Metil xasmonato

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Metil xasmonato.
Nome IUPAC: Metil (1R,2R)-3-Oxo-2-(2Z)-2-pentenil-ciclopentanoacetato.
Número CAS: 39924-52-2.

O metil xasmonato (MeJA) é un composto orgánico volátil utilizado polas plantas para a súa defensa e en diversas vías do seu desenvolvemento como a xerminación de sementes, crecemento de raíces, floración, maduración de froitos, e senescencia.[1] O metil xasmonato deriva do ácido xasmónico por medio dunha reacción catalizada polo encima S-adenosil-L-metionina:ácido xasmónico carboxil metiltransferase.[2] O metil xasmonato ten un grupo metilo esterificado no grupo carboxilo do ácido xasmónico. O nome procede do xénero Jasminum (xasmín) planta da que se illaron os xasmonatos.

As plantas producen ácido xasmónico e metil xasmonato en resposta a moitos estreses bióticos e abióticos (en particular, o herbivorismo e as feridas), que se acumulan nas partes danadas da planta. O metil xasmonato pode utilizarse para enviar sinais nos sistemas de defensa da planta atacada ou pode espallarse por contacto físico ou a través do aire para producir unha reacción defensiva noutras plantas próximas aínda ilesas. As plantas que aínda non foron danadas absorben o metil xasmonato transportado polo aire a través dos seus estomas ou por difusión a través do citoplasma das células das follas. Por tanto, un ataque de herbívoros sobre unha planta causa que produzan metil xasmonato tanto para a defensa interna da propia planta coma para usalo como composto sinalizador que chegará a outras plantas.[3]

O metil xasmonato pode inducir á planta a producir moitos tipos de compostos químicos defensivos como as fotoalexinas (antimicrobianas),[4] nicotina ou inhibidores das proteinases.[3] O metil xasmonato activa os xenes dos inhibidores das proteinases (unha reacción defensiva típica das plantas) por mediación dunha vía de transdución de sinais mediada por receptor.[5] Os inhibidores das proteinases interfiren cos procesos dixestivos dos insectos herbívoros e desaniman ao insecto a volver a comer esa planta outra vez.[6]

O metil xasmonato utilizouse para estimular a produción dos condutos resiníferos por causas traumáticas nos piñeiros Pinus contorta. Isto pode utilizarse como defensa contra moitos insectos herbívoros a modo de vacina.

O metil xasmonato é tamén unha hormona vexetal implicada no enrolamento dos gabiáns, floración, maduración de froitos e desenvolvemento das sementes. Un incremento desta hormona afecta ao tempo de floración, morfoloxía das flores e ao número de flores abertas.[7] O metil xasmonato induce a actividade encimática de formación de etileno, que aumenta a cantidade de etileno ata o nivel necesario para a maduración dos froitos.[8]

O aumento das cantidades de metil xasmonato nas raíces das plantas inhibe o seu crecemento.[9] Suponse que os niveis incrementados de metil xasmonato activan xenes que previamente non se estaban expresando nas raíces, o que causa a inhibición do crecemento.[8]

O metil xasmonato induce a liberación de citocromo c nas mitocondrias de células cancerosas, o que orixina a súa morte, pero non dana ás células normais. Máis especificamente pode causar a morte celular en células de leucemia leucocítica crónica (CLL) de pacientes humanos que foron tratadas en cultivo celular con metil xasmonato. O tratamento de linfocitos de sangue normal illados non orixina a súa morte celular. [10]

Notas[editar | editar a fonte]

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Outros artigos[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]