Manolo García

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Manolo García
Manolo García - Directo.JPG
Manolo García en directo en Badalona, en 2005.
Nome completo Manuel García García-Pérez
Naceu 19 de agosto de 1955 (59 anos)
Orixe Poblenou[1], Barcelona, Cataluña Cataluña
Ocupación (s) cantante, compositor e produtor
Xénero Pop, Rock
Instrumento(s) voz
Selo(s) discográfico (s) Belter
PDI
BMG
EMI Music
Perro Records
Relacionado con Quimi Portet
Tempo en activo 1998 - actualidade
Na rede
manolo-garcia.com

Manuel García García-Pérez, coñecido artísticamente como Manolo García é un cantante, músico, compositor, empresario, pintor e fotógrafo. Os seus primeiros discos foron con grupos como Los Rápidos e Los Burros, o éxito comercial chegoulle xunto a Quimi Portet con El Último de la Fila. Actualmente continúa a súa carreira en solitario. Caracterízase por un sonido pop rock mestura con ritmos árabes, aflamencados e melódicos. As letras das súas cancións e a posta en escena xuntan vivenzas, lírica e surrealismo.

Manolo García leva toda a súa carreira mantendo a súa vida persoal afastada da fama. Non se sabe o seu estado civil e case non hai datos da súa infancia, familia e actividades fora do mundo da música máis que o achegado por el en entrevistas e actos públicos. Nos últimos anos achegou nas súas actuacións a súa irmá Carmen García (compoñente do grupo Carmen).

Inicios artísticos[editar | editar a fonte]

Infancia e inicios[editar | editar a fonte]

Os seus pais eran de Albacete e emigraron a Barcelona, a El Poblenou onde viviu moitos anos[2]. Dende neno tivo interese por pintar. Con sete anos, fai as súas primeiras "performances" artísticas na terraza da casa dos seus pais. As súas primeiras creacións son con elementos procedentes de refugallos industriais e pinturas con bonecos de marcas como Omo, Tutu, Persil e Ese entre outras, que distribuían entre os nenos.

Con once anos, pásase a experimentar con materiais como a madeira e a cola. Con anacos de chapas de madeira das industrias do barrio fai as súas primeiras creacións abstractas. Aos catorce anos continúa entregado á elaboración de obras abstractas e experimentando con novas colas e materiais que consegue nunha carpintaría do barrio.

No xornal La Vanguardia de Barcelona lé un anuncio no que buscaban un pintor de cadros ao óleo. García entra a traballar no obradorio da Verneda no que pintaban cadros con escenas de caza para decorar salóns. Chega a ser un especialista en pintar ceos e lagoas, outros compañeiros seus do obradorio pintaban árbores e vexetación, e un terceiro pintaba rochas e casas, outro estaba especializado en pintar cazadores, cans e cervos. O último paso do proceso o remataba o mestre do obradoiro cos toques finais e engadindo a sinatura. O traballo déuselle ben e decide continuar ca súa faceta de autodidacta mercando un curso de "Dibujar es fácil". El mesmo ten declarado nalgunha entrevista que aprendera a pintar cun curso por correspondencia.

Con dezasete anos entra de botóns nunha axencia de publicidade. Pronto pasa ao estudio gráfico onde comeza o aprendizaxe como deseñador gráfico. Neses anos estuda na "Escola darts aplicades i oficis artístics" de Barcelona.

Aos vinteun anos, e xa introducido no mundo da música, traballa como deseñador de carátulas para pequenas discográficas, nas que realízanse copias (covers) e versións dos discos de éxito. En seis anos chega a facer máis de 400 portadas.

Despois de esta experiencia, decide establecerse pola súa conta como deseñador de xoguetes e material escolar, traballo que deixa para adicarse á música como profesión.

A música como profesión[editar | editar a fonte]

O seu primeiro concerto foi con trece anos tocando tres cancións na sala do barrio de Verdun. Tocaron «All right now» de Free, «Who will stop the rain» de Creedence e un tema propio. Os inicios artísticos de Manolo García como músico profesional están nas orquestras de baile das festas que percorren os pobos. Foron a escola na que deu os seus primeiros pasos como músico. A primeira de estas orquestas na que estivo chamábase: Materia Gris. Durante ano e medio traballa para montar un grupo, ata que coñece a Esteban Martín (do que sería Gabinete Caligari). Con el empeza a compoñer cancións. De aí xurden Los Rápidos, un quinteto con José Luis Pérez, Lluis Visiers e Antonio Fidel. Gravaron unha maqueta que enviaron á discográfica. O nome ven de que en só dous meses tiñan un contrato con EMI-Odeón. En novembro de 1980 xa estaban a gravar un disco.

A pesares de ter o apoio da discografica e de dar case 300 concertos o grupo non tivo éxito comercial.

Quimi Portet[editar | editar a fonte]

En Hostalets de Bayanlá (en 1982) coincidiron Manolo García (con Los Rápidos) e Quimi Portet (con Kul de Mandril). Os compoñentes de Los Rápidos separáronse e continuaron durante un tempo Manolo e Quimi tocando as súas cancións en locales. Co tempo pasaron a trocar o nome do grupo por: Los Burros. Desa etapa crearon unha discográfica: Discos Kriminales ca que autoeditaron material seu e de outros grupos.

El Último de la Fila[editar | editar a fonte]

Artigo principal: El último de la fila.
El Último de la Fila en directo, na súa última xira.

Despois dos fracasos comerciais dos discos anteriores Manolo García e Quimi Portet deciden crear un grupo novo: El Último de la Fila apoiados por unha pequena discográfica chamada PDI. Nunha entrevista Manolo García explicaba a orixe do nome. Segundo el tódolos grupos eran: star, number one, os primeiros... eles elexiron algo diferente, ser os últimos.

O primeiro éxito do grupo chegou cando El Último de la Fila gañou o concurso de maquetas da revista Rock Spezial con "A cualquiera puede sucederle" e "Cuando la pobreza entra por la puerta, el amor salta por la ventana". O premio era gravar un disco ca multinacional Virgin. Rexeitaron o premio e preferiron grabar ca pequena discográfica PDI.

En 1985 saen ao mercado con tres singles e o LP titulado Cuando la pobreza entra por la puerta, el amor salta por la ventana, faceta surrealista que sería explotada con moito éxito en futuros traballos. Trinta mil copias vendidas dan a coñecer cancións como a mítica Querida Milagros ou Dulces sueños. O estilo aflamencado da voz de Manolo e a guitarra española de Quimi dan un tono fresco e novidoso ás cancións, que conectan sen dificultade cas evidentes raíces pop dos dous músicos. Co disco conseguen o premio ao grupo revelación do 85 outorgado polo programa Diario Pop de Radio 3. Esta sería unha constante do éxito do grupo e de Manolo Garcia, o calidade musical recoñecida por premios, pola crítica e o público. Unha acertada eleción de discográfica, o paso á mutinacional EMI e a creación dun selo propio: Perro Records co que seguen a editar Manolo Garcia e Quimi Portet as súas cancións. Outra clave do éxito foi o apoio a causas humanitarias, benéficas e de protección da natureza. A participación en concertos multitudinarios achegou as súas cancións ao grande público. O seu bo directo fixo o resto. En 1993 Astronomía Razonable chega a vender un millón de copias. O grupo xa tiña probado a cantar en italiano, inglés e ata dado pequenos concertos por toda Europa foi entón cando deciden a disolución do grupo, foi o 13 de xaneiro de 1998 cando o fan público.

Houbo varios intentos posteriores para volver xuntar o grupo. O último foi organizado por Radio 3 para dar un concerto en Santiago de Compostela, na plaza do Obradoiro pero non chegou a concretarse.

Carreira en solitario[editar | editar a fonte]

O 4 de maio de 1998 Manolo García saca ao mercado "Arena en los Bolsillos" que chega a vender máis dun millón de discos. Con este álbum conseguiu os premios Amigo a "Mejor solista masculino español" e ao "Mejor álbum español" e tres premios da música como "Mejor artista pop", "Mejor álbum" e "Mejor producción artística", ademais do premio ondas "Mejor artista en directo".

A finais de novembro de 2002, un dos participantes do programa de televisión Operación Triunfo versionou a canción Pájaros de Barro (unha das máis coñecidas de Manolo García). O programa pagou os dereitos de autor pero non pediu permiso. Baixo o nome de Operación Triunfo y el derecho a la disidencia[3], Manolo García facía unha crítica ao sistema de promoción comercial do programa e do sector musical. Rexeitando o formato que se estaba a empregar pero puntualizando que respectaba o esforzo dos que nel participaban. A súa canción foi retirada e non foi incluía nos recopilatorios que publicou Operación Triunfo.

Discografía[editar | editar a fonte]

Discografía en solitario de Manolo García

Notas[editar | editar a fonte]

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]