcismos, a resurrección dos mortos e o control sobre a natureza. O número exacto dos milagres depende de como se contan os milagres, por exemplo, no milagre da filla de Xairo, onde unha muller se cura e unha nena é resucitada, pero os dous acontecementos son narrados nos mesmos parágrafos dos Evanxeos, e polo xeral de forma conxunta, e o feito de que a nena tiña 12 anos e a muller estivera enferma durante 12 anos foi obxecto de diversas interpretacións.

Estes milagres causaban a indignación de escríbalos e os mestres da lei.[1]

Neses tempos, escríbalos, fariseos e outros, atribuíron a unha confabulación con Belcebú este poder de expulsar aos demos. Xesús defendeuse enerxicamente destas acusacións.[2] Segundo os relatos evanxélicos, Xesús non só tiña o poder de expulsar demos, senón que transmitiu ese poder aos seus seguidores[3] Ata se menciona o caso dun home que, sen ser seguidor de Xesús, expulsaba con éxito demos no seu nome.[4]

Segundo o escrito en Mateo 11: 20-24, [5] Corazín, Betsaida e Cafarnaún -tamén chamada Capernaúm-, son a cidades onde Xesús realizou a maior parte dos seus milagres, debido a que estes aínda non se arrepentían dos seus pecados.

Segundo Xoán 14:10-14, [6] Xesús pídelles aos apóstolos que crean por esas obras porque é o Pai (Divos) quen as realiza nel. Tamén lles di que todo o que pidan ao Pai no seu nome el o fará, para que o Pai sexa glorificado no Fillo.

Milagres nos Evanxeos Canónicos[editar | editar a fonte]

Imaxe do libro de horas Les Très Riches Heures du Duc de Berry, no que se mostra a Xesús curando a un endemoñado

Vinte e catro milagres sobre curacións[editar | editar a fonte]

Sete curacións de espíritos inmundos[editar | editar a fonte]

Nestes pasaxes pódese observar que ata os demos próstranse ante Xesús, obedéceno e recoñéceno como o Santo Fillo de Deus.

  • O da rexión de Gerasa (Mt. 8:28-34,[7] Mc. 5:1-20, [8] Lc. 8:26-29 [9]): Era posuído por moitos espíritos inmundos que se facían chamar Lexión, que foron expulsados e entraron nun hato de porcos, que logo morreron.
  • O mudo (Mt. 9:32-34[10]): A xente estaba asombrada e os fariseos afirmaban que grazas ao príncipe dos demos Xesús realizaba os seus exorcismos.
  • O endemoñado cego e mudo (Mt. 12:22-23, [11] Lc. 11:14-15 [12])
  • A filla da cananea [13]: foi un milagre levado a cabo na rexión de Tiro e de Sidón, por petición e gracia á fe da nai da vítima.
  • O neno epiléptico [14]: Os discípulos que acompañaban a Xesús non puideron curar ao neno porque tiñan falta de fe.
  • O da sinagoga en Cafarnaún [15]: Foi curado nos días de repouso,
  • María Madalena [16]: Da cal saíron 7 demos. Tamén curou a outras mozas, entre elas: Xoana, muller de Chuza intendente de Herodes, e Susana.

Dúas curacións de leprosos[editar | editar a fonte]

  • Dun leproso de Galilea, [17] tamén encontrado no Evanxeo Egerton e no Corán: foi curado ao ser tocado pola man de Xesús.
  • De dez leprosos [18]: ian camiño a Xerusalén e Xesús curounos co poder da súa palabra.

Cinco curacións de paralíticos[editar | editar a fonte]

Nun cadro de Gabriel von Max, representación de Xesús curando a un neno (Imposición de mans).
  • O criado do centurión en Cafarnaún [19]: Foi curado a distancia por petición e grazas á fe do centurión.
    Non está claro si o relatado no Evanxeo de Xoán é o mesmo milagre, xa que o beneficiario é neste caso o fillo dun cortesán, aínda que os detalles da narración son idénticos.
  • Un paralítico de Cafarnaún [20]: quen estaba prostrado, e tamén lle foron perdoados os seus pecados. Os escribas acusaron a Xesús de blasfemo.
  • O home da man seca [21]: debido a este milagre os fariseos se enfureceron e murmuraban planeando a destrución de Xesús.
  • A muller na sinagoga que estaba encurvada e non podía enderezarse [22]: esta curación tivo lugar tamén en sábado e nunha sinagoga, polo cal Xesús foi criticado.
  • O de Xerusalén [23]: este home levaba 38 anos doente e foi curado un sábado nun estanque chamado Betesda en hebreo.

Catro curacións de cegos[editar | editar a fonte]

  • Os dous cegos de Cafarnaún [24]
  • Bartimeo, o de Xericó, [25] tamén encontrado no Corán): El suplicoulle misericordia e Xesús díxolle que foi salvado grazas á súa fe.
  • O de Betsaida [26]: A quen curou poñéndolle saliva nos ollos e impoñéndolle as mans.
  • O de nacemento [27]: Xesús o curou restrebando lodo feito coa súa propia saliva, nos ollos do cego, quen logo se lavou na piscina de Siloe.

Outras seis curacións[editar | editar a fonte]

Xesús e a sogra de Pedro, escena da abadesa Hitda de Meschede
  • A febre da sogra de Pedro[28]: foi curada na súa casa en Cafarnaún, ao ser tomada pola man de Xesús.
  • A muller con fluxo de sangue [29]: quen se curouse ao tocar o manto de Xesús.
  • Un xordomudo na Decápolis [30]: a quen courou meténdolle os dedos nos oídos, chuspindo, tocándolle a lingua e dicindo: "Effatá", que significa "ábrete".
  • O hidrópico [31]: Esta curación foi feita un sábado na casa dun dos principais fariseos.
  • A orella de Malco [32]: quen foi ferido por un discípulo de Xesús, a quen Xesús reprendeu por iso.
  • O fillo do alto oficial do rei [33]: Xesús e o oficial estaban en Canaán, e o que finaba estaba en Cafarnaún.

Curacións feitas de modo xenérico[editar | editar a fonte]

Ademais das xa mencionadas curacións, hai pasaxes que fan referencia a ocasións en que Xesús curou de modo xenérico diversas enfermidades. Menciónanse cinco a continuación:

  • Percorrendo Galilea [34]
  • Ao poñerse o sol [35]
  • Xunto ao mar de Galilea [36]
  • No Templo [37]
  • Cando se retira ao mar cos seus discípulos [38]

Dez milagres sobre a natureza[editar | editar a fonte]

A multiplicación dos pans. Retablo de 1870, Igrexa da natividade de María, Ravensburg, Alemaña.

Xesús obrou tamén, segundo os evangelios, dez prodixios de tipo natural, nos que se pon de manifesto a obediencia das forzas naturais á súa autoridade.

  • A tempestade acougada [39]: Sucede no Mar de Galilea. Jesús dilles aos seus discípulos homes de pouca fe, xa que estes atemorízanse e pensan que perecerán.
  • Camiñar sobre a auga [40]: Os discípulos creron ver unha pantasma e deron voces de medo. Dirixíanse nunha barca a Cafarnaún.
  • A moeda na boca do peixe [42]: Xesús mandou a Pedro a traer diñeiro da boca do peixe para pagar impostos.
  • Cando secou a figueira [43]: Secou a figueira ordenándolle que nunca máis tivese froito. Este milagre mostra a importancia e o poder da fe. Xesús afirma que con fe se poden mover montañas.
  • As Vodas de Canaán [48]: Onde converteu a auga en viño. De acordo ao Evanxeo segundo san Xoán, foi o primeiro signo realizado por Xesús ao comezo do seu ministerio público, e foi efectuado a pedido da Virxe María, a súa nai.

Catro milagres sobre resurrección[editar | editar a fonte]

A resurrección de Lázaro por Giotto di Bondone (século XIV).
  • Unha nena de trece anos de idade, filla de Xairo [49]: Xesús afirmou que a nena non estaba morta, senón só durmida.
  • Lázaro, de Betania,[50] tamén encontrado no Corán): quen xa levaba catro días morto e estaba sepultado nunha cova.
  • O fillo da viúva da cidade de Naín [51]: Xesús compadeceuse da viúva ao vela chorar, tocou o féretro no que levaban ao rapaz e lle ordenou que se levantara.
  • A Resurrección de Xesús [52]. Os restantes milagres denominados vulgarmente "resurreccións" son en verdade "reanimacións", é dicir, un retorno á vida anterior (a filla de Xairo, o fillo da viúva de Naín, e Lázaro). A resurrección de Xesús representa o triunfo definitivo sobre a morte, pois "unha vez resucitado de entre os mortos, xa non morre máis; desde agora a morte xa non ten poder sobre el" (Romanos 6:9). Para os cristiáns, a resurrección de Xesús é a que define a súa divindade.

Milagres nos evanxeos apócrifos[editar | editar a fonte]

  • Resurrección do mozo rico: [53] Xesús ensinoulle ao mozo os segredos do Reino de Deus.

Evanxeo da infancia de Tomé[editar | editar a fonte]

  • Gorrións feitos con barro (parte II): Lese que Xesús aos cinco anos de idade deu vida a doce gorrións feitos con barro un día sábado.[54]
  • Resurrección do neno caído nunha terraza (parte IX): Acusan a Xesús de facer caer ao neno e Xesús resucítao.
  • Resurrección do mozo que cortaba leña (parte X): Morreu desangrado ao cortase a planta do pé co hacha, Xesús resucitouno e as multitudes asombráronse e admirábanlle.
  • Xesús na fonte (parte XI): Xesús tiña seis anos de idade.
  • Multiplicación do gran de trigo (parte XII): Xesús tiña oito anos de idade e alimentou a todos os pobres da aldea ao recoller e moer un gran de trigo.
  • Milagre das dúas pezas dun leito (parte XIII): Xesús axuda ao seu pai Xosé co encargo de facer un leito.
  • Xesús enferma e cura ao seu segundo mestre (partes XIV-XV): Xosé levoulle a este mestre, ao que Xesús maldixo porque este pegoulle na cabeza. Logo curouno ao oír o bo testemuño que dicía o seu terceiro mestre sobre El.
  • Cura a Xacove da mordedura dunha víbora (parte XVI): A víbora mordeuno na man, Xesús soprou sobre a ferida e a víbora quedou morta.
  • Resurrección dun neno (parte XVII): Xesús tomoulle do peito e ordenoulle que revivise. Era un neno da súa veciñanza.
  • Resurrección dun home (parte XVIII): O home resucitou e adoroulle e a xente quedou impresionada.

Notas[editar | editar a fonte]

  1. Mt. 21:15-16
  2. Mt 9:32-34, Mt 12:22-30, Mc 3:22-27, Lc 11:14-15, Lc 11:17-23)
  3. Lc 10:17-20
  4. Mc 9:38-40
  5. Mateo 11: 20-24
  6. Xoán 14:10-14
  7. Mt. 8:28-34
  8. Mc. 5:1-20
  9. Lc. 8:26-29
  10. Mt. 9:32-34
  11. Mt. 12:22-23
  12. Lc. 11:14-15
  13. (Mt. 15:21-28, Mc. 7:24-30)
  14. (Mt. 17:14-21, Mc. 9:14-29, Lc. 9:37-43)
  15. (Mc. 1:21-28, Lc. 4:31-37)
  16. (Lc. 8:1-3)
  17. (Mt. 8:1-4, Mc. 1:40-45, Lc. 5:12-16
  18. (Lc. 17:11-19)
  19. (Mt. 8:5-13, Lc. 7:1-10)
  20. (Mt. 9:1-18, Mr. 2:1-12, Lc. 5:17-26)
  21. (Mt. 12:9-14, Mc. 3:1-6, Lc. 6:6-11)
  22. (Lc. 13:10-17)
  23. (Jn. 5:1-18)
  24. (Mt.9:27-31).
  25. (Mt. 20:29-34, Mc. 10:46-52, Lc. 18:35-43
  26. (Mc. 8:22-26)
  27. (Jn. 9:1-41)
  28. (Mt. 8:14-15, Mc. 1:29-31, Lc. 4:38-39)
  29. (Mt. 9:20-22, Mc. 5:25-34, Lc. 8:41-48)
  30. (Mc. 7:31-37)
  31. (Lc. 14:1-6)
  32. (Lc. 22:50-51)
  33. (Jn. 4:46-54)
  34. (Mt. 4:23-25, Lc. 16:17-19).
  35. (Mt. 8:16-17, Mr. 1:32-34, Lc. 4:40-41).
  36. (Mt. 15:29-31).
  37. (Mt. 21:14-15).
  38. (Mc 3:7-12).
  39. (Mt. 8:23-27, Mr. 4:35-41, Lc 8:22-25)
  40. (Mt. 14:22-27, Mr.6:45-52, Jn. 6:16-21)
  41. (Mt. 14:13-21, Mr. 6:30-44, Lc. 9:10-17, Jn. 6:1-14)
  42. (Mt. 17:24-27)
  43. (Mt. 21:18-22)
  44. (Mr. 8:1-10)
  45. (Lc. 5:1-11)
  46. (Mt. 17:1-13, Mr. 9:2-13, Lc. 9:28-36).
  47. (Mt. 26:26-29, Mr. 14:22-25, Lc. 22:19-20, 1ª de Corintios 11:23-26, 1ª de Pedro 1:16-18).
  48. (Jn. 2:1-12)
  49. (Mr. 5:38-43, [http://www.biblegateway.com/passage/?search=Lu%208:49-56&version=RVR1960 Lc. 8:49-56)
  50. (Jn. 11:38-44
  51. (Lc. 7:11.17)
  52. (Mt. 28:1-10, Mr. 16:1-8, Lc. 14:1-12)
  53. Fragmento do Evanxeo secreto de Marcos
  54. 21. ¿Qué dicen los evangelios apócrifos?

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Outros artigos[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]