Manuel Núñez González

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.

Manuel Núñez González, nado en Vilardevós o 5 de agosto de 1885 e finado no mesmo concello o 14 de febreiro de 1917, foi un rexistrador e poeta galego.

Traxectoria[editar | editar a fonte]

Foi alumno de Marcelo Macías. Estudou Dereito na Universidade de Santiago de Compostela e foi rexistrador da propiedade. Publicou algúns poemas como "Alborada", "Os amores da terriña" e "Aurora" (asinados ás veces co pseudónimo Ma-Nu-Gon) en O Tio Marcos d'a Portela e a lenda A namorada cautiva en O Galiciano (que despois recolleu en Salaios). Membro da Compañía de Xesús, tivo que abandonala antes de pronunciar os votos definitivos a causa dunha grave enfermidade que lle causou a morte. Foi elixido membro de número da Real Academia Galega pero non chegou a ler o seu discurso de ingreso, La compañía familiar gallega. Como poeta pode considerarse como un dos epígonos. É tamén autor do folleto "Manojo de iniquidades o un feudal del siglo XIX", escrito contra un político da comarca de Verín e publicado en Portugal. Como narrador publicou "O muíño dos tíos Mariquiñas. Conto” en O Tio Marcos d'a Portela. Colaborou en La Opinión de Verín.

Obras[editar | editar a fonte]

  • Salaios. Versos gallegos, 1895.
  • La poesía popular gallega, 1894.
  • Efusivas, 1908
  • Manojo de iniquidades o un feudal del siglo XIX.

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Bibliografía[editar | editar a fonte]