Melgacho

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Melgacho
Scyliorhinus canicula
Scyliorhinus canicula.jpg
Estado de conservación
Risco baixo (LC)
Clasificación científica
Reino: Animalia
Filo: Chordata
Clase: Chondrichthyes
Orde: Carcharhiniformes
Familia: Scyliorhinidae
Xénero: Scyliorhinus
Especie: S. canicula
Nome binomial
Scyliorhinus canicula
(Linnaeus, 1758)
Range in blue

Range in blue

O melgacho, cazacú ou rilón[1] (Scyliorhinus canicula) é unha especie de elasmobranquio carcarriniforme (Carcharhiniformes) da familia dos esciliorrínidos (Scyliorhinidae), [2] moi común nas costas galegas, abundando nos polígonos de bateas mexilloeiras.[3]

Características[editar | editar a fonte]

De corpo alogado e afiado de até 1 m de lonxitude como máximo,[4] e un peso máximo de 800 g.; o fociño é curto e arredondado con engurras labiais presentes apenas no maxilar inferior e coas válvulas nasais moi desenvolvidas.[5]

Os ollos son elípticos, sen membrana nictitante, situándose tras eles un espiráculo e cinco fendeduras branquias, pequenas. A segunda aleta dorsal é moito máis pequena que a primeira, e insírese á altura da xunta anal; a primeira está inserida máis atrás que as xuntas pélvicas.[5]

A pel, non moi áspera (os dentículos dérmicos son pequenos), é de cor gris amarelada con pequenas manchas pardas, negras e, en ocasiós, brancas.[5] Pola zona ventra é abrancazada.

Historia natural[editar | editar a fonte]

Vive en fondos areosos ou lamacentos, desde os 25 até os 400 m de profundidade.

De hábitos nocturos, aliméntase principalmente de moluscos, crustáceos e cefalópodos; durante o día permanece en repouso.

Os machos maduran sexualmente cando alcanzan os 39 cm, e as femias, os 44 cm.[6] Son ovíparos, e a femia pon de cada vez uns 20 ovos, de forma característica (adoitan coñecerse entre a xente do mar como petacas), e que poden verse mesturados con algas cando baixa moito a marea. Tras un período de xestación de 8 ou 9 meses, nacen as crías, que miden no momento de nacer de 9 a 10 cm.[5] [7]

Gastronomía[editar | editar a fonte]

Un guiso acabado de facer.
Sarsuela de peix catalana.

A carne de melgacho é comstíbel (aínda que se considera que o fígado é tóxico),[8]pero o seu uso é limitado. Para a súa venda nas peixarías adoita presentarse eviscerado (ás veces, tamén decapitado) e sen pel, que é dura e difícil de eliminar. As artes utilizadas para súa captura son o arrastre e o palangre.

Segundo José Carlos Capel, tanto o melgacho como os seus parentes a roxa (Scylioruhinus stellaris) e a zapata (Galeus melastomus) son especies que requiren cociñarse nun perfecto estado de frescor porque, do contrario, denotan un sabor desagradábel. Os lombos, unha vez limpos, poden presentarse en distintas preparacións, harmonizando ben coas salsas de tomate e verde, ou en guisos amarelos, e resultan excelentes en fritura coa fórmula do adobo andaluz, segundo este gastrónomo.[9]

En Galicia é frecuente comelo guisado, con patacas, pementos e tomates (o "guiso amarelo", que diría Capel) e, menos, como un ingrediente máis das caldeiradas mixtas.

En Cataluña o melgacho é adoito un dos ingredients da sarsuela de peix, prato onde se mesturan anacos de diferentes peixes pouco comúns, e que ten un papel importante na gastronomía tradicional.

En Francia prepárase a saumonette co melgacho. Primeiro hai que quitarlle a pel; logo córtase a carne en filetes finos e alongados que se deixan polo menos unha hora en adobo con auga con sal e vinagre ou zume de limón; pasado este tempo pódense saltear os filetes con manteiga, no forno ou na plancha.

En Sardeña faise a burridda di gattuccio, un prato típico diferente da burridda genovesa, que consiste melgacho fervido e cuberto cunha salsa a base de aceite, allo, vinagre e noces picadas.[10]

Galería nde imaxes[editar | editar a fonte]

Notas[editar | editar a fonte]

  1. Dicionario da RAG.
  2. IUCN.(2009). asesores: Ellis, J., Mancusi, C., Serena, F., Haka, F., Guallart, J., Ungaro, N., Coelho, R., Schembri, T. e MacKenzie, K. Scyliorhinus canicula. Edición IUCN 2011.2 Consultada o 22/11/2012.
  3. Solórzano (1988), p. 12.
  4. Compagno, L. J. V. (1984): FAO species catalogue. Vol. 4. Sharks of the world. An annotated and illustrated catalogue of shark species known to date. Part 2 - Carcharhiniformes. Fish. Synop. 125 (4/2): 251-655.
  5. 5,0 5,1 5,2 5,3 Rodríguez Villanueva (1992), p. 56.
  6. Duran, Miquel (2007): Noms i descripcions dels peixos de la Mar Catalana. Tom I, Àgnats, Condrictis, Osteïctis (1a. part). Palma de Mallorca: Editorial Moll. ISBN 978-84273-6508-7, pp. 106-107.
  7. FishBase. Scyliorhinus canicula (en inglés) Consultada o 22/11/2012.
  8. Pintarroja en maestropescador.com (en castelán) Consultada o 22/12/2012.
  9. Capel, José Carlos (1982): Manual del pescado, Madrid: Penthalon Ediciones. ISBN 84-85337-70-0, p. 295.
  10. La cucina della Sardegna (en italiano) Consultada o 22/11/2012.

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Commons
Commons ten máis contidos multimedia na categoría: Melgacho Modificar a ligazón no Wikidata
Wikispecies-logo.svg
Wikispecies posúe unha páxina sobre: Melgacho

Bibliografía[editar | editar a fonte]

  • Compagno, Leonard; Marc Dando & Sarah Fowler (2005): Sharks of the World. New Jersey: Princeton University Press. ISBN 0-691-12072-2.
  • Rodríguez Solórzano, Manuel; Sergio Devesa Regueiro e Lidia Soutullo Garrido (1983): Guía dos peixes de Galicia. Vigo: Editorial Galaxia. ISBN 84-7154-433-4.
  • Rodríguez Villanueva, X. L. e Xavier Vázquez (1992): Peixes do mar de Galicia. (I) Lampreas raias e tiburóns. Vigo: Edicións Xerais de Galicia. ISBN 84-7507-654-8.
  • Solórzano, Manuel R[odríguez]; José L. Rodríguez, José Iglesias, Francisco X, Pereira e Federico Álvarez (1988): Inventario dos peixes do litoral galego (Pisces: Cyclostomata, Chondrichthyes, Osteichthyes). O Castro-Sada, A Coruña: Cadernos da Área de Ciencias Biolóxicas (Inventarios). Seminario de Estudos Galegos, vol. IV. ISBN 84-7492-370-0.

Outros artigos[editar | editar a fonte]

Ligazón externas[editar | editar a fonte]