Michael Jackson

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Michael Jackson
Michael Jackson in 1988.jpg
Jackson en 1988
Nome completo Michael Joseph Jackson
Alias Rei do Pop
Naceu 29 de agosto de 1958
Orixe Gary, Indiana Estados Unidos de América Estados Unidos
Morreu 25 de xuño de 2009 (50 anos)
Os Ánxeles Flag of the United States.svg
Ocupación (s) Cantante, bailarín, compositor, produtor, coreógrafo, actor e filántropo
Xénero Rock, hard rock, R&B, soul, funk, disco, new jack swing, pop.
Instrumento(s) Voz, guitarra, teclado, percusión, beatboxing
Tipo de voz Contratenor
Selo(s) discográfico (s) Steeltown
Motown
Epic
Legacy
MJJ Productions
Relacionado con The Jackson Five
Tempo en activo 1968 – 2009
Na rede
www.michaeljackson.com
Michael Jackson signature.svg

Michael Joseph Jackson[1], nado en Gary, Indiana o 29 de agosto de 1958 e finado nos Ánxeles o 25 de xuño de 2009[2], máis coñecido simplemente como Michael Jackson, foi un cantautor, actor, músico, bailarín e home de negocios estadounidense. Chamado o Rei do Pop,[3][4] a súa contribución á música, ó baile, á moda, xunto coa súa publicitada vida persoal, fixeron del unha figura da cultura popular durante catro décadas.

O oitavo fillo da familia Jackson, debutou na música profesional a carón dos seus irmáns como membro dos Jackson 5 en 1968, e comezou a súa carreira en solitario en 1971. A comezos dos anos 1980, Jackson converteuse na figura dominante da música popular. Os vídeos musicais das súas cancións, como "Beat It", "Billie Jean", e "Thriller", considéranse rompedores das barreiras raciais e transformadores do medio nunha arte e nunha ferramenta de promoción. A popularidade deses vídeos axudou a elevar á fama a MTV, daquela unha canle relativamente nova. Con vídeos como "Black or White" e "Scream", continuou a innovar no medio ó longo dos 1990, ademais de forxarse unha reputación como artista das xiras mundiais. A través das actuacións nos escenarios e nos vídeos, Jackson popularizou unha morea de complicadas técnicas de baile, como o robot e o moonwalk, ós cales el deu nome. O seu distintivo son e estilo influíron en numerosos artistas de hip hop, post-disco, R&B contemporáneo, pop e rock.

O álbum de Jackson Thriller (1982) é o álbum máis vendido de tódolos tempos. Os seus outros álbums, como Off the Wall (1979), Bad (1987), Dangerous (1991) e HIStory (1995), tamén están entre os máis vendidos do mundo. Jackson é un dos poucos artistas que foi honrado no Salón da Fama do Rock por dúas veces. Algúns dos seus outros logros son varios Récords Guinness do Mundo, 13 Premios Grammy, un Grammy Legend e un Grammy á carreira artística; 26 American Music Awards, máis que ningún outro artista, incluídos o de "Artista do Século" e "Artista dos anos 1980"; 13 números un nos Estados Unidos na súa carreira en solitario, máis que calquera outro artista masculino na era dos Hot 100; e máis de 400 millóns de discos vendidos por todo o mundo.[5][6][7][Note 1] Jackson gañou centos de premios, o que o converteu no artista máis galardoado da historia da música popular.[8] O 29 de agosto de 2010, no que sería o seu aniversario número 52, converteuse postumamente no artista máis descargado da historia da Nokia Music Store.[9][10] Coñecido pola súa labor filantrópica, Jackson viaxou constantemente arredor do mundo polas súas campañas humanitarias, e o Libro dos Récords de 2000 recoñeceuno polas súas 39 actividades caritativas.[11]

Aspectos da vida persoal de Jackson, como a súa aparencia cambiante, relacións sentimentais e comportamento, xeraron moita controversia. A mediados dos anos 1990, foi acusado de abusos sexuais a menores, mais o caso resolveuse fóra dos tribunais co pago de 25 millóns de dólares e non se chegaron a presentar cargos formais.[12] No 2005, foi xulgado por máis alegacións de abusos sexuais e outros cargos, dos cales o xurado atopou inocente. Mentres se preparaba para o seu regreso nunha serie de concertos chamada This Is It, Jackson morreu o 25 de xuño de 2009 por mor dunha parada cardiorrespiratoria logo dunha intoxicación aguda de propofol e benzodiacepina. O Departamento Forense do Condado dos Ánxeles declarou a súa morte como un homicidio, e o seu médico persoal, Conrad Murray, foi condenado por homicidio involuntario. A morte de Jackson desencadeou unha resposta global e a retransmisión en directo do seu funeral foi vista arredor de todo o mundo.[13]

Jackson converteuse no primeiro artista en ter un sinxelo no Top Ten da Billboard Top 100 en cinco décadas diferentes cando Love Never Felt So Good acadou o número 9 o 21 de maio de 2014.[14]

Traxectoria[editar | editar a fonte]

1958–75: Infancia e The Jackson 5[editar | editar a fonte]

Casa da infancia de Jackson en Gary, Indiana, con tributos dos fans após da súa morte.

Michael Jackson naceu o 29 de agosto de 1958. Era o oitavo de dez irmáns dunha familia afroamericana de clase traballadora, que vivía nunha casa de dous dormitorios de Gary, Indiana, unha cidade industrial preto de Chicago.[15][16] A súa nai, Katherine Esther Scruse, era unha devota testemuña de Xeová. No pasado, ela aspirara a ser unha artista country que tocaba o clarinete e o piano, mais acabou traballando para a compañía Sears.[17] O seu pai, Joseph Walter "Joe" Jackson, un antigo boxeador, traballaba co aceiro para U.S. Steel. Joe tamén tocaba a guitarra nun grupo local de R&B chamado "The Falcons" para axudar na economía familiar.[18] Michael medrou con tres irmás (Rebbie, La Toya, e Janet) e cinco irmáns (Jackie, Tito, Jermaine, Marlon, e Randy).[19] Un sexto irmán, Brandon, irmán xemelgo de Marlon, morreu pouco despois de nacer.[20]

Michael tivo unha relación problemática co seu pai, Joe.[21][22] No 2003, Joe recoñeceu que zoupaba a Michael cando era neno.[23] Joe tamén dixo ter abusado verbalmente do seu fillo, dicíndolle que tiña un "nariz gordo" en varias ocasións.[24] Jackson dixo que foi abusado fisicamente e emocionalmente durante os incesantes ensaios, aínda que tamén declarou que a estrita disciplina do seu pai xogou un papel moi importante no seu éxito.[21] Conversando abertamente sobre a súa nenez nunha entrevista con Oprah Winfrey, emitida en febreiro de 1993, Jackson recoñeceu que a súa xuventude fora moi solitaria e que se sentiu illado.[25] A profunda insatisfacción de Jackson coa súa aparencia, os seu pesadelos e problemas para durmir, a súa tendencia a compracer constantemente, especialmente ó seu pai, e o seu comportamento infantil na súa vida adulta, considéranse efectos dos malos tratos que sufriu na infancia.[26]

Nunha entrevista con Martin Bashir, posteriormente incluída no telefilme de 2003 Living with Michael Jackson, Jackson recoñeceu que o seu pai mancábao cando era neno, pero considerábao un "xenio", xa que segundo el mesmo, a estrita disciplina do seu pai foi fundamental para conseguir o éxito. Cando Bashir descartou o comentario positivo e continuou a inquirir sobre os golpes, Jackson puxo unha man diante de cara e opúxose ás súas preguntas.[27][28]

Michael (centro) como membro de The Jackson 5 en 1972.

En 1964, Michael e Marlon uníronse ós Jackson Brothers, unha banda formada polo seu pai na que estaban os seus irmáns Jackie, Tito e Jermaine, que eran músicos de acompañamento que tocaban as congas e a pandeireta. En 1965, Michael comezou a compartir a voz líder do grupo co seu irmán maior Jermaine, e o nome do grupo cambiouse por The Jackson 5.[19] Ese ano, o grupo gañou unha competición de talentos con Michael interpretando a canción de James Brown "I Got You (I Feel Good)".[29] Dende 1966 a 1968, a banda fixo xiras polo Medio Oeste, actuando nunha serie de clubs afroamericanos coñecidos como "chitlin' circuit". Frecuentemente facían de teloneiros de artistas de R&B como Sam and Dave, The O'Jays, Gladys Knight e Etta James. The Jackson 5 tamén actuaron en bares e clubes, onde se facían espectáculos de striptease, e tamén en auditorios locais e bailes de instituto.[30][31] En agosto de 1967, mentres facían xira pola Costa Leste, o grupo gañou un concurso amateur no The Apollo Theater de Harlem.[32]

The Jackson 5 gravaron varias cancións, como "Big Boy" (1968), o seu primeiro sinxelo, para Steeltown Records, un selo de Gary, Indiana,[33] antes de asinar con Motown Records en 1969.[19] The Jackson 5 deixaron Gary en 1969 e trasladáronse á área dos Ánxeles, onde seguiron a gravar música para Motown.[34] A revista Rolling Stone describiu a Michael como "un prodixio" con "abrumadores dons musicais," escribindo que el "emerxeu axiña como o principal atractivo e voz principal".[35] O grupo apareceu nunha lista musical cando os seus primeiros catro sinxelos—"I Want You Back" (1969), "ABC" (1970), "The Love You Save" (1970) e "I'll Be There" (1970)—acadaron o número un en Billboard Hot 100.[19] En maio de 1971, a familia Jackson mudouse a unha gran casa en Encino, California,[36] onde Michael evolucionou de artista infantil a ídolo adolescente.[37] Mentres Michael comezaba a medrar como artista en solitario a comezos dos 1970, seguiu a manter lazos con The Jackson 5 e Motown. Entre 1972, cando comezou a súa propia carreira, e 1975, Michael lanzou catro álbums de estudio con Motown: Got to Be There (1972), Ben (1972), Music & Me (1973) e Forever, Michael (1975).[38] "Got to Be There" e "Ben", as cancións que deron título ós dous primeiros álbums, foron sinxelos exitosos, así como a versión de Bobby Day "Rockin' Robin".[39]

The Jackson 5 foron descritos posteriormente coma "un vangardista exemplo de rompedores artistas negros".[40] Malia que as vendas do grupo comezaron a decaer en 1973, e os membros da banda anoxáronse con Motown por impedirlles ter control creativo, conseguiron varios éxitos top 40, como "Dancing Machine" (1974) e "I Am Love" (1974), antes de que The Jackson 5 deixara Motown en 1975.[41]

1975–81: Cambio a Epic e Off the Wall[editar | editar a fonte]

En xuño de 1975, os Jackson 5 asinaron con Epic Records, unha subsidiaria de CBS Records, e cambiaron o seu nome por the Jacksons. O irmán máis novo, Randy, uníuse formalmente á banda neste período, mentres Jermaine elixiu seguir con Motown e continuar unha carreira en solitario.[42] Os Jacksons continuaron a facer xiras internacionalmente, e lanzaron seis álbums máis entre 1976 e 1984. Michael, o líder letrista do grupo durante esa época, escribiu éxitos como "Shake Your Body (Down to the Ground)" (1979), "This Place Hotel" (1980) e "Can You Feel It" (1980).[29] A introdución de Michael no cine comezou en 1978, cando interpretou ó "Espantallo" en The Wiz, un musical dirixido por Sidney Lumet no que tamén saían Diana Ross, Nipsey Russell e Ted Ross.[43] O filme foi un desastre na recadación.[44] Mentres traballaba no filme, Michael coñeceu a Quincy Jones, que estaba a facer a banda sonora do mesmo, e Jones accedeu a producir o seu próximo álbum en solitario, Off the Wall. [45] En 1979, Jackson rompeu o nariz durante unha rutina de baile. A súa rinoplastia non foi satisfactoria, xa que se aqueixaba de dificultades respiratorias que poderían afectar a súa carreira. O doutor Steven Hoefflin foi o encargado de efectuar a segunda rinoplastia de Jackson e as operacións vindeiras.[46]

Off the Wall (1979), que Jones e Jackson co-produciron, consagrou a Jackson como artista en solitario. O álbum axudouno na súa transición dende o "bubblegum pop" da súa xuventude a un son máis complexo como adulto.[47] Os letristas do álbum inclúen ó propio Jackson, Rod Temperton, Stevie Wonder e Paul McCartney. Off the Wall foi o primeiro disco en solitario que conseguiu xerar catro top 10 hits nos Estados Unidos: "Off the Wall", "She’s Out of My Life", e os sinxelos "Don't Stop 'til You Get Enough" e "Rock with You".[48][49] O álbum acadou o número 3 na Billboard 200 e vendeu máis de 20 millóns de copias en todo o mundo.[50] En 1980, Jackson gañou tres premios nos American Music Awards: Álbum Soul/R&B favorito, Artista masculino de Soul/R&B favorito e Sinxelo de Soul/R&B favorito por "Don't Stop 'Til You Get Enough".[51][52] Tamén gañou o premio Billboard Year-End ó Mellor artista negro e ó Mellor álbum negro, así como un Premio Grammy á Mellor actuación de R&B por "Don't Stop 'Til You Get Enough".[48] En 1981, Jackson foi o gañador dos American Music Awards por Álbum Soul/R&B favorito e Artista masculino de Soul/R&B favorito.[53] Malia o seu éxito comercial, Jackson sentiu que Off the Wall debería ter xerado un impacto moito maior, e iso determinouno a superar tódalas expectativas no seu próximo lanzamento.[54]

1982–83: Thriller e Motown 25: Yesterday, Today, Forever[editar | editar a fonte]

En 1982, Jackson combinou o seu interese pola música e polo cine cando tivo a oportunidade de contribuír coa canción "Someone In the Dark" no storybook do filme E.T. the Extra-Terrestrial. A canción, con Quincy Jones como productor, gañou un Premio Grammy á mellor grabación para nenos en 1983.[55] Moito maior foi o éxito que tivo despois do lanzamento de Thriller a finais de 1982. O álbum valeulle a Jackson sete premios Grammys máis[55] e oito American Music Awards, incluído o Premio de Mérito, sendo o artista máis novo en gañalo.[56]

"Thriller" foi o álbum máis vendido en todo o mundo en 1983.[57][58] Converteuse no álbum máis vendido da historia nos Estados Unidos,[59] e tamén no resto do mundo, cunhas vendas estimadas de 65 millóns de copias.[60] O álbum ficou no máis alto da Billboard 200 durante 37 semamas, e no top 10 de 200 durante 80 semanas consecutivas. Foi ademais o primeiro álbum en ter sete sinxelos no Billboard Hot 100 top 10, incluíndo "Billie Jean", "Beat It" e "Wanna Be Startin' Somethin'".[61] En marzo de 2009, Thriller acadou 29 millóns de envíos segundo a RIAA,[62] conseguindo Dobre Diamante nos Estados Unidos. Thriller valeulles a Jackson e Quincy Jones o Grammy a Mellor produtor do ano en 1983. Tamén gañou o de álbum do ano, e mellor interpretación masculina de pop. "Beat It" gañou o Récord do Ano, con Jackson como artista e Jones como co-produtor, e mellor interpretación masculina de rock. "Billie Jean" valeulle dous Grammys a Jackson, por mellor canción de R&B e mellor interopretación masculina de R&B.[55] Os Premios AMA de 1984 galardoaron a Jackson cun Premio de Mérito e AMAs ó artista masculino favorito, e artista favorito de Soul/R&B e Pop/Rock. "Beat It" gañou o AMA ó vídeo favorito de Soul/R&B, vídeo favorito de Pop/Rock, e sinxelo favorito de Pop/Rock. Thriller gañou o AMA ó álbum favorito, álbum favorito de Soul/R&B e álbum favorito de Pop/Rock.[56][63]

En adición ó galardoado álbum, Jackson lanzou "Thriller", un vídeo musical de catorce minutos de duración que foi dirixido por John Landis en 1983.[64] Foi descrito como "rompedor das barreiras raciais" pola Music Television Channel (MTV), daquela unha aínda recente canle de televisión.[47] En decembro de 2009, a Biblioteca do Congreso seleccionou o vídeo musical "Thriller" para ser incluído no National Film Registry. Foi un dos vinte cinco filmes nomeados ese ano como "obras de duradeira importancia na cultura americana" que deberían ser "preservados por sempre."[65][66] "Thriller" é o primeiro e o único vídeo musical en ser incluído neste rexistro.[64][66][67]

O avogado de Jackson, John Branca, observou que o artista tiña a máis alta taxa de dereitos na industria da música ata daquela: aproximadamente $2 por cada álbum vendido. Tamén estaba a bater récords de beneficios polas vendas das súas gravacións. O videocasete documental The Making of Michael Jackson's Thriller vendeu máis de 350.000 copias nuns poucos meses. Nesta época comezaron a venderse bonecos coa aparencia de Michael Jackson, que apareceron nas tendas en maio de 1984 cun prezo de $12.[68] O biógrafo J. Randy Taraborrelli escribiu que "Thriller xa non se vendía como un artigo de lecer como unha revista, un xoguete, ou as entradas para o cine, comezou a venderse como un elemento básico do fogar."[69] En 1985, The Making of Michael Jackson's Thriller gañou o Grammy a mellor vídeo musical.[55] Time describiu do seguinte xeito a influencia de Jackson como "Estrela das gravacións, da radio, dos vídeos rock. Un equipo de rescate dun só home para o negocio da música. Un compositor que establece o ritmo durante unha década. Un bailarín cos pés máis luxoso na rúa. Un cantante que atravesa tódalas fronteiras do gusto, do estilo e tamén da cor".[68] The New York Times escribiu que, "no mundo da música pop, está Michael Jackson e despois tódolos demais".[70]

Un intre decisivo na carreira de Jackson produciuse o 25 de marzo de 1983, cando Michael reuniuse cos seus irmáns para unha lendaria actuación en vivo que foi gravada no Pasadena Civic Auditorium para Motown 25: Yesterday, Today, Forever, un especial de televisión da NBC. O espectáculo emitiuse o 16 de maio de 1983, e tivo unha audiencia estimada de 47 millóns de espectadores, e na cal actuaron os Jackson e outros estrelas de Motown.[71] O espectáculo é lembrado especialmente pola interpretación en solitario de "Billie Jean", que lle valeu o primeiro nomeamento ós Emmy.[72] Vestindo unha característico chaqueta negra con brillantes e unha luva de golf decorada con diamantes de imitación, realizou o seu famoso movemento de baile, o moonwalk, que o antigo bailarín de Soul Train e membro de Shalamar Jeffrey Daniel lle ensinara tres anos antes.[73] Jackson rexeitara orixinalmente a invitación para participar no espectáculo, xa que cría que xa fixera televisión abonda por aquel entón. Porén, a petición de Berry Gordy, Jackson mudou de parecer e accedeu a participar no show coa condición de poder facer unha actuación en solitario.[74] Segundo o reporteiro de Rolling Stones Mikal Gilmore, "Hai intres nos que sabes que estás a oír ou ver algo extraordinario...iso ocorreu esta noite".[37] A actuación de Jackson foi comparada coa de Elvis Presley ou The Beatles' en The Ed Sullivan Show.[75] Anna Kisselgoff de The New York Times escribiu posteriormente, "O moonwalk que el fixo famoso é unha axeitada metáfora do seu estilo de baile. Como o fai? Como técnico, é un gran ilusionista, un xenuíno mimo. A súa habilidade de manter unha perna recta mentres esvara cunha curva coa outra require dunha sincronización perfecta."[76] Berry Gordy comentou da súa actuación que "dende o primeiro intre de Billie Jean, quedei fascinado, e cando fixo o seu icónico moonwalk, fiquei abraiado, foi máxico, Michael Jackson entrou en órbita, e xa nunca descendeu".[77]

1984–85: Pepsi, "We Are the World" e carreira nos negocios[editar | editar a fonte]

A mediados da década de 1980, a galardoada carreira musical de Jackson contribuíu ó seu éxito comercial, que resultou ser substancial. En novembro de 1983, Jackson, xunto cos seus irmáns, colaborou con PepsiCo nun acordo promocional de $5 millóns que rachou cos récords na industria da publicidade pola imaxe dunha celebridade. A primeira campaña de Pepsi, levouse a cabo nos Estados Unidos dende 1983 a 1984 e lanzou o tema "New Generation". Na campaña estaba incluído a publicidade, a xira de patrocinio, eventos de relacións públicas e exhibicións en tendas. Jackson, que estaba activamente involucrado na creación do icónico anuncio de Pepsi, suxeriu o uso da canción "Billie Jean" como jingle publicitario.[78]

O 27 de xaneiro de 1984, Michael e outros membros dos Jacksons rodaron un anuncio de Pepsi Cola que foi supervisado por Phil Dusenberry,[79] un executivo da axencia BBDO, e Alan Pottasch, o Director Creativo de Pepsi Internacional, no Shrine Auditorium dos Ánxeles. Diante dun nutrido grupo de fans na simulación dun concerto, foquetes pirotécnicos prenderon lume no cabelo de Jackson, causándolle queimaduras de segundo grao no seu coiro cabeludo. Jackson foi sometido a tratamento para agochar os sinais da queimadura, e realizou a súa terceira rinoplatia pouco despois.[46] Pepsi chegou a un acordo extraxudicial e Jackson doou a súa residencia de $1,5 millóns ó Centro Médico Brotman en Culver City, California. Na súa honra foi renomeado Michael Jackson Burn Center.[80] Dusenberry relatou o episodio nas súas memorias, Then We Set His Hair on Fire: Insights and Accidents from a Hall of Fame Career in Advertising. Jackson asinou un segundo acordo con Pepsi a finais de 1980 por $10 millóns. A segunda campaña tivo repercusión mundial, abranguendo máis de vinte países e proporcionando apoio financeiro ó novo álbum de Jackson Bad, e a súa xira mundial de 1987–88.[78] Malia que Jackson tiña acordos e contratos publicitarios con outras marcas, como L.A. Gear, Suzuki e Sony, ningunha delas foi tan significativa como Pepsi, que máis tarde asinaría con outras estrelas musicais como Britney Spears e Beyoncé para promocionar os seus produtos.[78][78][81]

Jackson na Casa Branca sendo presentado cun premio polo Presidente Ronald Reagan e a Primeira Dama Nancy Reagan, 1984

A labor humanitaria de Jackson foi recoñecida o 14 de maio de 1984, cando foi invitado á Casa Branca para recibir un premio do Presidente Ronald Reagan polo seu traballo caritativo para axudar á xente a superar o alcoholismo e o abuso das drogas,[82] e en recoñecemento polo seu apoio a Ad Council e a campaña de prevención de alcoholismo ó volante da Administración Nacional de Seguridade no Tráfico. Asemade, Jackson doou o uso de "Beat It" para os anuncios da campaña de servicio público.[83]

Ó contrario que os outros álbums, Thriller non tivo xira oficial para promocionalo, pero o "Victory Tour" de 1984 do grupo The Jacksons amosou o novo material en solitario de Michael a máis de dous millóns de estadounidenses. Foi a derradeira xira que fixo cos seus irmáns.[84] Por mor da controversia da venda de entradas para o concerto, Jackson deu unha conferencia de prensa e anunciou que ía donar a súa parte dos cartos da xira Victory Tour, cun valor de $3 a 5 millóns, á caridade.[85][86] O traballo caritativo de Jackson e os seus premios humanitarios continuaron co lanzamento de "We Are the World" (1985), que co-escribiu con Lionel Richie.[87] Lanzada mundialmente en marzo de 1985 para axudar ós pobres dos Estados Unidos e África, a canción conseguiu $63 millóns para paliar a fame,[88] e converteuse nun dos sinxelos máis vendidos de tódolos tempos, con 20 millóns de copias. "We Are the World" gañou catro Grammys en 1985, incluíndo o premio á "Canción do Ano", e a Jackson e Richie como autores.[87] Malia que os directores da American Music Award eliminaron a canción caritativa da competición porque sentían que non era xusto, a edición dos AMA de 1986 fíxolle un tributo á canción no seu primeiro aniversario. (A canción foi gracada o 28 de xaneiro de 1985).[89] Os creadores do proxecto recibiron dous premios especiais de honra: o primeiro pola creación da canción e o segundo pola idea do USA for Africa. Jackson, Quincy Jones, e o promotor Ken Kragan recibiron galardóns especiais polos seus papeis na creación da canción.[89][90][91][92]

O interese económico de Jackson no mercado dos dereitos musicais medrou despois de colaborar con Paul McCartney a comezos da década de 1980. Da súa colaboración aprendeu que McCartney facía aproximadamente $40 millóns cada ano a partir de cancións doutras persoas.[88] En 1983, Jackson comezou a investir en dereitos de cancións que outros artistas escribiran, mais foi coidadoso coas súas adquisicións, facéndose só cunhas poucas das ducias que lle ofreceron. As primeiras adquisicións de Jackson foron "Everyday People" (1968) de Sly Stone, "1-2-3" (1965) de Len Barry, "The Wanderer" (1961) e "Runaround Sue" (1961) de Dion DiMucci. Porén, a compra máis significativa de Jackson produciuse en 1985, cando mercou os dereitos sobre a ATV Music Publishing após de meses de negociacións.[88] A ATV tiña os dereitos de preto de 4000 cancións, incluíndo o catálogo Northern Songs que contiña a maioría das composicións de Lennon–McCartney gravadas con The Beatles.[93]

En 1984, Robert Holmes à Court, o rico investidor australiano que posuía ATV Music Publishing, anunciara que poñía o catálogo de ATV á venda.[93] En 1981,[94] fóralle ofrecido a McCartney por £20 millóns.[88][95] Segundo McCartney, contactou con Yoko Ono para facer a compra xuntos, dividindo a cantidade a £10 millóns cada un, mais Ono pensou que poderían mercalo por £5 millóns cada un.[88][95] Como non foron quen de facer a compra conxunta, McCartney, que non quería ser o único propietario das cancións dos Beatles, non desempeñou a oferta pola súa conta.[94][95]

Jackson foi informado da oferta polo seu avogado, John Branca, en setembro de 1984.[93] Un avogado de McCartney tamén aegurou a Branca que McCartney non estaba interesado. McCartney dixera da oferta que "Era demasiado cara",[88][94] mais outras compañías e investidores estaban interesado. Jackson realizou unha oferta de $46 millóns o 20 de novembro de 1984.[93] Os seus axentes coidaron que tiñan resolto varias veces, mais atopáronse con outros poxadores e outras áreas de debate. En maio de 1985, o equipo de Jackson retirouse das conversas despois de ter gastado case un $1 millón e catro meses en dilixencias nas negociacións.[93] En xuño de 1985 Jackson e Branca descubriron que a empresa de Charles Koppelman e Marty Bandier' fixera unha tentativa de acordo con Holmes à Court para comprar ATV Music por $50 millóns; mais, a comezos de agosto, o equipo de Holmes à Court contactou con Jackson e as conversas reandáronse. Jackson propuxo unha oferta de $47,5 millóns, que foi aceptada debido a que podía pechar o trato máis axiña por ter feito as dilixencias con ATV Music.[93] Jackson tamén aceptou visitar a Holmes à Court en Australia, onde aparecería en Channel Seven Perth Telethon.[96] A adquisición de ATV Music rematou o 10 de agosto de 1985.[93]

1986–90: Aparencia, tabloides, Bad, filmes, autobiografía e Neverland[editar | editar a fonte]

A pel de Jackson tivo unha cor medio marrón durante toda a súa xuventude, mais a mediados da década de 1980, volveuse gradualmente máis pálido. O cambio recibiu unha gran cobertura dos medios de comunicación, que incluían murmurios de que podía estar clarexando a súa pel[97] Segundo a biografía de J. Randy Taraborrelli, en 1986, a Jackson diagnosticáronlle vitilixe, que de acordo con Taroberrelli, puido ser consecuencia de clarexar a pel. Taraborelli tamén dixo que a Jackson diagnosticáronlle lupus; a vitilixe clarexou parcialmente a súa pel, e o lupus estaba a curar, máis ámbalas dúas enfermidades fixérono moi sensible á luz do sol. Os tratamentos que empregou polo seu estado clarexaron aínda máis a súa pel, e, coa aplicación de maquillaxe para uniformizar as manchas, a súa aparencia era a dun home branco.[98] Jackson foi diagnosticado con vitilixe na súa autopsia, mais non de lupus.[99]

O cirurxián plástico neiorquino Dr. Pamela Lipkin, que non tratara nunca a Jackson ou revisara o seu historial médico, dixo, "cando ollas para as outras características, o clarexar da pel vai da man do que eu coido que era unha busca da beleza, así que teño que preguntarme que foi primeiro? Vitilixe ou clarexar a pel?" Tendo en conta que Jackson tiña un ton de pel uniforme cando era mozo, a interpretación de Lipkin foi que "probablemente está a tratar de parecer caucásico: a súa pel é máis branca. O seu nariz faise máis delgado cada seis meses. Os seus beizos están a quedar máis finos. As súas cellas son máis altas. O seus ollos son cada vez meirandes. Os seus pómulos son maiores".[100] Jackson declarou que tan só se fixo dúas rinoplastias como toda cirurxía na cara, malia que eventualmente mencionou que se fixo unha depresión no queixo. Jackson perdeu peso a comezos dos anos 1980 por mor dun cambio de dieta e polo seu desexo dun "corpo de bailarín".[101] Testemuñas declararon que tiña mareos frecuentes e especulouse de que sufrise de anorexia nerviosa; os períodos de perda de peso foron un problema recorrente na súa vida.[102]

Durante o curso do tratamento, Jackson fixo dous grandes amigos: o seu dermatólogo, Dr. Arnold Klein, e a enfermeira de Klein, Debbie Rowe. Rowe converteríase posteriormente na segunda muller de Jackson e a nai dos dous fillos maiores. Jackson confiaba moito en Klein en asuntos médicos e de negocios.[103]

Jackson converteuse no obxectivo dun crecente xornalismo sensacionalista. En 1986, os tabloides difundiron a historia de que Jackson durmía nunha cámara hiperbárica de osíxeno para reducir o proceso de envellecemento, e foi representado deitado dentro dunha caixa de cristal. Malia que a historia non era certa, os tabloides argüíron que fora o propio Jackson quen difundira a historia, fabricada por el mesmo.[104] Cando Jackson mercou un chimpancé de nome Bubbles a un laboratorio, díxose del que estaba a perder cada vez máis a noción da realidade.[105] Tamén se dixo que fixera unha oferta para mercar os ósos de Joseph Merrick (o "home elefante"), e aínda que era falso, Jackson non negou a historia.[106] Nun principio, vía esas historias como oportunidades de publicidade, mais cesou de darllas á prensa conforme se ían facendo máis sensacionalistas. Consecuentemente, os medios comezaron a facer as súas propias historias.[104][107][108] Esas reportaxes quedaron na conciencia pública, e inspiraron o alcume "Wacko Jacko" ("Jacko o tolo"), que Jackson detestaba. Respondendo ós rumores, Jackson comentoulle a Taraborrelli:

Por que non decirlle á xente que son un alien de Marte? Decídelle que como polos vivos e bailo voodoo a medianoite. Creerán todo canto ti lles digas, porque ti es xornalista. Pero se eu, Michael Jackson, dixese "Son un alien de Marte, como polos vivos e bailo voodoo a medianoite", a xente diría, "Ei meu, este Michael Jackson está tolo. É un desquiciado. Non podes crer unha soa palabra das que lle saen pola boca".[109]

Jackson vestía unha chaqueta dourada-prateada de estilo militar na era Bad.

Jackson colaborou con George Lucas e Francis Ford Coppola no filme 3-D de 17 minutos Captain EO, que se estreou en setembro de 1986 en Disneyland e EPCOT en Florida, e en marzo de 1987 en Tokyo Disneyland. O filme de $30 millóns foi unha popular atracción nos tres parques. Unha atracción de Captain EO foi instalada en Euro Disneyland despois de que o parque abrise en 1992. As instalacións de Captain EO nos catro parques estiveron abertas ata a década de 1990: a instalación de París foi a derradeira en pechar, en 1998.[110] A atracción volvería a Disneyland en 2010 despois da morte de Jackson.[111]

En 1987, Jackson disociouse das testemuñas de Xeová como resposta a súa desaprobación do vídeo Thriller.[112] Coa industria agardando por outro éxito maior, o primeiro disco de Jackson en cinco anos, Bad (1987), foi moi esperado.[113] Non superou a Thriller como triunfo comercial ou artístico, pero Bad tivo un enorme éxito por si mesmo.

Jackson nunha actuación de 1988.

O álbum Bad lanzou sete sinxelos de éxito nos Estados Unidos, cinco dos cales ("I Just Can't Stop Loving You", "Bad", "The Way You Make Me Feel", "Man in the Mirror" e "Dirty Diana") acadaron o número un nas listas Billboard Hot 100. Foi unha gravación récord por ser a que máis números un en Hot 100 tivera nunca, superando a Thriller.[114] Malia que o vídeo da canción principal foi posiblemente derivado do sinxelo "Beat It", o vídeo de "Bad" demostrou ser un dos máis icónicos de Jackson. Rodouse no sistema de metro de Nova York, con vestiario e coreografías inspiradas en West Side Story. No 2012, o álbum levaba vendidos entre 30 e 45 millóns de copias en todo o mundo.[115][116][117][118][119][120] Grazas a Bad, Bruce Swedien e Humberto Gatica gañaron un Grammy en 1988 ó mellor arranxo para álbum - non clásico, e Michael Jackson gañou un Grammy ó mellor vídeo musical por "Leave Me Alone" en 1989.[55][121] Ese mesmo ano, Jackson gañou Premio ó éxito nos American Music Awards xa que Bad foi o primeiro álbum en crear cinco sinxelos números un nos Estados Unidos, o álbum número un en 25 países e o máis vendido internacionalmente entre 1987 e 1988.[122][123][124][125] En 1988, "Bad" gañou un American Music Award ó sinxelo favorito de Soul/R&B Single.[126]

A xira mundial Bad comezou o 12 de setembro dese ano, e rematou o 14 de xaneiro de 1989.[127] Só no Xapón, a xira tivo 14 vendas totais de entradas e acudiron 570.000 persoas, case o triplo que o récord anterior de 200.000 nunha única xira.[128] Jackson conseguiu un récord Guinness cando 504.000 persoas foron ó espectáculo do Wembley Stadium.[129] Realizou un total de 123 concertos a unha audiencia de 4,4 millóns de persoas.[130][131]

En 1988, Jackson estreou a súa única autobiografía, Moonwalk, que lle levou catro anos e vendeu 200.000 copias.[132] Jackson escribiu sobre a súa nenez, The Jackson 5, e o abuso que sufrira.[133] Tamén escribiu sobre a súa aparencia facial, dicindo que só se fixera dúas rinoplastias e unha depresión no queixo.[101] Atribuíu a maioría dos seus cambios faciais á puberdade, á perda de peso, a unha estrita dieta vexetariana, o seu cambio de pelo e á iluminación dos escenarios.[101] Moonwalk acadou o primeiro posto na lista dos mellores vendidos realizada por The New York Times.[134] O músico estreou un filme chamado Moonwalker, que inclúe imaxes da súa vida e curtas protagonizadas por Jackson e Joe Pesci. O plan orixinal contemplaba a estrea nos cines, pero debido a temas de financiamento, foi estreado en vídeo. Só foi emitida nos cines en Alemaña.

En marzo de 1988, Jackson adquiriu terras preto de Santa Ynez, California, para construír o Rancho Neverland cun custo $17 millóns. Nel, fixo instalar noras, menagerie e un cine na súa propiedade. Un grupo de seguridade de 40 persoas facían garda nos terreos. En 2003, foi valorado en aproximadamente $100 millóns.[135][136] En 1989, as ganancias de ventas de álbums, publicidade e concertos foron estimadas en $125 millóns só nese ano.[137] Pouco tempo despois, converteuse no primeiro occidental en aparecer nun anuncio de televisión da Unión Soviética.[138]

O seu éxito traduciuse valeulle o título de "Rei do Pop".[139][140][141][142] O alcume foi popularizado por Elizabeth Taylor cando o presentou no Soul Train Heritage Award en 1989, proclamándoo "o verdadeiro rei do pop, rock e soul."[143] O presidente George H.W. Bush designouno "Artista da Décade" pola Casa Branca.[144] Dende 1985 a 1990, doou $455.000 á United Negro College Fund,[145] e tódolos beneficios do seu sinxelo "Man in the Mirror" foron destinados a caridade.[146] A actuación en directo de Jackson de "You Were There" na celebración do 60 aniversario de Sammy Davis, Jr. permitiulle conseguir Jackson o seu segundo nomeamento ós Emmy.[138]

1991–93: Dangerous, Fundación Heal the World e Super Bowl XXVII[editar | editar a fonte]

En marzo de 1991, Jackson renovou o seu contrato con Sony por $65 millóns, un acordo récord naquela época,[147] desprazando á renovación de contrato de Neil Diamond con Columbia Records.[148] Estreou o seu oitavo álbum, Dangerous, en 1991. Este foi co-producido con Teddy Riley, que convenceu a Michael a introducir rap no seu álbum por vez primeira. No 2013, o álbum levaba vendidas sete millóns de copias nos Estados Unidos, e aproximadamente 30 millóns en todo o mundo.[149][150][151] Nos Estados Unidos, o primeiro sinxelo, "Black or White", foi o máis exitoso, conseguindo o número un nos Billboard Hot 100 e permanecendo nesa posición por sete semanas, e cun éxito semellante en todo o mundo.[152] O segundo sinxelo, "Remember the Time", mantívose oito semanas no top cinco nos Estados Unidos, chegando ó número da lista Billboard Hot 100.[153] A finais de 1992, Dangerous foi premiado como o álbum mellor vendido do ano en todo o mundo e "Black or White" foi premiado como o sinxelo máis vendido do ano en todo o mundo nos Billboard Music Awards. Ademais, gañou un premio como mellor artista da década de 1980.[154] En 1993, Jackson interpretou a canción nos Soul Train Music Awards nunha cadeira, dicindo que sufrira unha lesión nos ensaios.[155] No Reino Unido e noutras partes de Europa, "Heal the World" foi o meirande éxito do álbum; vendeu 450.000 copias no Reino Unido e estivo cinco semanas como número dous en 1992.[153]

Jackson creou a Fundación Heal the World en 1992. A organización caritativa levaba a nenos desfavorecidos ó rancho de Jackson para desfrutar das atraccións do parque que estaba construído na propiedade. A fundación tamén destinou millóns de dólares en todo o mundo para axudar a nenos ameazados pola guerra, a pobreza e a enfermidade. No mesmo ano, Jackson publicou o seu segundo libro, a colección de poemas Dancing the Dream. Mentres que o libro foi un gran éxito comercial e revelou a cara máis íntima da natureza de Jackson, a colección foi negativamente recibida pola crítica no momento da súa publicación. En 2009, o libro foi republicado por Doubleday e foi mellor acollido por algúns críticos por mor da súbita morte de Jackson. O Dangerous World Tour recadou $100 millóns. A xira comezara o 27 de xuño de 1992, e rematara o 11 de novembro de 1993. Jackson actuou para 3,5 millóns de persoas en 70 concertos.[153][156] Ademais, vendeu os dereitos de emisión da xira mundial Dangerous á canle HBO por $20 millóns, un acordo récord que aínda non foi superado.[157]

Por mor da enfermidade e morte de Ryan White, Jackson axudou a centrar a atención pública na SIDA, un tema moi controvertido naquela época. Declarou publicamente coa administración de Clinton na Gala Inaugural do Presidente para que destinase máis cartos á prevención e investigación da SIDA.[158][159] Nunha visita de alto nivel a África, Jackson visitou varios países, entre eles Gabón e Exipto.[160] A súa primeira parada en Gabón foi acollida cunha gran e entusiasta recepción de máis de 100.000 persoas, algúns delas portando letreiros onde se lía, "Benvido a casa Michael". Na súa viaxe a Costa de Marfil, Jackson foi coroado "Rei Sani" por un xefe tribal. El agradeceu ós dignatarios en inglés e francés, asinou documentos oficiais formalizando o seu reinado e sentou nun trono dourado mentres presidía danzas cerimoniais.

En xaneiro de 1993, Jackson fixo unha memorable actuación no descanso da Super Bowl XXVII. Por mor do descenso de interese durante o descanso nos anos anteriores, a NFL decidiu buscar un artista de gran nome que mantivese ós espectadores durante ese tempo, e Jackson foi seleccionado pola súa popularidade e interese mundial.[161] Foi a primeira Super Bowl na que audiencia foi superior durante o descanso que durante o propio partido. O espectáculo comezou con Jackson sendo propulsado ó escenario con foguetes por detrás del. Ó aterrar, mantívose inmóbil co "puño pechado, con postura de estutua en pé", vestido con roupa negra e dourada de estilo militar e lentes de sol; ficou totalmente inmóbil por un minuto. Despois quitou os lentes e arroxounos a un lado, e cantou catro cancións: "Jam", "Billie Jean", "Black or White" e "Heal the World". Dangerous subiu 90 posicións nas listas de álbums.[97]

En febreiro de 1993, Jackson recibiu o premio "Living Legend" na 35ª edición dos Grammy nos Ánxeles. "Black or White" foi nomeado ó Grammy á mellor interpretación vocal. "Jam" gañou dous nomeamentos: mellor intepretación de R&B e mellor canción de R&B.[153] Dangerous gañou o Grammy ó mellor arranxo - non clásico, premiando o traballo de Bruce Swedien e Teddy Riley. No mesmo ano, Michael Jackson gañou tres American Music a álbum favorito de Pop/Rock (Dangerous), sinxelo favorito de Soul/R&B ("Remember the Time") e foi o primeiro en gañar o International Artist, polos seus espectáculos e compromisos humanitarios. Este premio recibiría o seu nome no futuro.[55][121][162]

1993–94: Primeira acusación de abusos sexuais a menores e primeiro matrimonio[editar | editar a fonte]

O 10 de febreiro de 1003, Jackson ofreceu unha entrevista de 90 minutos a Oprah Winfrey, sendo a súa segunda entrevista de televisión dende 1979. He grimaced ó falar do abuso na infancia a mans do seu pai, confesou que cría ter perdido os seus anos de infancia e admitiu que a miúdo choraba de soidade. Negou os rumores dos tabloides que dicían que mercara os ósos do home elefante, que durmía nunha cámara de osíxeno, ou que clarexara a súa pel, confirmando por primeira vez que padecía vitilixe. Dangerous volveu entrar nas listas de álums top 10, máis que o ano anterior, o do seu lanzamento orixinal.[28][97][153]

No verán de 1993, Jackson foi acusado de abuso sexual infantil por un neno de trece anos chamado Jordan Chandler e polo seu pai, Evan Chandler, un dentista.[163][164][165] A familia de Chandler esixiu un pagamento en compensación por parte de Jackson, ó que nun principio se negou o cantante. Posteriormente, Jordan Chandler díxolle á policía que Jackson abusara sexualmente del.[166] Evan Chandler foi gravado mentres falaba da súa intención de presentar cargos, dicindo, "Se sigo adiante con isto, gañarei ó grande. Non hai forma de que perda. Conseguirei todo o que queira e el quedará destruído para sempre..... A carreira de Michael rematará". Porén, a nai de Jordan, estaba convencida de que nunca houbera malas accións por parte de Jackson.[165] Jackson usou a gravación para argumentar que estaba a ser vítima dun pai envexoso cuxo único obxectivo era conseguir cartos a súa costa.[165] En xaneiro de 1994, despois de ser investigada a alegación de extorsión, o fiscal do distrito dos Ánxeles, Michael J. Montagna, declarou que Chandler non podía ser acusado, entre outros motivos, por mor da falta de cooperación de Jackson e á súa vontade de negociar con Chandler durante varias semanas.[167]

En agosto de 1993, a casa de Jackson foi rexistrada pola policía, quen segundo os documentos do xulgado, atopou libros e fotografías na súa habitación onde saían nenos con pouca.[168] Dado que os libros eran legais, tanto para mercar como para posuír, o xurado decidiu non acusar a Jackson.[169] En decembro de 1993, Jackson foi inspeccionado desnudo.[170] Jordan Chandler dera unha descripción á policía das partes íntimas de Jackson, e a inspección revelou que Jordan describira correctamente que Jackson tiña nádegas de cor irregular, pelo púbico curto e testículos de cor rosa e marrón.[170][171] Malia os diferentes informes internos de fiscais e investigadores[172] e as posteriores declaracións do xurado que dicía que as fotografías non concordaban coa descrición[173][174][175] o fiscal declarou baixo xuramento que cría na veracidade e exactitude da declaración,[176] así como tamén o fixo o fotógrafo do shériff.[177] Unha moción de 2004 presentada pola defensa de Jackson afirmou que este nunca fora acusado penalmente por un gran xurado e que non se atoparan probas de conduta criminal ou malas prácticas.[178]

Os amigos de Jackson dixeron que nunca se recupou da humillación da inspección ó desnudo. A investigación foi inconcluente e nunca se presentaron cargos.[179] Jackson fixo unha declaración pública na que proclamou a súa inocencia.[163][170][180] O 1 de xaneiro de 1994, Jackson chegou a un acordo coa familia Chandler fóra dos tribunais por $22 millóns. O gran xurado do Condado de Santa Barbara e o gran xurado do condado dos Ánxeles disolveuse o 2 de maio de 1994 sen acusar a Jackson,[181] e os Chandler deixaron de colaborar coa investigación o 6 de xullo de 1994.[182][183][184] O documento do acordo fóra de tribunais dispuña que Jackson non cometera ningunha mala práctica e non se facía responsable. Os Chandler e o avogado da familia, Larry Feldman, asinárono sen ningunha disputa.[185] Feldman tamén afirmaba explicitamente que "ningúen mercaba o silencio de outro".[186] Unha década despois, durante a segunda acusación de abusos sexuais a menores, os avogados de Jackson presentarían un archivo que demostraba que o acordo se fixo sen o seu consentemento.[183] Unha posterior descrición do FBI a partir dos recopilados durante 20 anos, levou ó avogado de Jackson a suxerir que non existían proas de comportamento molesto ou sexual de Jackson cara ós menores.[187] Segundo documentos do DCFS que investigou a Jackson en 1993 no caso de Chandler, e de novo en 2003, non existen probas fiables de conduta abusiva.[188][189]

En maio de 1994, Jackson casou con Lisa Marie Presley, a filla de Elvis e Priscilla Presley. Coñecéranse en 1975, cando Lisa Marie con sete anos asistiu a unha celebración da familia Jackson no MGM Grand Hotel and Casino, e volvéronse coñecer a través dun amigo común.[190] Segundo un amigo dos Presley, "a súa amizade como adultos comezou en novembro de 1992 nos Ánxeles".[191] Mantiveron o contacto cada día a través do teléfono. Cando as acusacións de abuso a menores se fixeron públicas, Jackson comezou a depender de Presley e do seu apoio emocional; ela estaba preocupada pola súa saúde cambiante e a súa adicción ós medicamentos.[192] Presley explicou, "Crín que non fixo nada malo e que foi inxustamente acusado e si, comecei a namorarme del. Quería salvalo. Sentín que podía facelo."[193] Posteriormente, persuadiuno de chegar a un acordo civil fóra dos tribunais e de ir a rehabilitación para recobrar a saúde.[192]

Jackson propúxose a Presley por teléfono en outuno de 1993, dicíndolle "Se che pregunto de casar, que me dirías?"[192] Casaron en segredo na República Dominicana, negándoo durante os dous meses seguintes.[194] O seu matrimonio era, en palabras dela, "unha vida de parella casada..... e sexualmente activa".[195] No seu momento, os medios especularon que a voda era unha montaxe para mellorar a imaxe pública de Jackson.[194] O matrimonio durou menos de dous anos e rematou cun acordo amistoso.[196] Nunha entrevista con Oprah, Presley admitiu no 2010 que continuaron catro anos máis despois do divorcio "volvendo xuntos e rompendo" de xeito continuado ata que ela decidiu parar.[197]

1995–99: HIStory, segundo matrimonio e paternidade[editar | editar a fonte]

En 1995, Jackson fusionou o seu catálogo de música ATV co da música de Sony creando Sony/ATV Music Publishing. Jackson retivo a metade da propiedade da compañía, gañando $95 millóns por adiantado e os dereitos de aínda máis cancións.[198][199] Estreou un álbum dobre HIStory: Past, Present and Future, Book I. O primeiro disco, HIStory Begins, foi un álbum de quince grandes éxitos, e foi reeditado como Greatest Hits: HIStory, Volume I en 2001, mentres que o segundo disco, HIStory Continues, contiña trece novas cancións e dúas cancións versionadas. Debutou como número un nas listas de álbums e foi certificado para sete millóns de envíos nos Estados Unidos.[200] É o álbum múltiple mellor vendido de tódolos tempos, con 20 millóns de copias (40 millóns de unidades) vendidas en todo o mundo.[152][201] HIStory recibiu un nomeamento ós Grammy como Mellor álbum do ano.[202]

O primeiro sinxelo lanzado foi "Scream/Childhood". "Scream" foi un dueto xunto coa súa irmá pequena Janet. A canción é un ataque ós medios, principalmente polos agravios que lle causaron durante as acusacións de abusos en 1993. O sinxelo tivo o debut máis alto da Billboard Hot 100, no número 5, e reiciu un nomeamento ós Grammy pola "Mellor colaboración vocal pop".[202] "You Are Not Alone" foi o segundo sinxelo lanzado de HIStory; mantén o Récord Guinness por ser a primeira canción en debutar no número un na lista Billboard Hot 100.[203] Está considerado un gran éxito artístico e comercial, e recibiu un nomeamento ós Grammy á "Mellor interpretación vocal pop".[202]

A finais de 1995, Jackson foi trasladado ó hospital despois de colapsar durante uns ensaios para unha actuación televisada; o incidente foi causado por un ataque de pánico relacionado co stress.[204] "Earth Song" foi o terceiro sinxelo lanzado de HIStory, e copou as listas do Reino Unido durante seis semanas e o Nadal de 1995; vendeu un millón de copias, converténdose no sinxelo máis exitoso de Jackson no Reino Unido.[202] A pista "They Don't Care About Us" fíxose controvertida cando a Liga Antidifamación e outros grupos a criticaron por parecer as súas letras antisemitas. Jackson axiña sacou unha versión revisada da canción sen as partes ofensivas.[205] En 1996, Jackson gañou o Grammy polo Mellor vídeo musicalpor "Scream" e un American Music Award ó mellor artista masculino Pop/Rock favorito.[55][206]

O álbum foi promocionado co exitoso HIStory World Tour. A xira comezou o 7 de setembro de 1996 e rematou o 15 de outubro de 1997. Jackson realizou 82 concertos en 58 cidades a máis de 4,5 millións de fans, e gañou un total de $165 millóns. O espectáculo, que pasou polos cinco continentes e por 35 países, converteuse no máis exitoso en termos de audiencia.[127] Durante a xira, Jackson casou coa súa amiga Deborah Jeanne Rowe, enfermeira dermatóloga, nunha cerimonia improvisada en Sidney, Australia. Nesa época, Rowe estaba embarazada de aproximadamente seis meses do primeiro fillo da parella. Orixinalmente, Rowe e Jackson non tiñan plans de casar, pero a nai de Jackson, Katherine, persuadiunos para que o fixeran.[207] Michael Joseph Jackson Jr (comunmente coñecido como Prince) naceu o 13 de febreiro de 1997; e a súa irmá Paris-Michael Katherine Jackson naceu un ano despois o 3 de abril de 1998.[196][208] A parella divorciouse en 1999, e Jackson obtivo a custodia completa dos nenos. O divorcio foi relativamente amistoso, xa que o tema da custodia non se resolveu totalmente ata 2006.[209][210]

Michael Jackson no Festival de Cannes de 1997, na estrea do vídeo musical Ghosts.

En 1997, Jackson lanzou Blood on the Dance Floor: HIStory in the Mix, que contén re-mesturas de cancións de éxitos de HIStory e cinco cancións novas. Internacionalmente, as vendas foron de 6 millóns de copias, e é o álbum de re-mesturas máis vendido da historia.[211] Conseguiu o número un no Reino Unido, así como tamén o fixo a pista do título.[211][212] Nos Estados Unidos, o álbum foi certificado co platino, mais só conseguiu o posto 24.[149][202] Forbes calculou as súas ganancias anuais en $35 millóns no 1996, e $20 millóns no 1997.[136] En xuño de 1999, Jackson involucrouse en gran número de eventos de caridade. Uniuse a Luciano Pavarotti para un concerto benéfico en Módena, Italia. O espectáculo tivo o apoio da organización War Child, e recadou un millón de dólares para os refuxiados de Kosovo, Iugoslavia, así como fondos adicionais para os nenos de Guatemala.[213] Ese mesmo mes, Jackson organizou unha serie de concertos benéficos, "Michael Jackson & Friends", en Alemaña e Corea. Outros artistas que participaron foron Slash, The Scorpions, Boyz II Men, Luther Vandross, Mariah Carey, A. R. Rahman, Prabhu Deva Sundaram, Shobana, Andrea Bocelli e Luciano Pavarotti. A recadación destinouse á Fundación infantil Nelson Mandela, á Cruz Vermella e á UNESCO.[213] Dende agosto de 1999 ata 2000, viviu na cidade de Nova York no número 4 da Rúa 74.[214]

2000–03: Disputa discográfica, Invincible e terceiro fillo[editar | editar a fonte]

Co cambio de século, Jackson gañou un Premio American Music como Artista da década de 1980.[215] No 2000 e 2001, Jackson traballou no estudio con Teddy Riley e Rodney Jerkins, así como con outros colaboradores. Esas sesións darían como resultado un novo álbum Invincible, lanzado en outubro de 2001. Invincible foi o primeiro disco composto completamente de temas novos dende había seis anos, e sería o seu derradeiro álbum con novo material mentres estivo vivo. A estrea deste álbum estivo precedida pola disputa entre Jackson e a súa discográfica, Sony Music Entertainment. Jackson agardaba as licenzas dos másters dos seus álbums revertesen nel a comezos do 2000. Unha vez que tivese as licenzas, el sería quen de promocionar o material e manter tódolos beneficios. Porén, por mor das cláusulsa do contrato, a data de reversión de licenzas estaba a varios anos máis de distancia. Jackson descubriu que o avogado que o representaba a el tamén estaba a representar a Sony.[212] Jackson tamén descubriu o feito de que Sony, durante varios anos, estivera a presionar para que vendese a súa parte no catálogo musical que compartían. Jackson temía que Sony puidese ter un conflito de intereses, xa que se a súa carreira caía, e teríalles que vender a súa parte do catálogo a un prezo máis baixo.[216] Jackson buscou unha saída prematura do contrato.[212]

En setembr de 2001, dous concertos do 30 aniversario foron realizados no Madison Square Garden para conmemorar os 30 anos de carreira como artista en solitario. Jackson apareceu nun escenario xunto cos seus irmáns por primeira vez dende 1984. No espectáculo tamén actuaron Mýa, Usher, Whitney Houston, 'N Sync, Destiny's Child, Monica, Luther Vandross e Slash, entre outros artistas.[217] O segundo dos dous espectáculos celebrouse a noite anterior ós ataques do 11 de setembro de 2001.[218] Despois desa data, Jackson axudara a organizar o concerto benéfico United We Stand: What More Can I Give, que tivo lugar no RFK Stadium de Washington, D.C. Celebrouse o 21 de outubro de 2001, e incluíu actuacións de ducias de grandes artistas, que interpretaron a canción "What More Can I Give".[216] As actuación en solitario de Jackson foron omitidas na versión televisada do concerto, mais apareceu cantando nos coros. Esta omisión debeuse a temas contractuais cos anteriores concertos do 30 aniversario: estes, foron fusionados nun especial de dúas horas titulado Michael Jackson: 30th Anniversary Celebration que se estreou en novembro de 2001.

Malia os eventos que precederon a estrea do álbum, Invincible lanzouse en outubro de 2001 con moita expectación. Probou ser todo un éxito, debutando no máis alto das listas de 13 países e vendendo aproximadamente 13 millóns de copias internacionalmente. Recibiu dobre disco de platino nos Estados Unidos.[149][152] Pero as vendas de Invincible foron menores que as dos seus anteriores traballos por varios motivos: tivo menos promoción, non tivo unha xira mundial que o apoiase e as disputas coa discográfica. Tamén hai que subliñar que era unha mala época para a industria da música en xeral.[216] A gravación custou uns $30 millóns, sen incluír os cutos de promoción.[219] Invincible lanzou tres sinxelos, "You Rock My World", "Cry" e "Butterflies", este último sen vídeo musical. Jackson alegou en xullo de 2002 que Mottola era un "devil" e un "racista" que non apoiaba ós artistas afro-americanos, usándoos soamente para o seu beneficio persoal.[216] Acusou a Mottola de chamar ó seu colega Irv Gotti "negrata gordo".[220] Sony rexeitou renovar o contrato con Jackson, e argumentou que a campaña de promoción fallara porque Jackson se negara a facer unha xira nos Estados Unidos.[219]

No 2002, Michael Jackson gañou o seu American Music Award número 22, desta volta como mellor artista do século.[221] Ese mesmo ano, naceu o terceiro fillo de Jackson, Prince Michael Jackson II (alcumado "Blanket").[222] A identidad da nai é descoñecida, mais Jackson dixo que o neno foi o resultado dunha inseminación artificial do seu propio esperma nunha nai de alugamento.[209] O 20 de novembro dese ano, Jackson ensinou ó seu neno ós fans da rúa a través do balcón do Hotel Adlon de Berlín. Sosténdoo co seu brazo dereito e cun livián pano sobre a cara do cativo, Jackson ergueno brevemente por riba da reixa, a catro andares de altura sobre a rúa, causando moitas críticas nos medios. Jackson pediu desculpas polo incidente, chamándoo "un terrible erro".[223] Sony lanzou Number Ones, unha compilación dos grandes éxitos de Jackson en CD e DVD. Nos Estados Unidos, o álbum conseguiu triplo platino polo RIAA; no Reino Unido obtivo seis platinos e vendeu 1,2 millóns de copias.[149][224]

2003–05: Segunda acusación de abusos sexuais a menores e absolución[editar | editar a fonte]

Jackson nas Vegas, 2003

A comezos de maio de 2002, Jackson concedeu a gravación dun filme documental, conducido polo británico Martin Bashir, que consistía nun seguimento constante da súa vida. O equipo de rodaxe de Bashir estaba con Jackson durante o "incidente co bebé" en Berlín. O programa foi emitido en marzo de 2003 como Living with Michael Jackson, que resultou ser un retrato pouco eloxioso para o cantante.

Nunha escena particularmente controvertida, Jackson aparece sotendo dun rapaz mozo e falando das disposicións para durmir na súa casa.[225] Tan axiña como foi emitido, a oficina legal do condado de Santa Barbara comezou unha investigación criminal. Despois dunha exploración inicial do LAPD e dos Servizos de Protección ó menor en febreiro de 2003, chegaron á conclusión de que as acusacións eran "infundadas".[226] Despois de que o rapaz que aparece no documental e a súa nai contaran ós investigadores que Jackson tivera un comportamento inapropiado con el, Jackson foi arrestado en novembro de 2003, e foi acusado de sete cargos de abusos sexuais e dous cargos de administración de alcohol ó rapaz de 13 anos que sae no filme.[225] Jackson negou as acusacións, dicindo que as súas festas de pixamas non eran sexuais. O xuízo People v. Jackson comezou o 1 de xaneiro de 2005 en Santa Maria, California, e durou cinco meses, ata finais de maio. O 13 de xuño de 2005, Jackson foi absolto de tódolos cargos.[227][228][229] Despois do xuízo, mudouse á illa de Bahrain, no Golfo Pérsico, como convidados de Sheikh Abdullah.[230] Bahrain era o lugar onde a familia pretendía enviar a Jackson se era declarado culpable (malia que Jackson non sabía nada do plan), de acordo cunhas declaracións de Jermaine Jackson a The Times en setembro de 2011.[231]

2006–09: Peche de Neverland, últimos anos e This Is It[editar | editar a fonte]

Jackson e o seu fillo Blanket en Disneyland Paris, 2006

En marzo de 2006, a mansión do rancho de Neverland foi pechado como unha medida de aforro de gastos.[232] Publicáronse numerosas reportaxes que aseguraban que Jackson tiña problemas financeiros. Jackson tivo problemas cos pagos de $270 millóns do seguro das súas propiedades musicais, malia que esas propiedades lle proporcionaban uns $75 millóns ó ano.[233] O Bank of America vendeu a súa débeda a Fortress Investments. Sony propuxo un acordo de re-estruturación que lles puidera permitir unha futura posibilidade de mercar a metade das participacións de Jackson (deixandolle con só un 25%).[199] Jackson accedeu a un acordo de financiamento con Sony en abril de 2006, pero os detalles exactos non se fixeron públicos.[234] Naquela época, Jackson non tiña contrato de gravación con ninguna outra discográfica que substituíse a Sony.

A comezos de 2006, anunciouse que Jackson asinara un contrato coa discográfica de Bahrain Two Seas Records. Porén, nada se soupo do acordo, e o responsable de Two Seas, Guy Holmes, declarou que este nunca se acabara de realizar.[235][23] No 2006, Sony sacou á venda 20 sinxelos dos anos 1980 e 1990 baixo a serie Michael Jackson: Visionary, que se convertería nunha caixa recompilatoria. Como resultado, moitos sinxelos volveron ás listas musicais. En setembro de 2006, Jackson e a súa ex-muller Debbie Rowe confirmaron que fixaran os termos dunha custodia de longa duración dos seus nenos, mais eses termos nunca se fixeron públicos. Jackson continuou a ser o pai responsable dos dous fillos da parella.[210] En outubro de 2006, o xornalista de Fox News Roger Friedman informou de que Jackson estivera a gravar nun estudio rural en Westmeath, Irlanda. Descoñecíase que Jackson puidese estar a traballar de novo dende que o seu publicista declarara que deixara Two Seas.[23][236]

En novembro de 2006, Jackson invitou a un cámara de Access Hollywood ó estudio de Westmeath, e a MSNBC difundíu a historia de que estaba a traballar nun novo álbum, producido por will.i.am de The Black Eyed Peas.[152] Jackson actuou nos World Music Awards, en Londres o 15 de novembro de 2006, e aceptou un Diamond Award por vender 100 millóns de copias.[152][237] Volvería ós Estados Unidos despois do Nadal de 2006 para asistir ó funeral de James Brown e Augusta, Xeorxia. Eloxiou ó artista finado dicindo que "James Brown é a miña maior inspiración".[238] Na primavera de 2007, Jackson e Sony sumaron forzas para mercar outra compñía de dereitos de publicación: Famous Music LLC, antigamente propiedade de Viacom. Este trato deulle os dereitos de cancións de Eminem, Shakira e Beck, entre outros.[239] Durante o perídodo seguinte, Jackson gravou en Nova York co cantautor e produtor will.i.am, e tamén nas Vegas cos produtores Akon e RedOne.[240][241] En marzo de 2007, Jackson concedeu unha breve entrevista á Associated Press en Toquo, na que dixo que "Estiven na industria do entretemento dende que tiña seis anos, e como diría Charles Dickens, 'Foi o mellor dos tempos, foi o peor dos tempos.' Pero non cambiaría a miña carreira... Aínda que algúns teñan feito intentos deliberados de me facer dano, tómoo con calma, porque teño unha familia amorosa, unha forte fe e amigos marabillosos e fans que me apoiaron e seguirán apoiándome."[242]

En marzo de 2007, Jackson visitou o posto do Exército dos Estados Unidos no Xapón, Camp Zama, para animar a 3.000 soldados e as súas familias. Os anfitrións presentaron a Jackson un Certificado de Aprezo pola súa devoción polas tropas e as súas familias.[243]

En setembro 2007, Jackson estaba aínda traballando con will.i.am, mais o álbum aparentemente nunca foi rematado.[244] Porén, no 2008, Jackson e Sony lanzaron Thriller 25 para conmemorar o 25 aniversario do Thriller orixinal. Neste álbum incluíuse a non estreada canción "For All Time" (tomada das gravacións orixinais) así como mesturas, onde Jackson colaborou con outros artistas máis novos que foron inspirados polo seu traballo.[245] Dous dos remixes foron lanzados como sinxelos, cun éxito modesto: "The Girl Is Mine 2008" (con will.i.am) e "Wanna Be Startin' Somethin' 2008" (con Akon). O primeiro deles, está baseado nunha versión demo anterio, xunto con Paul McCartney. O álbum en si mesmo foi un éxito.[245][246][247][248] Na expectativa do sue 50 aniversario, Sony BMG lanzou un álbum de grandes éxito chamado King of Pop. Versións lixeiramente diferentes foron estreadas en varios países, baseadas en enquisas ós fans locais.[249] King of Pop acadou o top 10 en moitos países, e tivo unha vendas iportantes noutros (como os Estados Unidos).[250][251]

Vista aérea de parte do Rancho Neverland, preto de Los Olivos, California.

A finais de 2008, Fortress Investments ameazou con pechar o Rancho Neverland, que Jackson usaba como garantía de préstamos que ascendían a varios millóns de dólares. Porén, Fortress optou por vender as débedas de Jackson a Colony Capital LLC. En novembro, transferiu a propiedade do Rancho Neverland a Sycamore Valley Ranch Company LLC, que era un ben común entre Jackson e Colony Capital LLC. Este acordo resolveu a débeda de Jackson, e conseguiu $35 millóns extras. No momento da súa morte, Jackson aínda posuía unha parte de Neverland/Sycamore Valley, pero descoñécese o tamaño desa parte.[252][253][254] En setembro de 2008, Jackson comezou negociacións con Julien's Auction House para subastar unha gran colección de obxectos que se compuña de 1.390 lotes. A subasta estaba prevista para celebrarse entre o 22 e o 25 de abril.[255] A exhibición dos lotes fíxoseo 14 de abril, mais a subasta foi cancelada por solicitude de Jackson.[256]

En marzo 2009, Jackson celebrou unha conferencia de prensa no O2 Arena de Londres e anunciou o seus regreso ós escenarios nunha serie de concertos titulados This Is It. Esta xira sería a primeira gran serie de concertos dende HIStory World Tour en 1997. Jackson suxeriu un posible retiro despois del; dixo que sería a "derradeira saída a escena". O plan orixinal supuña 10 concertos en Londres, seguidos por espectáculos en París, Nova York e Mumbai. Randy Phillips, presidente e xefe executivo de AEG Live, declarou que as primeiras 10 citas poderían facerlle gañar uns £50 millóns.[257] A permanencia en Londres alongouse no tempo a 50 citas, despois de que se romperan os récords de venda de entradas: un millón en só dúas horas.[258] Jackson ensaiou nos Ánxeles as semanas antes do comezo da xira baixo a dirección do coreógrafo Kenny Ortega. Moitos dos seus ensaios tiveron lugar en Staples Center, que era propiedade de AEG.[259] Os concertos deberían ter comezado o 13 de xullo de 2009 rematado o 6 de marzo de 2010. Menos de tres semanas antes do primeiro espectáculo en Londres, e con tódasl entradas vendidas, Jackson morreu despois de sufrir un fallo cardíaco.[260]

A primeira canción lanzada despois da súa morte foi "This Is It", que Jackson escribiu xunto con Paul Anka na década de 1980. Non estaba no programa de concertos, e a gravación estaba baseada nunha cinta demo. Os seus irmáns reuníronse nun estudio por vez primeira dende 1989 para facer os coros. O 28 de outubro de 2009, un filme documental sobre os ensaios titulado Michael Jackson's This Is It foi estreado.[261] Malia que só tivo unha duración nos cines de dúas semanas, converteuse no filme documental con máis recadación de tódolos tempos, con ganancias de máis de $260 millóns en todo o mundo.[262] O patrimonio de Jackson recibiu o 90% dos beneficios.[263] Nos American Music Awards de 2009, Jackson gañou catro premios póstumos, dous para el e outros dous para o seu álbum Number Ones, conseguindo en total 26 premios American Music.[264][265]

Discografía[editar | editar a fonte]

Álbums póstumos
Álbums Remix
Álbums re-editados

Filmografía[editar | editar a fonte]

Ano Filme Papel Director Ref
1978 The Wiz Espantallo Sidney Lumet [266]
1982 Michael Jackson's Thriller El mesmo/Werecat/Zombie John Landis [267]
1986 Captain EO Capitán EO Francis Ford Coppola [268]
1988 Moonwalker El mesmo Jerry Kramer [269]
1991 The Simpsons (acreditado como "John Jay Smith") Leon Kompowsky Rich Moore [270]
1997 Michael Jackson's Ghosts Maestro/Mayor/Ghoul/Skeleton Stan Winston [267]
2002 Homes de negro II Axente M (cameo) Barry Sonnenfeld [271]
2004 Miss Cast Away and the Island Girls Axente MJ (cameo) Bryan Michael Stoller [272]
2009 Michael Jackson's This Is It El mesmo Kenny Ortega [273]
2012 Bad 25 El mesmo Spike Lee [274]
2014 Michael Jackson: The Last Photo Shoot El mesmo Craig Williams [275]

Xiras[editar | editar a fonte]

Galería[editar | editar a fonte]

Notas[editar | editar a fonte]

  1. "Biography.com". http://www.biography.com/people/michael-jackson-38211. Consultado o 2 de febreiro de 2014.
  2. Michael Jackson's Black or White Blues. Entertainment Weekly. 29 de novembro de 1991. http://www.ew.com/ew/article/0,,316363,00.html. Consultado o 3 de xullo de 2013. "[A] highly placed source at MTV says the network was obligated to refer to Jackson on air as the King of Pop in order to be allowed to show "Black or White.""
  3. "Leva a coroa como Rei do Pop porque ningún artista foi quen de superar o seu récord de vender preto de 60 millóns de copias dun único álbum (Thriller)", en Michael Jackson, the King of Pop: The Big Picture: the Music! the Man! the Legend! the Interviews: an Anthology. Amber Books Publishing. 2005. p. 3. ISBN 978-0-9749779-0-4.
  4. "Michael Jackson's 'Bad' Gets a Revamp and More Inflated Sales!". Impre (ImpreMedia). 12 de maio de 2012. http://www.impre.com/la-gente-dice/viewArticle.action?articleId=281474978979962. Consultado o 17 de xaneiro de 2013.
  5. "Michael Jackson verklagt Auktionshaus" (en alemán). N24. 5 de marzo de 2009. http://www.n24.de/news/newsitem_4876713.html. Consultado o 10 de xaneiro de 2013.
  6. "Ansturm auf Tickets für Michael Jackson-Konzerte" (en alemán). Kleine Zeitung (Austria). 8 de marzo de 2009. http://www.kleinezeitung.at/nachrichten/leute/1644954/index.do. Consultado o 10 de xaneiro de 2013.
  7. "20 People Who Changed Black Music: Michael Jackson, the Child Star-Turned-Adult Enigma". The Miami Herald. 14 de xuño de 2007. http://www.miamiherald.com/2007/06/14/139458/20-people-who-changed-black-music.html. Consultado o 16 de marzo de 2013.
  8. "Michael Jackson tops global download sales list". NME. 30 de agosto de 2010. http://www.nme.com/news/michael-jackson/52787. Consultado o 16 de agosto de 2013.
  9. "Michael Jackson Is Most Downloaded Artist Of All Time". MTV UK. 29 de agosto de 2010. http://www.mtv.co.uk/news/michael-jackson/235507-michael-jackson-is-most-downloaded-artist-of-all-time. Consultado o 16 de marzo de 2013.
  10. "Losing His Grip". Vanity Fair. abril de 2003. http://www.vanityfair.com/fame/features/2003/04/orth200304. Consultado o 17 de marzo de 2013.
  11. "New details about 1993 Jackson case". NBC News. 3 de setembro de 2004. http://www.msnbc.msn.com/id/5906855/ns/dateline_nbc-newsmakers/t/new-details-about-jackson-case/. Consultado o 13 de decembro de 2012.
  12. Hazarika's funeral creates world record. MSN. 28 de xullo de 2009. http://news.in.msn.com/national/article.aspx?cp-documentid=5592621.
  13. "Michael Jackson, Coldplay Hit Hot 100's Top 10; John Legend Still No. 1". Billboard. http://www.billboard.com/articles/news/6092276/michael-jackson-coldplay-hot-100-top-10-john-legend-no-1. Consultado o 23 de maio de 2014.
  14. Moonwalk. Random House. 1988. p. 26. ISBN 0-307-71698-8.
  15. A Hoosier Thriller: Gary, Indiana’s Michael Jackson. 21. Indianápolis: Indiana Historical Society. outono de 2009. p. 18. http://www.indianahistory.org/our-services/books-publications/magazines/michaeljackson. Consultado o 24 de febreiro de 2014.
  16. Young, p. 17 and 19.
  17. Young, p. 18—19.
  18. 19,0 19,1 19,2 19,3 George, páxina 20
  19. Michael Jackson: The Magic, The Madness, The Whole Story, 1958–2009. Terra Alta, WV: Grand Central Publishing, 2009. 2009. ISBN 0-446-56474-5.
  20. 21,0 21,1 Michael Jackson's Secret Childhood, VH1, 20 de xuño de 2008.
  21. Taraborrelli, páxinas 20–22
  22. 23,0 23,1 23,2 "Jackson parts with Bahrain label". BBC News. 26 de setembro de 2006. http://news.bbc.co.uk/2/hi/entertainment/5380654.stm. Consultado o 25 de abril de 2010.
  23. "Jackson interview seen by 14m". BBC News. 4 de febreiro de 2003. http://news.bbc.co.uk/1/hi/entertainment/tv_and_radio/2719763.stm. Consultado o 16 de marzo de 2013.
  24. Young, p. 24.
  25. Daniel Schechter, Erica Willheim (2009). "The Effects of Violent Experience and Maltreatment on Infants and Young Children". In Charles H. Zeanah (Ed.). Handbook of Infant Mental Health—3rd Edition. New York: Guilford Press, Inc. páxinas 197–214.
  26. Taraborrelli, p. 602
  27. 28,0 28,1 Lewis, pp. 165–168
  28. 29,0 29,1 The Jackson Five, Rock and Roll Hall of Fame. Consultado o 16 de marzo de 2013.
  29. Young, p. 21—22.
  30. "Triumph & Tragedy: The Life of Michael Jackson". Rolling Stone. 25 de agosto de 2009. http://rollingstoneindia.com/triumph-tragedy-the-life-of-michael-jackson/. Consultado o 30 de xaneiro de 2014.
  31. Young, p. 22.
  32. Young, p. 21.
  33. Taraborrelli, p. 59—69
  34. "Michael jackson bio". Rolling Stone. p. 1. http://www.rollingstone.com/music/artists/michael-jackson/biography. Consultado o 4 de outubro de 2012.
  35. Taraborrelli, p. 81–82.
  36. 37,0 37,1 Young, p. 25
  37. Michael Jackson's Music: The Solo Albums. Londres: The Telegraph. 26 de xuño de 2009. http://www.telegraph.co.uk/culture/music/michael-jackson/5652389/Michael-Jacksons-music-the-solo-albums.html. Consultado o 31 de xaneiro de 2014.
  38. Taraborrelli, p. 98–99.
  39. "Michael Jackson Broke Down Racial Barriers". Black in America 2 (CNN). 28 de xuño de 2009. http://www.cnn.com/2009/SHOWBIZ/Music/06/28/michael.jackson.black.community/. Consultado o 24 de xaneiro de 2012.
  40. George, p. 22
  41. Taraborrelli, pp. 138–144
  42. "The Wiz (1978)". IMDb. http://www.imdb.com/title/tt0078504/. Consultado o 31 de xaneiro de 2014.
  43. Taraborrelli, p. 178–79.
  44. George, p. 23
  45. 46,0 46,1 Taraborrelli, pp. 205–210
  46. 47,0 47,1 Young, p. 25.
  47. 48,0 48,1 George, pp. 37–38
  48. "Michael Jackson is born – History.com This Day in History – August 29, 1958". The History Channel. http://www.history.com/this-day-in-history/michael-jackson-is-born. Consultado o 26 de decembro de 2010.
  49. Michael Jackson: Off the Wall, Virgin Media. Consultado o 12 de decembro de 2008.
  50. "Donna Summer and Michael Jackson sweep Annual American Music Awards". Lakeland Ledger. 20 de xaneiro de 1980. http://news.google.co.uk/newspapers?id=wYEsAAAAIBAJ&sjid=0_oDAAAAIBAJ&pg=6776,1201107&dq=american+music+awards&hl=en. Consultado o 16 de xuño de 2010.
  51. "Donna No. 1, Pop and Soul; Michael Jackson King of Soul". The Afro American. 2 de febreiro de 1980. http://news.google.co.uk/newspapers?id=EaMkAAAAIBAJ&sjid=Zf4FAAAAIBAJ&pg=3100,419518&dq=american+music+awards&hl=en. Consultado o 16 de xuño de 2010.
  52. "Few Surprises In Music Awards". Sarasota Herald. 1 de febreiro de 1981. http://news.google.co.uk/newspapers?id=sPIcAAAAIBAJ&sjid=3GcEAAAAIBAJ&pg=6226,95260&dq=american+music+awards&hl=en. Consultado o 16 de xuño de 2010.
  53. Taraborrelli, p. 188
  54. 55,0 55,1 55,2 55,3 55,4 55,5 55,6 "Grammy Awards Past Winners Search". The Recording Academy. 2014. http://www.grammy.com/nominees/search?artist=%22Michael+Jackson%22&field_nominee_work_value=&year=All&genre=All. Consultado o 29 de xaneiro de 2014.
  55. 56,0 56,1 "Michael Jackson sweeps American Music Awards". Daily News. 17 de xaneiro de 1984. http://news.google.co.uk/newspapers?id=eQUbAAAAIBAJ&sjid=E0gEAAAAIBAJ&pg=5127,2841948&dq=american+music+awards&hl=en. Consultado o 16 de xuño de 2010.
  56. "MICHAEL HE'S NOT JUST THE ROCK STAR OF THE YEAR, HE'S THE ROCK STAR OF THE '80S". Philadelphia Inquirer. 20 de decembro de 1983. http://nl.newsbank.com/nl-search/we/Archives?p_product=PI&s_site=philly&p_multi=PI&p_theme=realcities&p_action=search&p_maxdocs=200&p_topdoc=1&p_text_direct-0=0EB296D5B072064E&p_field_direct-0=document_id&p_perpage=10&p_sort=YMD_date:D&s_trackval=GooglePM. Consultado o 5 de xullo de 2010.
  57. "Cash register's ring sweet music to record industry". Gasden Times. 26 de marzo de 1984. http://news.google.com/newspapers?id=d9EfAAAAIBAJ&sjid=cdYEAAAAIBAJ&pg=1419,4981079&dq=best+selling+album+1983+worldwide&hl=en. Consultado o 5 de xullo de 2010.
  58. RIAA Diamond Awards, Recording Industry Association of America. Consultado o 28 de outubro de 2009.
  59. The Baby Boomer Encyclopedia. ABC-CLIO. 1 de marzo de 2011. p. 196. http://books.google.com.pe/books?id=pQakFJFPT4YC&q=%22with+65+million+albums+sold%22#v=snippet&q=%22with%2065%20million%20albums%20sold%22&f=false. Consultado o 15 de xaneiro de 2013.
  60. Lewis, p. 47
  61. "Michael Jackson's Thriller Set To Become Top-Selling Album Of All Time". MTV (Viacom International Inc.). 20 de xullo de 2009. http://www.mtv.com/news/articles/1616537/thriller-set-overtake-eagles-top-selling-lp.jhtml.
  62. "Winners Search: Search Results for "Michael Jackson"". Dick Clark Productions. http://www.theamas.com/winners/winners-search/?winnerKeyword=%22Michael+Jackson%22&winnerYear=&winnerCategory=. Consultado o 31 de xaneiro de 2014.
  63. 64,0 64,1 "Jackson "Thriller" film picked for U.S. registry". Reuters. Thomas Reuters. 30 de decembro de 2009. http://www.reuters.com/article/2009/12/30/us-thriller-idUSTRE5BT43W20091230?type=musicNews. Consultado o 2 de xullo de 2011.
  64. "Zorro, Nemo, Muppets & More: Wide Variety Tapped for 2009 Film Registry". Library of Congress. xaneiro-febreiro de 2010. http://www.loc.gov/loc/lcib/10012/films.html. Consultado o 29 de xaneiro de 2014.
  65. 66,0 66,1 "'Thriller' Video Added to U.S. Film Registry". The New York Times. 30 de decembro de 2009. http://www.nytimes.com/2009/12/31/arts/music/31arts-THRILLERVIDE_BRF.html. Consultado o 28 de abril de 2010.
  66. "Michael Jackson". CNN. 30 de decembro de 2009. http://www.cnn.com/2009/SHOWBIZ/Movies/12/30/national.film.registry/index.html. Consultado o 17 de abril de 2010.
  67. 68,0 68,1 "Why He's a Thriller". Time. 19 de marzo de 1984. http://www.time.com/time/magazine/article/0,9171,950053-1,00.html. Consultado o 25 de abril de 2010.
  68. Taraborrelli, p. 226
  69. Pareles, John. Michael Jackson at 25: A Musical Phenomenon, The New York Times, 14 de xaneiro de 1984.
  70. "Michael Jackson left indelible mark on Pasadena". Whittier (Calif.) Daily News. 25 de xuño de 2009. http://www.whittierdailynews.com/general-news/20090625/michael-jackson-left-indelible-mark-on-pasadena. Consultado o 30 de xaneiro de 2014.
  71. "Fatal Cardiac Arrest Strikes Michael Jackson". Emmys.tv. 25 de xuño de 2009. http://www.emmys.tv/news/2009/fatal-cardiac-arrest-strikes-michael-jackson. Consultado o 11 de xuño de 2012.
  72. Taraborrelli, p. 243–44
  73. Taraborrelli, p. 234–37
  74. Taraborrelli, pp. 238–41
  75. Kisselgoff, Anna. Dancing feet of Michael Jackson, The New York Times, March 6, 1988.
  76. "Berry Gordy Addresses Michael Jackson Memorial Service Sound Clip and Quote". Hark. http://www.hark.com/clips/lxbvwzgnms-berry-gordy-addresses-michael-jackson-memorial-service. Consultado o 16 de marzo de 2013.
  77. 78,0 78,1 78,2 78,3 "Michael Jackson, Pepsi Made Marketing History". Billboard. 3 de xullo de 2009. http://www.billboard.com/articles/news/268213/michael-jackson-pepsi-made-marketing-history?page=0%2C0. Consultado o 31 de xaneiro de 2014.
  78. "Philip B. Dusenberry, 71, Adman, Dies". The New York Times. 31 de decembro de 2007. http://www.nytimes.com/2007/12/31/business/media/31dusenberry.html. Consultado o 17 de xullo de 2009.
  79. Taraborrelli, pp. 279–287
  80. "Beyonce and Pepsi Strike Estimated $50 Million Multi-Level Partnership" (blog). Hip Hop Media Training. 10 de decembro de 2012. http://music.yahoo.com/blogs/hip-hop-media-training/beyoncé-pepsi-strike-estimated-50-million-multi-level-184957741.html.
  81. Taraborrelli, pp. 304–307
  82. "Drunk Driving Prevention (1983 – Present)". Advertising Education Foundation. http://www.aef.com/exhibits/social_responsibility/ad_council/2399/:pf_printable. Consultado o 31 de xaneiro de 2014.
  83. Taraborrelli, p. 320
  84. Taraborrelli, p. 314
  85. Taraborrelli, pp. 315–320
  86. 87,0 87,1 "Past Winners Search". The Recording Academy. 2014. http://www.grammy.com/nominees/search?artist=&field_nominee_work_value=%22We+Are+The+World%22&year=All&genre=All. Consultado o 29 de xaneiro de 2014.
  87. 88,0 88,1 88,2 88,3 88,4 88,5 Doyle, Jack (7 de xullo de 2009). "Michael & McCartney, 1990s–2009". The Pop History Dig. http://www.pophistorydig.com/?p=2517.
  88. 89,0 89,1 "Bruce shows who's Boss". The Gazette. Montreal. 28 de xaneiro de 1986. http://news.google.co.uk/newspapers?id=MRgiAAAAIBAJ&sjid=7aUFAAAAIBAJ&pg=1658,3425033&dq=american+music+awards&hl=en. Consultado o 16 de xuño de 2010.
  89. Grammy Awards Past Winners Search, National Academy of Recording Arts and Sciences. Consultado o 14 de febreiro de 2008.
  90. Michael Jackson: the King of Pop. Branden Books. 1993. p. 114. ISBN 978-0-8283-1957-7. http://books.google.com/?id=BVC9zltjf-EC&pg=PA114.
  91. Taraborrelli, pp. 340–344
  92. 93,0 93,1 93,2 93,3 93,4 93,5 93,6 Hilburn, Robert (22 de setembro de 1985). "The long and winding road". Los Angeles Times. http://www.latimes.com/entertainment/news/music/la-et-hilburn-michael-jackson-sep22,0,540678,full.story.
  93. 94,0 94,1 94,2 Taraborrelli, pp. 333–338
  94. 95,0 95,1 95,2 "Paul McCartney refused an offer to buy the ATV Catalog for £20 million". Audio & transcript of McCartney at a 1990 press conference. 13 de novemebro de 2010. http://mjjinfo.blogspot.com/2010/11/paul-mccartney-refused-to-buy-atv.html.
  95. "Michael Jackson 1958–2009". //www.youtube.com/watch?v=3htpIVyUtec. Consultado o 12 de xaneiro de 2011.
  96. 97,0 97,1 97,2 Campbell (1995), pp. 14–16
  97. Taraborrelli, pp. 434–436
  98. "Michael Jackson case report". TMZ.com. http://tmz.vo.llnwd.net/o28/newsdesk/tmz_documents/0208_mj_case_report_wm.pdf. Consultado o 10 de setembro de 2010.
  99. Page 2 of 2. "Page 2: Surgeon: Michael Jackson A 'Nasal Cripple By the mid-1990s several surgeons speculated that he had undergone various nasal surgeries, a forehead lift, thinned lips, and cheekbone surgery—although Jackson denied this and insisted that he only had surgery on his nose.". http://abcnews.go.com/Health/Cosmetic/story?id=131910&page=2#.T2YcndmjSSo.
  100. 101,0 101,1 101,2 Jackson, pp. 229–230
  101. Taraborrelli, pp. 312–313
  102. "Michael Jackson Secret Boyfriend Claims Draw Fury". National Ledger. 8 de maio de 2010. http://www.nationalledger.com/pop-culture-news/michael-jackson-secret-boyfrie-227202.shtml. Consultado o 2 de xullo de 2011.
  103. 104,0 104,1 "Music's misunderstood superstar". BBC. 13 de xuño de 2005. http://news.bbc.co.uk/1/hi/entertainment/music/4584367.stm. Consultado o 14 de xullo de 2008.
  104. "Is Michael Jackson for Real?". Rolling Stone. 24 de setembro de 1987.
  105. Taraborrelli, pp. 355–361
  106. Taraborrelli, pp. 370–373
  107. "The Man, His Weird Ways". Newswatch. 5 de xullo de 2009. Arquivado do orixinal o 22 de outubro de 2012. http://wayback.archive.org/web/20121022130141/http://www.newswatchngr.com/index.php?option=com_content&task=view&id=1080&Itemid=1. Consultado o 24 de outubro de 2009.
  108. Taraborrelli, p. vii
  109. George, p. 41
  110. "Captain EO is Back to Change the World". Movies.ign.com. 23 de febreiro de 2010. http://movies.ign.com/articles/107/1071393p1.html?RSSwhen2010-02-23_111800&RSSid=1071393. Consultado o 22 de agosto de 2010.
  111. . 42. setembro de 1987. ISSN 0012-9011., . 45. outubro de 1990. p. 66. ISSN 0012-9011.
  112. Cocks, Jay. The Badder They Come[Ligazón morta], Time, 14 de setembro de 1987.
  113. "Michael Jackson: A life in the spotlight". CNN. 6 de xuño de 2005. http://edition.cnn.com/2005/SHOWBIZ/Music/01/30/jackson.life/. Consultado o 5 de maio de 2008.
  114. "Michael Jackson Bad album set for re-release". Telegraph (Londres). 9 de novembro de 2011. http://www.telegraph.co.uk/culture/music/michael-jackson/8879265/Michael-Jackson-Bad-album-set-for-re-release.html. Consultado o 25 de maio de 2012.
  115. "50 fastest selling albums ever". NME. 2011. http://www.nme.com/photos/50-fastest-selling-albums-ever/213617/40/1. Consultado o 25 de maio de 2012.
  116. "Michael Jackson's New Album Cover Decoded Painting is packed with iconic MJ images". MTV. 2010. http://www.mtv.com/news/articles/1651633/michael-jacksons-new-album-cover-decoded.jhtml. Consultado o 25 de maio de 2012.
  117. "Michael Jackson is still "Bad," 25 years after". Reuters. 21 de maio de 2012. http://www.reuters.com/article/2012/05/21/entertainment-us-michaeljackson-bad-idUSBRE84K0Z120120521. Consultado o 22 de maio de 2012.
  118. "25th Anniversary Of Michael Jackson’s Landmark Album Bad Celebrated With September 18 Release Of New Bad 25 Packages". Yahoo!. 21 de maio de 2012. Arquivado do orixinal o 14 de novembro de 2012. //web.archive.org/web/20121114031545/http://news.yahoo.com/25th-anniversary-michael-jackson-landmark-album-bad-celebrated-140242006.html. Consultado o 24 de maio de 2012.[Ligazón morta]
  119. "Michael Jackson's Bad To Get 25th Anniversary Release". contactmusic. 21 de maio de 2012. http://www.contactmusic.com/news/michael-jacksons-bad-to-get-25th-anniversary-release_1330641. Consultado o 25 de maio de 2012.
  120. 121,0 121,1 Grammy Awards Past Winners Search, National Academy of Recording Arts and Sciences. Consultado o 14 de xaneiro de 2008.
  121. "Michael, Travis top Music Award winners". Lodi News-Sentinel. 30 de xaneiro de 1989. http://news.google.co.uk/newspapers?id=lZozAAAAIBAJ&sjid=lTIHAAAAIBAJ&pg=4477,3617735&dq=american+music+awards&hl=en. Consultado o 16 de xuño de 2010.
  122. "American Music Awards Monday". The Modesto Bee. 27 de xaneiro de1989.
  123. Michael Jackson: the King of Pop. Branden Books. 1993. p. 251. ISBN 978-0-8283-1957-7. http://books.google.com/?id=BVC9zltjf-EC&pg=PA251.
  124. "JACKSON TOUR ON ITS WAY TO U.S.". San Josè Mercury News. 12 de xaneiro de 1988. http://nl.newsbank.com/nl-search/we/Archives?p_product=SJ&s_site=mercurynews&p_multi=SJ&p_theme=realcities&p_action=search&p_maxdocs=200&p_topdoc=1&p_text_direct-0=0EB72CE855E5ADB3&p_field_direct-0=document_id&p_perpage=10&p_sort=YMD_date:D&s_trackval=GooglePM. Consultado o 5 de xullo de 2010.
  125. "Winners of American Music Awards". Lodi News-Sentinel. 26 de xaneiro de 1988. http://news.google.co.uk/newspapers?id=pqxAAAAAIBAJ&sjid=sDIHAAAAIBAJ&pg=4496,2784310&dq=american+music+awards&hl=en. Consultado o 16 de xuño de 2010.
  126. 127,0 127,1 Lewis, pp. 95–96
  127. "Jackson to Make First Solo U.S. Tour". The Washington Post. 12 de xaniero de 1988. http://pqasb.pqarchiver.com/washingtonpost/access/73555081.html?dids=73555081:73555081&FMT=ABS&FMTS=ABS:FT&date=Jan+12%2C+1988&author=Richard+Harrington&pub=The+Washington+Post+(pre-1997+Fulltext)&edition=&startpage=b.03&desc=Jackson+to+Make+First+Solo+U.S.+Tour. Consultado o 16 de marzo de 2013.
  128. "16 of Michael Jackson's Greatest Non-Musical Achievements". brainz.org. http://brainz.org/16-michael-jacksons-greatest-non-musical-achievements/. Consultado o 12 de abril de 2013.
  129. "Michael Jackson Career Statistics". statisticbrain.com. http://www.statisticbrain.com/michael-jackson-career-statistics/. Consultado o 12 de abril de 2013.
  130. "Michael Jackson The Immortal World Tour". cirquedusoleil.com. http://www.cirquedusoleil.com/en/shows/michael-jackson-tour/past-tours.aspx. Consultado o 12 de abril de 2013.
  131. Shanahan, Mark and Golstein, Meredith (27 de xuño de 2009). "Remembering Michael". Boston Globe. http://www.boston.com/ae/celebrity/articles/2009/06/27/writer_stephen_davis_remembers_michael_jackson. Consultado o 14 de marzo de 2010.
  132. Jackson, pp. 29–31
  133. George, p. 42
  134. "Michael Jackson: Biography", Rolling Stone. Consultado o 14 de febreiro de 2008.
  135. 136,0 136,1 "For Jackson, scandal could spell financial ruin". USA Today. 19 de febreiro de 2007. http://www.usatoday.com/life/2003-11-24-jackson-finances_x.htm. Consultado o 14 de marzo de 2010.
  136. "Jackson receives his World Records". Yahoo!. 14 de novembro de 2006. Arquivado do orixinal o 27 de maio de 2011. http://wayback.archive.org/web/20110527045635/http://uk.news.launch.yahoo.com/dyna/article.html?a=/14112006/344/jackson-receives-world-records.html&e=l_news_dm. Consultado o 16 de novembro de 2006.
  137. 138,0 138,1 George, pp. 43–44
  138. Press references to Jackson as a music "king" appeared as early as 1984 after he swept the Grammy Awards, and "king of pop" appeared as early as 1987. MTV and Fox used the title in joint press releases and ads for the "Black or White" video at Jackson's request, but MTV denied a report that VJs were required to use it on-camera. Writers described the title as self-proclaimed from then on.
  139. "Michael Jackson coronated latest king of rock 'n' roll". Boca Raton News: p. 7A. 29 de febreiro de 1984.
  140. "Is the thrill gone for singer Michael Jackson?". Sacramento Bee: p. B3. 27 de xullo de 1987.
  141. Michael Jackson's Black or White Blues. 29 de novembro de 1991.
  142. Campbell (1993) pp. 260–263
  143. Remarks on the Upcoming Summit With President Mikhail Gorbachev of the Soviet Union, 5 de abril de 1990.
  144. "Blacks Who Give Something Back". Ebony: p. 68. marzo de 1990. http://books.google.com/books?id=oswDAAAAMBAJ&printsec=frontcover.
  145. Taraborrelli, p. 382
  146. "Michael Jackson's Life & Legacy: The Eccentric King Of Pop (1986–1999)". MTV News. 6 de xullo de 2009. http://www.mtv.com/news/articles/1615214/20090702/jackson_michael.jhtml. Consultado o 22 de agosto de 2010.
  147. "Robbie swings historic record deal with EMI". The Independent (Londres). 3 de outubro de 2002. http://www.highbeam.com/doc/1P2-1716914.html. Consultado o 24 de marzo de 2010.[Ligazón morta]
  148. 149,0 149,1 149,2 149,3 "Gold and Platinum". Recording Industry Association of America. http://www.riaa.com/goldandplatinumdata.php?table=SEARCH_RESULTS&artist=Michael%20Jackson&format=ALBUM&go=Search&perPage=100. Consultado o 27 de abril de 2008.
  149. "Michael Jackson sulla sedia a rotelle". Affaritaliani. 11 de agosto de 2008. http://www.affaritaliani.it/entertainment/micheal-jackson110708.html. Consultado o 10 de maio de 2009.
  150. "New jack swing". Chicago Tribune. 10 de agosto de 2008. http://articles.chicagotribune.com/2008-08-10/news/0808080318_1_new-edition-new-jack-city-swing. Consultado o 19 de decembro de 2010.
  151. 152,0 152,1 152,2 152,3 152,4 "The return of the King of Pop". MSNBC. 2 de novembro de 2006. http://www.msnbc.msn.com/id/15529981/. Consultado o 8 de xuño de 2008.
  152. 153,0 153,1 153,2 153,3 153,4 George, pp. 45–46
  153. "Garth Brooks ropes in most Billboard awards". Allegheny Times. 10 de decembro de 1992. http://news.google.com/newspapers?id=w7QiAAAAIBAJ&sjid=DbUFAAAAIBAJ&pg=3124,2012493&dq=best+selling+album+1992+worldwide&hl=en. Consultado o 4 de xullo de 2010.
  154. Taraborrelli, p. 459
  155. Harrington, Richard (5 de febreiro de 1992). "Jackson to Tour Overseas". The Washington Post.
  156. Taraborrelli, pp. 452–454
  157. "Stars line up for Clinton celebration". Daily News of Los Angeles. 19 de xaneiro de 1993.
  158. Smith, Patricia (20 de xaneiro de 1992). "Facing the music and the masses at the presidential gala". The Boston Globe.
  159. "Michael Jackson: crowned in Africa". Ebony: pp. 34–43. maio de 1992. http://books.google.com/books?id=tMwDAAAAMBAJ&printsec=frontcover.
  160. "How Jackson Redefined the Super Bowl". The New York Times. 29 de xuño de 2009. http://www.nytimes.com/2009/06/30/sports/football/30sandomir.html?_r=0. Consultado o 8 de xuño de 2013.
  161. "Cyrus, Bolton please the fans". Toledo Blade. 27 de xaneiro de 1993. http://news.google.co.uk/newspapers?id=mBIVAAAAIBAJ&sjid=TQMEAAAAIBAJ&pg=6811,6756235&dq=american+music+awards&hl=en. Consultado o 16 de xuño de 2010.
  162. 163,0 163,1 "1993: Michael Jackson accused of child abuse". BBC. 8 de febreiro de 2003. http://news.bbc.co.uk/onthisday/hi/dates/stories/august/24/newsid_2512000/2512077.stm. Consultado o 11 de novembro de 2006.
  163. Taraborrelli, pp. 485–486
  164. 165,0 165,1 165,2 Taraborrelli, pp. 477–478
  165. Taraborrelli, pp. 496–498
  166. Newton, James (25 de xaneiro de 1994). "Boy's Father in Jackson's Case Won't Be Charged: Investigation: Singer claimed parent of alleged molestation victim tried to extort money from him. D.A. says decision not to prosecute is unrelated to reports that settlement is near.". Los Angeles Times. http://articles.latimes.com/1994-01-25/local/me-15027_1_civil-case. Consultado o 18 de xuño de 2014.
  167. "Jackson Vs. the State of California – Michael Jackson". Superior Court of California. 2005. http://www.mjfacts.info/resources/011805pltreqaseemd.pdf.
  168. "Jackson's Books About Boys Are Allowed as Evidence in Trial" By JOHN M. BRODER Published: 30 de abril de 2005. Consultado o 16 de xuño de 2014.
  169. 170,0 170,1 170,2 Taraborrelli, pp. 534–540
  170. The Importance of Being Famous: Behind the Scenes of the Celebrity-Industial Complex. Henry Holt and Company. 1 de maio de 2005. p. 331. ISBN 978-0-8050-7847-3.
  171. "The Case Against Michael Jackson: The Telltale "Splotch". The Smoking Gun. 6 de xaneiro de 2005. http://replay.web.archive.org/20090630025648/http://www.thesmokinggun.com/michaeljackson/010605jacksonsplotch.html. Consultado o 2 de maio de 2011.
  172. Vigoda, Arlene. "Photos May Contradict Michael Jackson's Accuser." USA Today. Jan 28, 1994: Pg. 2.
  173. "Photos May Contradict Michael's Accuser (abstract, full text available for pay)". USA Today. McLean, Va. January 28, 1994.
  174. "Photos May Contradict Michael's Accuser (full text)"USA Today. McLean, Va. January 28, 1994.
  175. "Superior Court of the State of California For the County of Santa Barbara Santa Maria Division". 2005. p. 4. http://www.sbscpublicaccess.org/docs/ctdocs/052505pltmotchandler.pdf.
  176. Be Careful Who You Love: Inside the Michael Jackson Case. pp. 13–15.
  177. "Superior Court of the State of California For the County of Santa Barbara Santa Maria Division". 2004. p. 4. http://www.sbscpublicaccess.org/docs/ctdocs/032205mjmemospprtobj.pdf.
  178. "Photos May Contradict Michael's Accuser". USA Today. Mjeol.com. 28 de xaneiro de 1994. http://site2.mjeol.com/important-article/photos-may-contradict-michaels-accuser-1994.html. Consultado o 16 de marzo de 2013.
  179. Campbell (1995), pp. 47–50
  180. "Jackson Grand Jury Disbanded – 1994.". 2 de maio de 1994. http://site2.mjeol.com/important-article/jackson-grand-jury-disbanded-1994.html. Consultado o 16 de marzo de 2013.
  181. "STATEMENT OF DECLINATION ISSUED JOINTLY BY THE DISTRICT ATTORNEY'S OFFICES OF LOS ANGELES AND SANTA BARABARA COUNTIES. September 21, 1994". atgbook.net. Arquivado do orixinal o 25 de decembro de 2005. //web.archive.org/web/20051225151006/http://atgbook.net/abcfinal.html. Consultado o 26 de outubro de 2010.
  182. 183,0 183,1 Attorneys for Michael Jackson (22 de marzo de 2005). "Objection to Subpoena of Settlement Document". Superior Court of California. http://www.sbscpublicaccess.org/docs/ctdocs/032205mjmemospprtobj.pdf.
  183. Taraborrelli, pp. 540–545
  184. "Michael Jackson's $15 Million Payoff". The Smoking Gun. 16 de xuño de 2004. http://www.thesmokinggun.com/documents/celebrity/michael-jacksons-15-million-payoff. Consultado o 16 de marzo de 2013.
  185. "Grand Jury to convene in Jackson Case Law: Sources close to the investigation say a panel in Santa Barbara will hear testimony next week about alleged molestation of boy.". Los Angeles Times. 5 de febreiro de 1994. http://articles.latimes.com/1994-02-05/local/me-19273_1_santa-barbara/2. Consultado o 25 de xuño de 2010.
  186. "Jackson Attorney: FBI Files Are 'Almost Vindication'" 23 de decembro de 2009. By LEE FERRAN and EILEEN MURPHY|ABCNews|Retrieved June 16, 2014.
  187. "Police Say Seized Tapes Do Not Incriminate Jackson : Investigation: Officials continue to interview children in connection with molestation allegations". 27 de agosto de 1993. http://articles.latimes.com/1993-08-27/news/mn-28516_1_jackson-case. Consultado o 18 de xuño de 2014.
  188. "Tapes Used to Allege Plot to Extort Jackson Released : Inquiry: Singer's aides provide purported comments by boy's father, who has told friends allegations are untrue.". 31 de agosto de 1993. http://articles.latimes.com/1993-08-31/news/mn-39718_1_michael-jackson. Consultado o 18 de xuño de 2014.
  189. Taraborrelli, pp. 500–507
  190. Gliatto, Tom (15 de agosto de 1994). "Neverland Meets Graceland". People. http://www.people.com/people/archive/article/0,,20103653,00.html.
  191. 192,0 192,1 192,2 Taraborrelli, pp. 518–520
  192. Taraborrelli, p. 510
  193. 194,0 194,1 Modelo:Cita news
  194. Taraborrelli, pp. 562–564
  195. 196,0 196,1 Taraborrelli, pp. 580–581
  196. "Lisa Marie Presley Opens Up About Michael Jackson". Oprah.com. 21 de outubro de 2010. http://www.oprah.com/oprahshow/Lisa-Marie-Presley-Opens-Up-About-Michael-Jackson/print/1. Consultado o 16 de marzo de 2013.
  197. "Michael Jackson sells rights to Beatles songs to Sony". The New York Times. Associated Press. 8 de novembro de 1995. http://query.nytimes.com/gst/fullpage.html?res=9B01E7DD1439F93BA35752C1A963958260. Consultado o 16 de marzo de 2013.
  198. 199,0 199,1 "Michael Jackson Bailout Said to Be Close". The New York Times. 13 de abril de 2006. http://www.nytimes.com/2006/04/13/business/media/13music.html?ex=1302580800&en=45bff2f7a4da68fe&ei=5088&partner=rssnyt&emc=rss. Consultado o 23 de xullo de 2008.
  199. "Top 100 Albums (Page 2)". Recording Industry Association of America. http://www.riaa.com/goldandplatinumdata.php?resultpage=2&table=tblTop100&action=. Consultado o 16 de abril de 2008.
  200. "Il nuovo Michael Jackson fa un tuffo nel passato". La Repubblica. 24 de agosto de 2001. http://ricerca.repubblica.it/repubblica/archivio/repubblica/2001/08/24/il-nuovo-michael-jackson-fa-un-tuffo.html. Consultado o 10 de maio de 2009.
  201. 202,0 202,1 202,2 202,3 202,4 George, pp. 48–50
  202. Guinness World Records 2006
  203. Taraborrelli, pp. 576–577
  204. "ADL happy with Michael Jackson decision". Anti-Defamation League. 22 de xuño de 1995. http://www.adl.org/PresRele/ASUS_12/2471_12.asp. Consultado o 1 de xullo de 2008.
  205. "Brooks turns down award for favorite artist of the year". Rome News-Tribune. 30 de xaneiro de 1996. http://news.google.co.uk/newspapers?id=LWUwAAAAIBAJ&sjid=YzMDAAAAIBAJ&pg=5552,8128572&dq=american+music+awards&hl=en. Consultado o 16 de xuño de 2010.
  206. Taraborrelli, pp. 570–586
  207. Taraborrelli, p. 597
  208. 209,0 209,1 Taraborrelli, pp. 599–600
  209. 210,0 210,1 "Jackson child custody battle ends". BBC News. 30 de setembro de 2006. http://news.bbc.co.uk/1/hi/entertainment/5394792.stm. Consultado o 25 de abril de 2010.
  210. 211,0 211,1 Cultural Studies. Polity. 2007. p. 74. ISBN 0-7456-3683-7.
  211. 212,0 212,1 212,2 Taraborrelli, pp. 610–612
  212. 213,0 213,1 "Ricky Martin, Mariah Carey, Michael Jackson, Others To Join Pavarotti For Benefit". VH1. 5 de maio de 1999. http://www.vh1.com/news/articles/1426933/19990505/carey_mariah.jhtml. Consultado o 30 de maio de 2008.
  213. "BIG DEAL; An Old Chagall Haunt, Repainted". The New York Times. 16 de novembro de 2000. http://www.nytimes.com/2000/11/16/garden/big-deal-an-old-chagall-haunt-repainted.html. Consultado o 10 de abril de 2013.
  214. "Lauryn Hill, Backstreet Boys, DMX Honored With American Music Awards". MTV. 18 de xaneiro de 2000. http://www.mtv.com/news/articles/1425174/20000118/backstreet_boys.jhtml. Consultado o 16 de xuño de 2010.
  215. 216,0 216,1 216,2 216,3 Taraborrelli, pp. 614–617
  216. George, pp. 50–53
  217. "Liveblogging Michael Jackson's funeral and memorial service". The Guardian (Londres). 7 de xullo de 2009. http://www.guardian.co.uk/news/blog/2009/jul/07/michaeljackson. Consultado o 16 de marzo de 2013.
  218. 219,0 219,1 Burkeman, Oliver (8 de xullo de 2002). "Jacko gets tough: but is he a race crusader or just a falling star?". The Guardian (Londres). http://www.guardian.co.uk/world/2002/jul/08/oliverburkeman. Consultado o 23 de xullo de 2008.
  219. "Interview with Jermaine Jackson". CNN. 31 de decembro de 2002. http://transcripts.cnn.com/TRANSCRIPTS/0212/31/cct.00.html. Consultado o 2 de xullo de 2008.
  220. "Keys, Destiny's Child, McGraw win at American Music Awards". Lodi-News Sentinel. 10 de xaneiro de 2002. http://news.google.co.uk/newspapers?id=Oc40AAAAIBAJ&sjid=GyEGAAAAIBAJ&pg=5669,889435&dq=american+music+awards+michael+jackson&hl=en. Consultado o 16 de xuño de 2010.
  221. "Michael Jackson". Daily Mirror. http://www.mirror.co.uk/all-about/michael%20jackson. Consultado o 29 de maio de 2009.
  222. "Michael Jackson Calls Baby-Dangling Incident A 'Terrible Mistake'". MTV. 20 de novembro de 2002. http://www.mtv.com/news/articles/1458799/20021120/jackson_michael.jhtml. Consultado o 3 de marzo de 2009.
  223. "BPI Searchable database—Gold and Platinum". British Phonographic Industry.
  224. 225,0 225,1 Taraborrelli, p. 640
  225. "Michael Jackson Bombshell". The Smoking Gun. 9 de decembro de 2003. http://www.thesmokinggun.com/documents/celebrity/early-probe-cleared-michael-jackson. Consultado o 16 de xuño de 2014.
  226. Taraborrelli, p. 661
  227. "Michael Jackson health concerns". BBC. 6 de xuño de 2005. http://news.bbc.co.uk/2/hi/entertainment/4612897.stm. Consultado o 14 de abril de 2008.
  228. "Michael Jackson jury reaches verdict". The Guardian. Associated Press (Londres). 13 de xuño de 2005. http://www.guardian.co.uk/jackson/story/0,15819,1505806,00.html. Consultado o 12 de xullo de 2008.
  229. "Jackson settles down to his new life in the Persian Gulf". Gulf News. 23 de xaneiro de 2006. Arquivado do orixinal o 12 de febreiro de 2006. http://wayback.archive.org/web/20060212102142/http://archive.gulfnews.com/articles/06/01/23/10013403.html. Consultado o 11 de novembro de 2006.
  230. "Jermaine Jackson reveals escape plan for Michael". Associated Press. 10 de setembro de 2011. http://hosted2.ap.org/PAPRI/a6ce7ad62f4a4c5c8250b21416094092/Article_2011-09-10-EU-Britain-Michael-Jackson/id-e252a4862bc04271938b75a1ab78bac5. Consultado o 24 de setembro de 2011.
  231. "Jackson Closes Neverland House". CBS News. 17 de marzo de 2006. http://www.cbsnews.com/stories/2006/03/17/people/main1414450.shtml. Consultado o 16 de marzo de 2013.
  232. "Really Odd Facts About Michael Jackson". Forbes. 14 de xuño de 2005. http://www.forbes.com/2005/06/14/jackson-celebrity-trial-cx_da_0614topnews.html. Consultado o 7 de outubro de 2009.
  233. "Jackson strikes deal over loans". BBC News. 14 de abril de 2006. http://news.bbc.co.uk/2/hi/entertainment/4909412.stm. Consultado o 25 de abril de 2010.
  234. "Michael Jackson Sails With Two Seas". Billboard. http://www.billboard.com/articles/news/58713/michael-jackson-sails-with-two-seas. Consultado o 16 de marzo de 2013.
  235. "Who's Funding Jackson's Retreat to Irish Recording Studio?". Fox News Channel. 21 de outubro de 2006. http://www.foxnews.com/story/0,2933,222797,00.html. Consultado o 2 de setembro de 2009.
  236. "2006 World Music Awards". Chiff. Arquivado do orixinal o 4 de febreiro de 2008. //web.archive.org/web/20080204051554/http://www.chiff.com/pop-culture/world-music-awards.htm. Consultado o 13 de febreiro de 2008.[Ligazón morta]
  237. "James Brown Saluted By Michael Jackson at Public Funeral Service". MTV. 30 de decembro de 2006. http://www.mtv.com/news/articles/1549061/20061230/brown_james.jhtml. Consultado o 16 de marzo de 2013.
  238. "Michael Jackson buys rights to Eminem tunes and more,". Rolling Stone. 31 de maio de 2007.
  239. "Michael Jackson: the unreleased album". The Daily Telegraph (Londres). 27 de xuño de 2009. http://www.telegraph.co.uk/culture/music/michael-jackson/5656918/Michael-Jackson-the-unreleased-album.html. Consultado o 19 de marzo de 2010.
  240. "Interview With RedOne". HitQuarters. 23 de marzo de 2009. http://www.hitquarters.com/index.php3?page=intrview/opar/intrview_RedOne_Interview.html. Consultado o 19 de marzo de 2010.
  241. "Michael Jackson 'wouldn't change' career". USA Today. Associated Press. 8 de marzo de 2007. http://www.usatoday.com/life/music/2007-03-08-2208485574_x.htm. Consultado o 16 de marzo de 2013.
  242. "Michael Jackson was long-time U.S. Military supporter". Clarity Digital Group LLC. http://webcache.googleusercontent.com/search?q=cache:oE9ASCivi70J:www.examiner.com/article/michael-jackson-was-long-time-u-s-military-supporter&hl=en&gl=uk&strip=1. Consultado o 7 de agosto de 2013.
  243. "Will.i.am On Working With Michael Jackson". Rolling Stone. 24 de setembro de 2007.
  244. 245,0 245,1 "Zona Musical" (en castelán). zm.nu. http://zm.nu/detalle.php?base=zmnews&lay=cgi&form=detalle&tok4=notici&tok5=Noticias&id=17840. Consultado o 5 de abril de 2008.[Ligazón morta]
  245. "Thriller the best selling album of all time". digitalproducer. 20 de febreiro de 2008. http://digitalproducer.digitalmedianet.com/articles/viewarticle.jsp?id=312105&afterinter=true. Consultado o 6 de abril de 2008.[Ligazón morta]
  246. "Michael Jackson Thriller 25". ultratop.be. http://www.ultratop.be/nl/showitem.asp?interpret=Michael+Jackson&titel=Thriller+25&cat=a. Consultado o 6 de abril de 2008.
  247. "Jacko: Neverland East in Upstate New York". Fox News Channel. 16 de maio de 2008. http://www.foxnews.com/story/0,2933,356282,00.html#3. Consultado o 22 de maio de 2008.
  248. "Choose The Tracks On Michael Jackson's 50th Birthday Album!". Sony BMG. 20 de agosto de 2008. Arquivado do orixinal o 30 de xuño de 2009. http://wayback.archive.org/web/20090630012839/http://www.sonybmg.com.au/news/details.do;.tomcat2?newsId=20030829005656. Consultado o 20 de xuño de 2008.
  249. "Michael Jackson—King of Pop". acharts.us. http://acharts.us/album/37399. Consultado o 11 de setembro de 2008.
  250. "King of Pop". ultratop.be. http://www.ultratop.be/nl/search.asp?search=king+of+pop&cat=a. Consultado o 5 de setembro de 2008.
  251. "Neverland peters out for pop's Peter Pan". The Sydney Morning Herald. 13 de novembro de 2008. http://www.smh.com.au/news/entertainment/people/neverland-peters-out-for-pops-peter-pan/2008/11/13/1226318822205.html. Consultado o 20 de novembro de 2008.
  252. "Jacko gives up Neverland ranch deed". Press Association. (16 de novembro de 2008).
  253. "Ten Most Expensive Michael Jackson Collectibles". Forbes. 14 de abril de 2009. http://www.forbes.com/2009/04/14/michael-jackson-auction-lifestyle-collecting-michael-jackson.html. Consultado o 14 de abril de 2009.
  254. "Michael Jackson Exhibition – 2009". Juliensauctions.com. 25 de abril de 2009. http://www.juliensauctions.com/auctions/2009/michael-jackson/index.html. Consultado o 2 de setembro de 2009.
  255. "Michael Jackson: The fantastic possessions revealed – Americas, World". Londres. 26 de xuño de 2009. http://www.independent.co.uk/news/world/americas/michael-jackson-auction-cancelled-after-lawsuit-1668969.html. Consultado o 2 de setembro de 2009.
  256. "Michael Jackson grand finale curtain-raiser". The Times (Londres). 6 de marzo de 2009. Arquivado do orixinal o 6 de marzo de 2009. http://wayback.archive.org/web/20110718131618/http://www.timesonline.co.uk/tol/news/uk/article5854735.ece. Consultado o 24 de marzo de 2009.
  257. "Michael Jackson's "This Is It!" Tour Balloons to 50-Show Run Stretching Into 2010". Rolling Stone. 12 de marzo de 2009.
  258. "Michael Jackson: The Last Rehearsal". Life. 29 de xuño de 2009. Arquivado do orixinal o 4 de xullo de 2009. http://wayback.archive.org/web/20090704103521/http://www.life.com/image/88744450/in-gallery/29532/michael-jackson-the-last-rehearsal. Consultado o 28 de agosto de 2009.
  259. "Michael Jackson dead at 50 after cardiac arrest". CNN. 25 de xuño de 2009. http://www.cnn.com/2009/SHOWBIZ/Music/06/25/michael.jackson/index.html. Consultado o 31 de agosto de 2009.
  260. "Judge Approves Michael Jackson Film". TV Guide. 10 de agosto de 2009. http://www.tvguide.com/News/Michael-Jackson-Film-1008827.aspx. Consultado o 10 de agosto de 2009.
  261. "This is It (2009)". Box Office Mojo. http://www.boxofficemojo.com/movies/?id=michaeljacksonthisisit.htm. Consultado o 16 de xaneiro de 2010.
  262. "Judge OKs Jackson performance film deal". Associated Press. MSNBC. 10 de agosto de 2009. http://www.msnbc.msn.com/id/32360110. Consultado o 3 de marzo de 2010.
  263. "Taylor Swift, Michael Jackson dominate American Music Awards nominations (Updated)". Los Angeles Times. 13 de outubro de 2009. http://latimesblogs.latimes.com/music_blog/2009/10/taylor-swift-michael-jackson-dominate-american-music-awards-nominations.html. Consultado o 14 de outubro de 2009.
  264. "2009 American Music Awards: Scorecard". Los Angeles Times. 22 de novembro de 2009. http://latimesblogs.latimes.com/music_blog/2009/11/2009-american-music-awards-scorecard.html. Consultado o 23 de novembro de 2009.
  265. Jones, pp. 229, 259
  266. 267,0 267,1 Taraborrelli, p. 610
  267. Taraborrelli, pp. 355–356
  268. Taraborrelli, pp. 413–414
  269. "Stark Raving Dad". IMDB. 19 de setembro de 1991. http://www.imdb.com/title/tt0701217/.
  270. "Defending Earth, With Worms and a Talking Pug". The New York Times. 3 de xullo de 2002. http://www.nytimes.com/2002/07/03/movies/03BLAC.html?ex=1234155600&en=1e9c4a5a1eafc54f&ei=5070. Consultado o 7 de febreiro de 2009.
  271. "'Miss Cast Away': You Know It's Bad". The Washington Post. 19 de xullo de 2005. http://www.washingtonpost.com/wp-dyn/content/article/2005/07/18/AR2005071800641_pf.html. Consultado o 7 de febreiro de 2009.
  272. "'Michael Jackson's "This Is It," to be Presented In Theaters Around The World". MichaelJackson.com. 11 de agosto de 2009. http://www.michaeljackson.com/us/news/michael-jacksons-it-be-presented-theaters-around-world. Consultado o 11 de agosto 2009.
  273. "Spike Lee Revisits Michael Jackson's Career for 'BAD 25' Documentary". Rolling Stone. 17 de setembro de 2012. http://www.rollingstone.com/music/news/spike-lee-revisits-michael-jacksons-career-for-bad25-documentary-20120917. Consultado o 11 de novembro de 2012.
  274. "MICHAEL JACKSON: THE LAST PHOTO SHOOTS". Lightning Entertainment. http://lightning-ent.com/movie/view/237. Consultado o 17 de maio de 2014.

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Commons
Commons ten máis contidos multimedia na categoría: Michael Jackson

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]

Bibliografía[editar | editar a fonte]