Marie Pape-Carpantier

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Marie Pape Carpantier 1879 Mukarovsky.png

Marie Pape-Carpentier, nada como Marie Joséphine Olinde Carpantier o 11 de setembro de 1815 en La Flèche (Sarthe) e finada o 31 de xullo de 1878 en Villiers-le-Bel (Val-d'Oise), foi unha docente francesa. É recoñecida por loitar contra a inxustiza social e a pobreza, e a favor da educación das nenas. Ademais foi a primeira en dar o paso cara á renovación do ensino infantil en Francia.

Traxectoria[editar | editar a fonte]

A súa vida estivo dedicada de maneira total á pedagoxía, e fixo posible introducir melloras sobre todo nun sector, o referente ás salas de asilo (escolas de párvulos).

Fíxose cargo durante catro anos dunha sala, A Fleche, con axuda da súa nai, onde se formou como mestra. Aparte dun manual de Cochin en 1833, non existían apenas consellos pedagóxicos sobre as salas de asilo; todo estaba por facer e Marie Pape Carpentier atopou niso o seu camiño.

Inventa modos de ensinar e levar a clase e en 1845 publica a súa primeira obra (Conseils pour a direction deas sáelles d´asile). Logo de lograr fama encárgaselle que dirixa un establecemento onde se forme a mestras de salas, o cal converteríase en Escola maternal.

O seu pensamento madura e leva acabo outra obra: Enseignement pratique dans lles écoles maternelles ou premiéres leçons a donner aux petits enfants suivies de chansons et de jeux por lle recréation de l´enfance ("Ensino práctico das escolas de párvulos, ou primeiras leccións para os nenos, con algunhas cancións e xogos para o seu recreo"). Onde recomenda un ensino metódica que respecte as necesidades do neno e interésase polos aspectos relativos á educación do neno e á súa propia preparación. Non esixir a un neno actividades para as que non estea preparado. Débese respectar a súa dignidade e espertarlle valores morais e gusto polo traballo, ademais de proporcionarlle afecto.

En 1874, os partidarios do ensino católico, puxéronse en contra (xa que o ensino debía ser profundamente relixiosa), foi despedida polo ministro Cummont. Debido á indignación do seu despedimento, xa que gozaba dun certo recoñecemento, foi integrada no seu posto a título de Inspectora Xeral.

Morreu en 1879, dous anos antes de que se cumprise o seu desexo, o de substituír oficialmente en Francia a denominación de escolas de asilo pola de escolas maternais.

Obras[editar | editar a fonte]

  • Conseils sur la direction des salles d’asiles, 1846.
  • Méthode d’enseignement et d’éducation et exercice, 1847.
  • L’histoire d’un grain de sable (modération dans le désir. Sage lenteur de la providence).
  • L’enseignement pratique dans les écoles maternelles, 1849.
  • L’économiste Français, 1859.
  • Histoires et leçons de choses, 1858.
  • Géométrie naturelle, 1861.
  • Le secret des grains de sable, 1863.
  • Les petites lectures variées pour les enfants des deux sexes, 1863.

No cine[editar | editar a fonte]

A película La Volière aux enfants é unha adaptación da vida de Marie Pape-Carpentier.