Machu Picchu

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Patrimonio da Humanidade - UNESCO
Machu Picchu
Before Machu Picchu.jpg
Vista de sur a norte. Á esquerda vese o sector Hanan da cidade (coa estrutura piramidal do outeiro do Intihuatana) e á dereita o sector Oriente, separadas pola praza principal. Ao fondo o Cerro Huayna Picchu. A imaxe está tomada desde o alto do sector agrícola, ao sur do complexo.
Flag of UNESCO.svg Información Flag of UNESCO.svg
Inscrición: 1983
País: Peru Peru
Localización: 13°9′47″S 72°32′44″W / 13.16306°S 72.54556°W / -13.16306; -72.54556Coordenadas: 13°9′47″S 72°32′44″W / 13.16306°S 72.54556°W / -13.16306; -72.54556
Rexión: Latinoamérica e Caribe
Tipo: Mixto
Criterios: i, iii, vii, ix
Descrición UNESCO: fr en
Vista dunha llama frente a Machu Picchu.

Machu Picchu (do quechua sureño Machu Pikchu, "montaña vella")[1] é o nome contemporáneo que se dá a unha llaqta (antigo poboado andino inca) de pedra construída principalmente a mediados do século XV no promontorio rochoso que une as montañas Machu Picchu e Huayna Picchu na vertente oriental dos Andes Centrais, ao sur do Perú. O seu nome orixinal sería Picchu ou Picho.[2]

Segundo documentos de mediados do século XVI[3] Machu Picchu sería unha das residencias de descanso de Pachacuti (primeiro emperador inca, 1438-1470). Con todo, algunhas das súas mellores construcións e o evidente carácter cerimonial da principal vía de acceso á llaqta demostrarían que esta foi usada como santuario relixioso.[4] Ambos os usos, o de palacio e o de santuario, non serían incompatibles. Algúns expertos parecen descartar, en cambio, un suposto carácter militar, polo que os populares cualificativos de "fortaleza" ou "cidadela" poderían ser superados.[5]

Machu Picchu é considerada ao mesmo tempo unha obra mestra da arquitectura e a enxeñaría.[6] As súas peculiares características arquitectónicas e paisaxísticas, e o veo de misterio que teceu ao seu ao redor boa parte da literatura publicada sobre o sitio, convertérono nun dos destinos turísticos máis populares do planeta. [7]

Machu Picchu está na Lista do Patrimonio da humanidade da Unesco desde 1983, como parte de todo un conxunto cultural e ecolóxico coñecido baixo a denominación Santuario Histórico de Machu Picchu.

O 7 de xullo de 2007 Machu Picchu foi declarada como unha das Novas sete marabillas do mundo nunha cerimonia realizada en Lisboa, (Portugal), que contou coa participación de cen millóns de votantes no mundo enteiro.

Localización xeográfica[editar | editar a fonte]

Localización de Machu Picchu, documentada pola Axencia Central de Intelixencia, CIA.
Localización das ruínas de Machu Picchu, no Canón do Urubamba. Nótese a curva que describe o río ao redor das montañas Machu Picchu e Huayna Picchu.
Vista de norte a sur, desde o cume do cerro Huayna Picchu. O zigzag á esquerda é a estrada de acceso ás ruínas, que parte da estación de tren de Ponte Ruínas, no fondo do Val. No alto, atravesando a ladeira do cerro Machu Picchu, pódese ver o último tramo do Camiño Inca.

Emprazamento[editar | editar a fonte]

Atópase a 13º 9' 47 "latitude sur e 72º 32' 44" lonxitude oeste. Forma parte do distrito do mesmo nome, na provincia de Urubamba, no Departamento do Cusco, en Perú. A cidade importante máis próxima é Cusco, actual capital rexional, capital histórica do país e antiga capital dos incas, a 130 km de alí.

As montañas Machu Picchu e Huayna Picchu son parte dunha gran formación orográfica coñecida como Batolito de Vilcabamba, na Cordilleira Central dos Andes peruanos. Atópanse na marxén esquerda do chamado Canón do Urubamba, coñecido antigamente como Crebada de Picchu.[8] Ao pé dos cerros e practicamente rodeándoos, corre o río Vilcanota-Urubamba. As ruínas incas atópanse a medio camiño entre as cimas de ambas as duas montañas, a 450 metros de altura por encima do nivel do val e a 2.438 metros sobre o nivel do mar. A superficie edificada é aproximadamente de 530 metros de longo por 200 de ancho, contando con 172 edificios na súa área urbana.

As ruínas, propiamente ditas, están dentro dun territorio intanxible do Sistema Nacional de Áreas Naturais Protexidas polo Estado (SINANPE),[9] chamado Santuario Histórico de Machu Picchu, que se estende sobre unha superficie de 32.592 hectáreas, (80.535 acres ou 325,92 km²) da conca do río Vilcanota - Urubamba (o Willka mayu ou "río sacro" dos incas). O Santuario Histórico protexe unha serie de especies biolóxicas en perigo de extinción e varios establecementos incas,[10] entre os cales Machu Picchu é considerado principal.

Formas de acceso[editar | editar a fonte]

A zona arqueolóxica en si só é accesible, ben desde os camiños incas que chegan ata ela, ou ben utilizando a estrada Hiram Bingham (que ascende a costa do cerro Machu Picchu desde a estación de tren de Ponte Ruínas, situada ao fondo do canón). Ningunha das dúas formas exime ao visitante do prezo de ingreso ás ruínas.[11]

A mencionada estrada, con todo, non está integrada á rede nacional de estradas do Perú. Nace no pobo de Aguas Calientes, ao que á súa vez só se pode acceder por ferrocarril (unhas 3 horas desde Cusco)[12] ou helicóptero (30 minutos desde Cusco). A ausencia dunha estrada directa ao santuario de Machu Picchu é intencionada pois permite controlar o fluxo de visitantes á zona, que, dado o seu carácter de reserva nacional, é particularmente sensible aos xentíos. Iso, con todo, non impediu o crecemento desordenado (criticado polas autoridades culturais) de Aguas Calientes, que vive para e polo turismo, pois hai hoteis e restaurantes de diferentes categorías neste lugar.

Para chegar a Machu Picchu polo principal Camiño Inca débese facer unha camiñada duns 3 días. Para iso é necesario tomar o tren ata o km 82 da vía férrea Cusco - Aguas Calientes, desde onde parte o percorrido a pé.[13]

Algúns visitantes toman un autobús local desde Cusco ata Ollantaytambo (vía Urubamba) e de aí toman un transporte ata o mencionado km 82. Unha vez alí percorren as vías do tren ata cubrir os 32 km que hai ata Aguas Calientes.

Clima[editar | editar a fonte]

O tempo é cálido e húmido durante o día e fresco pola noite. A temperatura oscila entre os 12 e os 24 graos centígrados. A zona é por regra xeral chuviosa (uns 1.955 mm anuais), especialmente entre novembro e marzo. As choivas, que son copiosas, altérnanse rapidamente con momentos de intenso brillo solar.[14]

Xeoloxía[editar | editar a fonte]

O conxunto do sitio arqueolóxico foi construído sobre o Batolito de Vilcabamba, composto de rocas intrusivas que datan aproximadamente duns 250 ómillóns de anos, [15] principalmente granito branco a grisáceo, cortado por algunhas vetas de tonalitas e talcesquistos.

O macizo granítico atópase cortado por unha serie de fallas e diaclasas que xogan un papel importante na conformación actual do relevo e na súa evolución. No Mapa Xeolóxico do Cuadrángulo de Machu Picchu (27-q) do Instituto Xeolóxico Mineiro e Metalúrxico do Perú obsérvanse dous grandes fallas de rumbo rexionais que cortan á zona, chamadas Fallas Huayna Picchu e Machu Picchu, de orientación NE-SO. Estas fallas non tiveron actividade recente.[16]

Historia[editar | editar a fonte]

A crebada de Picchu, situada a medio camiño entre os Andes e a floresta amazónica, foi unha rexión colonizada por poboacións montesas, non selváticas, provintes das rexións de Vilcabamba e do Valle Sagrado, en Cusco, en busca da expansión das súas fronteiras agrarias. As evidencias arqueolóxicas indican que a agricultura practícase na rexión desde polo menos o 760 a.C.[17] Unha explosión demográfica dáse a partir do Período Horizonte Medio, desde o ano 900 da nosa era, por grupos non documentados historicamente pero que posiblemente estiveron vinculados á etnia Tampu do Urubamba. Crese que estes pobos poderían formar parte da federación Aiarmaca, rivais dos primeiros incas do Cusco.[18] Os aiarmaca aparecen mencionados en diferentes crónicas do século XVI como antagonistas dos incas no período anterior ao ascenso de Pachacuti. Nese período expándese considerablemente a área agrícola "construída" (plataformas). Porén, o emprazamento específico da cidade que nos ocupa (a crista rochosa que une as montañas Machu Picchu e Huayna Picchu) non presenta pegadas de ter edificacións antes do século XV.[19]

Época inca (1438-1534)[editar | editar a fonte]

Pachacuti, según a crónica de Martín de Murúa (1615).

Cara a 1440, durante a súa campaña cara a Vilcabamba, a crebada de Picchu foi conquistada por Pachacuti,[20] primeiro emperador inca (1438-1470). O emprazamento de Machu Picchu debeu impresionar ao monarca polas súas peculiares características dentro da xeografía sacra cusqueña.[21] e por iso mandaría a construír alí, cara a 1450, un complexo urbano con edificacións de gran luxo civís e relixiosas.[22]

Crese que Machu Picchu tivo unha poboación móbil como a maioría das llactas incas, que oscilaba entre 300 e 1.000 habitantes[23] pertencentes a unha elite (posiblemente membros da panaca de Pachacuti)[24] e acllas. Demostrouse que a forza agrícola estivo composta por colonos mitimaes ou mitmas (mitmaqkuna) procedentes de diferentes recunchos do imperio.[25]

Machu Picchu non era desde ningún punto de vista un complexo illado, polo que o mito da "cidade perdida" e do "refuxio secreto" dos emperadores incas carece de asidero. Os vales que confluían na crebada formaban unha rexión densamente poboada que incrementou espectacularmente a súa produtividade agrícola a partir da ocupación inca, en 1440.[26] Os incas construíron alí moitos centros administrativos, os máis importantes dos cales foron Patallacta e Quente [27] e abundantes complexos agrícolas formados por terrazas de cultivo. Machu Picchu dependía destes complexos para a súa alimentación, pois os campos do sector agrario da cidade resultarían insuficientes para abastecer á poboación.[28] A comunicación intrarrexional era posible grazas ás redes de camiños incas: 8 camiños chegaban a Machu Picchu. [29] A pequena urbe de Picchu chegouse a diferenciar das poboacións veciñas pola singular calidade dos seus principais edificios.

Á morte de Pachacuti, e de acordo cos costumes reais incas, esta e o resto das súas propiedades persoais pasaría á administración da súa panaca, que debía destinar as rendas producidas ao culto da momia do defunto rei.[30] Presúmese que esta situación mantívose durante os gobernos de Túpac Yupanqui (1470-1493) e Huayna Cápac (1493-1529).

Machu Picchu debeu perder en parte a súa importancia ao ter que competir en prestixio coas propiedades persoais dos emperadores sucesores. De feito, a apertura dun camiño máis seguro e amplo entre Ollantaytambo e Vilcabamba (o do Val de Amaybamba) fixo que a ruta da crebada de Picchu fose menos empregada.[31]

Época de transición (1534-1572)[editar | editar a fonte]

Roca labrada baixo o templo do Sol que dá ingreso ao chamado Mausoleo Real. Algúns autores como Lumbreras suxiren que podería haber estado destinado á momia de Pachacuti.

A guerra civil inca (1531-32) e a irrupción española no Cusco en 1534 deberon afectar considerablemente a vida de Machu Picchu. A masa campesiña da rexión estaba composta principalmente por mitmas, colonos de diferentes nacións conquistadas polos incas levados á forza ata ese lugar. Eles aproveitaron a caída do sistema económico cusqueño para retornar ás súas terras de orixe.[32] A resistencia inca contra os españois dirixida por Manco Inca en 1536 convocou aos nobres das rexións próximas a integrar a súa corte no exilio de Vilcabamba, [33] e é moi probable que os principais nobres de Picchu abandonen entón a cidade. Documentos da época indican que a rexión estaba chea de "despoblados" nese tempo.[34] Picchu seguiría habitada o rexistro da súa existencia proba que foi considerada unha poboación tributaria da encomenda española de Ollantaitambo.[35] Iso non significa necesariamente que os españois visitasen Machu Picchu con frecuencia; de feito, sabemos que o tributo de Picchu era entregado aos españois unha vez por ano no pobo de Ollantaitambo, e non "recollido" localmente.[36] De todas as maneiras, está claro que os españois sabían do lugar, aínda que non hai indicios de que apreciasen a súa importancia pasada. Os documentos coloniais ata mencionan o nome de quen era curaca (seica o último) de Machu Picchu en 1568: Juan Mácora.[2] Que se chame "Juan" indica que fora, polo menos nominalmente, bautizado, e, xa que logo, sometido á influencia española.

Outro documento[37] indica que o Inca Titu Cusi Yupanqui, que reinaba entón en Vilcabamba, pediu que frades agostiños acudisen a evangelizar "Piocho" cara a 1570. Non se coñece ningún lugar da zona que se oia parecido a "Piocho" que non sexa "Piccho" ou "Picchu", o que fai supor a Lumbreras que os famosos "extirpadores de idolatrías" poderían chegar ao sitio e ter que ver coa destrución e incendio do Torreón do Templo do Sol.[38]

O soldado español Baltasar de Ocampo escribiu a fins do século XVI sobre un poboado "no alto dunha montaña" de edificios "suntuosísimos" e que albergaba un gran acllahuasi (Casa das escolleitas) nos últimos anos da resistencia inca. A descrición breve que fai dos seus ambientes remítenos a Picchu. O máis interesante é que Ocampo di que se chama "Pitcos". O único lugar de nome parecido é "Vitcos", un sitio inca en Vilcabamba completamente diferente ao descrito por Ocampo. O outro candidato é, naturalmente, Picchu.[39] Non se sabe ata hoxe se se trata do mesmo lugar ou non. Ocampo indica que neste lugar criouse Túpac Amaru I, sucesor de Titu Cusi e último Inca de Vilcabamba.

Entre a colonia e a república (s.XVII-s.XIX)[editar | editar a fonte]

Tras a caída do reino de Vilcabamba en 1572 e a consolidación do poder español nos Andes Centrais, Machu Picchu mantívose dentro da xurisdición de diferentes facendas coloniais que cambiaron varias veces de mans ata tempos republicanos (desde 1821). Porén, xa se volveu un lugar remoto, afastado dos novos camiños e eixos económicos do Perú. A rexión foi practicamente ignorada polo réxime colonial (que non mandou edificar templos cristiáns nin administrou poboado algún na zona), aínda que non polo home andino.

En efecto, o sector agrícola de Machu Picchu non parece estar completamente deshabitado nin descoñecido: documentos de 1657[40] e de 1782[41] aluden a Machu Picchu, como terras de interese agrícola. As súas principais construcións, con todo, as da súa área urbana, non parecen ser ocupadas e foron gañadas pronto pola vexetación do bosque nubrado.

Machu Picchu no século XIX[editar | editar a fonte]

En 1865, no curso das súas viaxes de exploración polo Perú, o naturalista italiano Antonio Raimondi pasa ao pé das ruínas sen sabelo e alude ao escasamente poboada que era entón a rexión. Con todo todo indica que é por eses anos cando a zona empeza a recibir visitas por intereses distintos aos meramente científicos.

En efecto unha investigación actualmente en curso divulgada recentemente[42] revela información sobre un empresario alemán chamado Augusto Berns quen en 1867 non só descubriría" as ruínas senón que fundaría unha empresa "mineira" para explotar os presuntos "tesouros" que albergaban (a "Compañía Anónima Explotadora das Huacas do Inca"). De acordo a esta fonte, entre 1867 e 1870 e coa autorización do goberno de José Balta, a compañía operaría na zona e logo vendio "todo o que atopou" a coleccionistas europeos e norteamericanos.[43]

Conectados ou non con esta presunta empresa (cuxa existencia espera ser confirmada por outras fontes e autores) o certo é que é neses momentos cando os mapas de prospeccións mineiras empezan a mencionar Machu Picchu. Así, en 1870, o norteamericano Harry Singer coloca por primeira vez nun mapa a localización do Cerro Machu Picchu e refírese ao Huayna Picchu como "Punta Huaca do Inca". O nome revela unha inédita relación entre os incas e a montaña e ata suxire un carácter relixioso (unha huaca nos Andes Antigos era un lugar sacro).[44]

Un segundo mapa de 1874, elaborado polo alemán Herman Gohring, menciona e sitúa no seu sitio exacto ambas as montañas.[45]

Por fin en 1880 o explorador francés Charles Wiener confirma a existencia de restos arqueolóxicos no lugar (afirma "falouseme doutras cidades, de Huayna Picchu e de Machu Picchu"), aínda que non pode chegar ao emprazamento.[46] En calquera caso está claro que a existencia da presunta "cidade perdida" non se esqueceu, como se cría ata fai algúns anos

Redescubrimiento de Machu Picchu (1894-1911)[editar | editar a fonte]

Machu Picchu ao arribo de Hiram Bingham en 1911.

As primeiras referencias directas sobre visitantes das ruínas de Machu Picchu indican que Agustín Lizárraga, un arrendatario de terras cusqueño, chegou ao sitio o 14 de xullo de 1902 guiando aos tamén cusqueños Gabino Sánchez, Enrique Palma e Justo Ochoa.[47] Os visitantes deixaron un grafiti cos seus nomes nun dos muros do Templo das Tres Fiestras que foi posteriormente verificado por varias persoas. [48] Existen informacións que suxiren que Lizárraga xa visitara Machu Picchu en compañía de Luís Béjar en 1894. [49] Lizárraga mostráballes as construcións aos "visitantes", aínda que a natureza das súas actividades non foi ata hoxe investigada.[50]

Hiram Bingham na tenda de campaña sita cerca de Machu Picchu en 1912.

Hiram Bingham, un profesor norteamericano de historia interesado en atopar os últimos redutos incas de Vilcabamba oíu sobre Lizárraga a partir dos seus contactos cos hacendados locais.[51] Foi así como chegou a Machu Picchu o 24 de xullo de 1911 guiado por outro arrendatario de terras, Melchor Arteaga, e acompañado por un sarxento da garda civil peruana de apelido Carrasco.[52] Atoparon a dúas familias de campesiños vivindo alí: os Recharte e os Álvarez, quen usaban as plataformas do sur das ruínas para cultivar e bebían a auga dunha canle inca que aínda funcionaba e que traía auga dun manancial. Pablo Recharte, un dos nenos de Machu Picchu, guiou a Bingham cara á "zona urbana" cuberta pola maleza.[53]

Bingham quedou moi impresionado polo que viu e xestionou os patrocinios da Universidade de Iale, a National Geographic Society e o goberno peruano para iniciar de inmediato o estudo científico do sitio.[54] Así, co enxeñeiro Ellwood Erdis, o osteólogo George Eaton, a participación directa de Toribio Recharte e Anacleto Álvarez xunto a un grupo de anónimos traballadores da zona, Bingham dirixiu traballos arqueolóxicos en Machu Picchu desde 1912 ata 1915 período no que se despexou a maleza e escaváronse tumbas incas nos extramuros da cidade. A "vida pública" de Machu Picchu empeza en 1913 coa publicación de todo iso nun artigo na revista da National Geographic.

Aínda que é claro que Bingham non descobre Machu Picchu no sentido estrito da palabra (ninguén o fixo dado que nunca se "perdeu" realmente), é indubidable que tivo o mérito de ser a primeira persoa en recoñecer a importancia das ruínas, estudándoas cun equipo multidisciplinario e divulgando os seus achados. Iso a pesar de que os criterios arqueolóxicos empregados non fosen os máis adecuados desde a perspectiva actual,[55] e pese, tamén, á polémica que ata hoxe envolve a máis que irregular saída do país do material arqueolóxico escavado[56] (que consta de polo menos unhas 46.332 pezas) e que ata o 2009 non foi devolto ao goberno peruano [57]

Machu Picchu desde 1915[editar | editar a fonte]

Entre 1924 e 1928 Martín Chambi e Juan Manuel Figueroa fixeron unha serie de fotografías en Machu Picchu que foron publicadas en diferentes revistas peruanas, masificando o interese local sobre as ruínas e converténdoas nun símbolo nacional.[58] Co transcorrer das décadas, e especialmente desde a apertura en 1948 dunha vía de carros que ascendía a costa da montaña ata as ruínas desde a estación de tren, Machu Picchu converteuse no principal destino turístico de Perú. Durante os dous primeiros terzos do século XX, con todo, o interese pola súa explotación turística foi maior que o de conservación e estudo das ruínas, o que non impediu que algúns investigadores notables avanzasen en resolver os misterios de Machu Picchu, destacando especialmente os traballos da Viking Found dirixida por Paul Fejos sobre os sitios incas da contorna de Machu Picchu ("descubrindo" varios establecementos do Camiño Inca a Machu Picchu) e as investigacións de Luís E. Valcárcel que relacionaron por primeira vez ao sitio con Pachacuti. É a partir da década de 1970 que novas xeracións de arqueólogos (Chávez Ballón, Lorenzo, Ramos Condori, Zapata, Sánchez, Valencia, Gibaja), historiadores (Glave e Remy, Rowe, Angles), astrónomos (Dearborn, White, Thomson) e antropólogos (Reinhard, Urton) ocúpanse da investigación das ruínas e o seu pasado.

O establecemento dunha Zona de Protección Ecolóxica ao redor das ruínas en 1981, a inclusión de Machu Picchu como integrante da Lista do Patrimonio Mundial en 1983, e a adopción dun Plan Mestre para o desenvolvemento sostible da rexión en 2005 foron os fitos máis importantes no esforzo por conservar Machu Picchu e a súa contorna. Con todo conspiraron contra estes esforzos algunhas malas restauracións parciais no pasado,[59] incendios forestais, como o de 1997 e conflitos políticos xurdidos nas poboacións próximas en aras dunha mellor distribución dos recursos obtidos polo Estado na administración das ruínas.

Feitos recentes[editar | editar a fonte]

Intihuatana en Machu Picchu.
  • En xullo do 2003 a cantante Gloria Estefan visitou a cidadela e gravou coas paisaxes o vídeo clip de letra do canta autor peruano Gian Marco para o tema Hoxe (Today) do álbum Unwrapped.
  • O 10 de novembro de 2003 o Congreso do Perú emite a lei 28100 que establece que o 10% dos ingresos recadados polo ingreso ao Parque Arqueolóxico de Machu Picchu, administrado polo Instituto Nacional de Cultura, será destinado á municipalidade de Machu Picchu.[61]
  • En 2007, o goberno do Perú decretou o día 7 de xullo como o "Día do Santuario Histórico de Machu Picchu, Nova Marabilla do Mundo", debido a que o 7 de xullo de 2007 Machu Picchu foi nomeada como unha das gañadoras na lista das Novas sete marabillas do mundo.

Descrición de Machu Picchu[editar | editar a fonte]

Principais sectores de Machu Picchu, de acordo á nomenclatura utilizada polos arqueólogos do INC-Cuzco.
Terrazas ao lado este no Sector Agrícola.
O recinto curvo do Templo do Sol ou Torreón.
A estrutura coñecida como Templo Principal.
A "pirámide" de Intihuatana (Conxunto 5). En primeiro plano, a Praza Sacra (C4) e o Templo Principal.
A pedra Intihuatana de Machu Picchu.
Vista do Conxunto 9 ou das Tres Portadas sobre tres niveis de terrazas fronte á praza principal.
Vista do Conxunto dos Morteiros ou Acllahuasi (Grupo 18) tal como se ve desde o Intihuatana.

A área edificada en Machu Picchu é de 530 metros de longo por 200 de ancho e inclúe polo menos 172 recintos. O complexo está claramente dividido en dúas grandes zonas: a zona agrícola, formada por conxuntos de terrazas de cultivo, que se atopa ao sur; e a zona urbana, que é, por suposto, aquela onde viviron os seus ocupantes e onde se desenvolveron as principais actividades civís e relixiosas. Ambas as zonas están separadas por un muro, un foso e unha escalinata, elementos que corren paralelos pola costa este de a montaña.[64]

Unha parte apreciable das ruínas que se poden ver na actualidade son en realidade reconstrucións recentes, como se aprecia ao comparar as imaxes obtidas na década de 1910 coas actuais.

Zona agrícola[editar | editar a fonte]

As plataformas (terrazas de cultivo), de Machu Picchu locen como grandes chanzos construídos sobre a ladeira. Son estruturas formadas por un muro de pedra e un recheo de diferentes capas de material (pedras grandes, pedras menores, cascaxos, arxila e terra de cultivo) que facilitan a drenaxe, evitando que a auga se empoce neles (téñase en conta a gran pluviosidade da zona) e se desmorone a súa estrutura. Este tipo de construción permitiu que se cultivase sobre eles ata a primeira década do século XX. Outras plataformas de menor ancho atópanse na parte baixa de Machu Picchu, ao redor de toda a cidade. A súa funci­ón non era agrícola senón servir como muros de contención.

Cinco grandes construcións sitúanse sobre as plataformas ao leste do camiño inca que chega a Machu Picchu desde o sur. Foron utilizados como cortes ou almacéns. Ao oeste do camiño atópanse outros dous grandes conxuntos de plataformas: uns concéntricos de corte semicircular e outros rectos.

Zona urbana[editar | editar a fonte]

Un muro duns 400 metros de longo divide a cidade da área agrícola. Paralelo ao muro corre un "foso" usado como a principal drenaxe da cidade. No alto do muro está a porta de Machu Picchu que contaba cun mecanismo de peche interno.

A zona urbana foi dividida polos arqueólogos actuais en grupos de edificios denominados por un número entre o 1 e o 18. Aínda ten vixencia o esquema exposto por Chávez Ballón en 1961 que a divide nun sector hanan (alto) e outro hurin (baixo) de acordo á tradicional bipartición da sociedade e a xerarquía andina. O eixo físico desa división é unha praza alargada, construída sobre terrazas en diferentes niveis de acordo ao declive da montaña.

O segundo eixo en importancia da cidade forma cruz co anterior, atravesando practicamente todo o ancho das ruínas deste a oeste: Consiste en dous elementos: unha ancha e longa escalinata que fai as veces de "rúa principal" e un conxunto de elaboradas fontes de auga que corre paralelo a ela.

Na intersección de ambos os eixos están situadas a residencia do inca, o templo-observatorio do torreón e a primeira e máis importante das fontes de auga.

Sector Hanan[editar | editar a fonte]

Conxunto 1

O Conxunto 1 inclúe estruturas relacionadas coa atención a quen chegaba á cidade pola porta (un "área vestibular"),[65] cortellos para camélidos, talleres, cociñas e habitacións. Todo iso á beira leste de o camiño, nunha sucesión de rúas paralelas que baixan pola costa da montaña. A construción máis importante, o edificio vestibular, tiña dous pisos e varios accesos. Á man esquerda do camiño de ingreso hai habitacións de menor rango que estarían relacionadas co traballo nas canteiras, situadas nas inmediacións deste sector. Todas as construcións son de aparello común e moitas delas estaban enlucidas e pintadas.

Templo do Sol

Accédese a el por unha portada de dobre porta, que permanecía pechada (hai restos dun mecanismo de seguridade). A edificación principal é coñecida como "Torreón", de bloques finamente labrados. Foi usado para cerimonias relacionadas co solsticio de xuño.[66] Unha das súas fiestras mostra pegadas de ter ornamentos incrustados que foron arrincados nalgún momento da historia de Machu Picchu, destruíndo parte da súa estrutura. Ademais hai pegadas dun gran incendio no lugar. O Torreón está construído sobre unha gran roca debaixo da cal hai unha pequena cova que foi forrada completamente con mampostería fina. Crese que foi un mausoleo e que nas súas grandes hornacinas repousaban momias. Lumbreras ata especula que hai indicios para afirmar que puido ser o mausoleo de Pachacuti e que o seu momia estivo aquí ata pouco logo da irrupción española en Cusco.[67]

Residencia Real

Das construcións destinadas a vivenda esta é a máis fina, grande e mellor distribuída de Machu Picchu. A súa porta de acceso dá á primeira fonte da cidade e, cruzando a "rúa" formada pola gran escalinata, ao Templo do Sol. Inclúe dúas habitacións de grandes dinteles monolíticos e muros de pedra ben labrada. Unha desas habitacións ten acceso a un cuarto de servizo cunha canle de desaugadoiro. O conxunto inclúe un curral para camélidos e unha terraza privada con vista á beira leste da cidade.

Praza sacra

Chámaselle así a un conxunto de construcións dispostas ao redor dun patio cadrado. Todas as evidencias indican que o lugar estivo destinado a diferentes rituais. Inclúe dous dos mellores edificios de Machu Picchu, que están formados por rocas labradas de gran tamaño: O Templo das Tres fiestras, cuxos muros de grandes bloques poligonales foron ensamblados como un crebacabezas, e o Templo Principal, de bloques máis regulares, que se cre que foi o principal recinto cerimonial da cidade. Encostado a este último está a chamada "casa do sacerdote" ou "cámara dos ornamentos". Hai indicios que suxiren que o conxunto xeral non terminou de construírse.

Intihuatana

Trátase dun outeiro cuxos flancos foron convertidos en terrazas, tomando a forma dunha gran pirámide de base poligonal. Inclúe dúas longas escaleiras de acceso, ao norte e ao sur, sendo esta última especialmente interesante por estar nun longo treito tallada nunha soa roca. No alto, rodeada de construcións de elite, atópase a pedra Intihuatana (onde se amarra o Sol), un dos obxectos máis estudados de Machu Picchu, que foi relacionado cunha serie de lugares considerados sacros desde o cal establécense claros aliñamentos entre acontecementos astronómicos e as montañas circundantes.[68]

Sector Urin[editar | editar a fonte]

Roca sacra

Chámaselle así a unha pedra de face plana colocada sobre un amplo pedestal. É un fito que marca o extremo norte da cidade e é o punto de partida do camiño a Huayna Picchu.

Grupo das tres portadas

É un amplo conxunto arquitectónico dominado por tres grandes kanchas dispostas simétricamente e comunicadas entre si. As súas portadas, de idéntica factura, dan á praza principal de Machu Picchu. Inclúe vivendas e talleres.[69]

Grupo dos morteiros ou acllahuasi

É o conxunto máis grande da cidade a pesar do cal tivo unha soa porta de entrada, algo que podería suxerir que se tratase do Acllahuasi (ou casa de mulleres escolleitas) de Machu Picchu, dedicadas ao servizo relixioso e á artesanía fina. Inclúe unha famosa habitación de pedra ben labrada en cuxo piso atopanse dous afloramentos rochosos tallados en forma de morteiros circulares supostamente para moer grans. Algúns autores pensan que estes se enchían con auga e neles reflectíanse os astros. O conxunto inclúe evidencias dun uso ritual, hai altares e ata unha cancha construída ao redor dunha gran roca. Parte dos seus ambientes evidencian ser residencias de elite.[70]

Grupo do cóndor

É un amplo conxunto de construcións, de trazo non sempre regular, que aproveita os contornos das rocas. Inclúe algunhas covas con evidencias de uso ritual e unha gran pedra tallada no centro dun amplo patio na que moitos cren ver a representación dun cóndor. Ao sur do "cóndor" atópanse vivendas de elite, que tiveron o único acceso privado a unha das fontes de Machu Picchu. Entre as vivendas e o patio do cóndor identificouse claros restos de construcións dedicadas a criar porquiños da india (Cavia porcellus).

Escalinata das fontes

É un conxunto formado por unha gran escaleira xunto á cal corre un sistema de 16 caídas artificiais de auga, a maioría das cales está coidadosamente tallada en bloques poligonales e rodeada de canaletas labradas na roca. A auga provén dun manancial nas alturas do Cerro Machu Picchu que foi canalizado en tempos incas. Un sistema adicional no alto da montaña recolle filtracións da choiva da montaña e derívaas á canle principal.[71]

Zonas das canteiras[editar | editar a fonte]

Na parte superior, inmediatamente logo de ingresar pola rúa principa!, atópanse seis ambientes, comunicados mediante unha escaleira; construcións rústicas, que seguramente serviron como vivenda dos gardiáns da porta principal, así como aos canteiros, talladores e labradores de pedra, pois a canteira está moi preto deste agrupamento.

En escavacións arqueolóxicas realizadas atopáronse potas, pratos, aríbalos para auga, pocillos, un moledor de pedra e terra queimada; por estes dedúcese que se cociñaba para gran cantidade de persoas e preparábase chicha, (escavacións de Julinho Zapara) Tamén relacionada con esta zona atopáronse cantidade de ferramentas e pedras moi duras.

Esta zona de canteiras mostra diversidade de rocas talladas ou semi talladas, con cortes para a construción, entre as que destacan canles, entrantes e saíntes, rocas a medio cortar e ramplas para mobilizar as mesmas, os recintos desta área, están directamente relacionados cos provedores de material de construción, para as diferentes zonas ou agrupamientos da cidade de Machupicchu.

Recordemos, que orixinalmente todo a área onde se asentou a cidade de Machupicchu, era unha gran canteira, que os xeólogos chaman "o caos de granito", os mesmos que foron transformados en poliedros líticos e transportados a obra, son de diferentes calidades, onde recibían o acabado e o tallado final o pulido realizaríase logo de estar colocado no paramento, por exemplo no templo dos animais.

Como detalle curioso, indicar que hai unha pedra con hendiduras ou raxaduras feitas para extraer pedras novas durante algunhas das restauracións, algúns guías mal informados adoitan mostrar este detalle, indicando que troncos húmidos colocábanse na ranura e ao expandirse producían a fractura, tal explicación só é posible na imaxinación.

Aspectos construtivos[editar | editar a fonte]

Enxeñería hidráulica e de chans[editar | editar a fonte]

Unha cidade de pedra construída no alto dun "istmo" entre dúas montañas e entre dúas fallas xeolóxicas, nunha rexión sometida a constantes terremotos e, sobre todo, a copiosas choivas todo o ano supón un reto para calquera construtor: evitar que todo o complexo se desmorone. Segundo Alfredo Valencia e Keneth Wright o segredo da lonxevidade de Machu Picchu é o seu sistema de drenaxe.[72] En efecto o chan das súas áreas non techadas está provisto dun sistema de drenaxe que consiste en capas de grava (pedras trituradas) e rocas para evitar o empozamento da auga das choivas. 129 canles de drenaxe[73] esténdense por toda a área urbana, deseñados para evitar salpicaduras e erosión, desembocando na súa maior parte no "foso" que separa a área urbana da agrícola, que era en realidade o desaugadoiro principal da cidade. Calcúlase que o 60% do esforzo construtivo de Machu Picchu estivo en facer as cimentacións sobre terrazas enchidas con cascaxo para unha boa drenaxe das augas sobrantes.[74]

Orientación das construcións[editar | editar a fonte]

Existe sólida evidencia de que os construtores tiveron en conta criterios astronómicos e rituais para a construción de acordo aos estudos de Dearborn, White, Thomson e Reinhard, entre outros. En efecto, a aliñación dalgúns edificios importantes coincide co acimut solar durante os solsticios de xeito constante e polo tanto nada casual,[75] cos puntos de orto e ocaso do sol en determinadas épocas do ano e cos cumes das montañas circundantes. [76]

Arquitectura[editar | editar a fonte]

Aparello Fino. Cámara dos Ornamentos, recinto encostado ao Templo Principal.
Materiais
  • Todas as construcións conservadas son de granito abrancazado, composto nun 60% por feldespato, un 30% de cuarzo e un 10% de mica.[77][78] Todo o material procedía das canteiras situadas nos contornos do complexo inca.
  • A roca ten entre 6 a 7 graos de dureza na escala de Mohs. Na época incas traballábase con barras e outras ferramentas de bronce (non se usaba ferramentas de ferro no antigo Perú) e percutores de rocas máis duras. As rocas foron alisadas por abrasión con area.[79]
Morfoloxía
  • Case todos os edificios son de planta rectangular. Hainos dunha, duas e ata oito portas, normalmente nun só dos lados longos do rectángulo. Existen poucas construcións de planta curva e circulares.
  • Son frecuentes as construcións chamadas huairanas. Estas teñen só tres muros. Nestes casos no espazo do "muro faltante" aparece ás veces unha columnata de pedra para soster unha viga de madeira que servía de soporte ao teito. Tamén existen huairanas dobres, dous huairanas unidas por un muro medianeiro, ás que se chama masmas.
  • As construcións habitualmente seguen o esquema das kanchas, é dicir catro construcións rectangulares dispostas ao redor dun patio central unidos por un eixo de simetría transversal.[80] A este patio dan todas as portas.
Muros

O aparello dos muros de pedra era basicamente de dous tipos.

  • De pedra corrente unida con morteiro de barro e outras substancias. Hai evidencias de que estas construcións, que son maioría en Machu Picchu, estiveron enlucidas cunha capa de arxila e pintadas (en cores amarelo e vermello polo menos),[81][82] aínda que a temperá desintegración dos teitos fixéronas vulnerables á permanente choiva da zona e polo tanto non se conservaron.
  • De pedra finamente labrada nas construcións de elite. Son bloques de granito, sen enlucido e perfectamente tallados en forma de prismas rectangulares (paralelepípedos, como os ladrillos) ou poligonales. As súas caras exteriores podían ser almohadilladas, é dicir protuberantes, ou ben perfectamente lisas. Nestes casos a unión dos bloques parece perfecta e fixo supor que non ten ningún tipo de morteiro; pero de feito si o ten, é unha fina capa de material aglutinante que se atopa entre pedra e pedra aínda que é invisible por fóra.[83] O esforzo destas realizacións nunha sociedade sen ferramentas de ferro (só coñecían o bronce, moito máis brando) é notable.
Teitos

Non se conservou ningún teitume orixinal, pero hai consenso en afirmar que a maioría das construcións tiñan teito a dous ou catro augas, houbo ata un teito cónico sobre o "torreón"; e estaba formada por unha armazón de troncos de Alnus acuminata (unha especie de ameneiro andino)[84] amarrado e cuberto por capas de ichu (Stipa ichuun). A fraxilidade deste tipo de palla e a copiosidade das choivas na rexión fixo necesario que estes teitumes tivesen grandes inclinacións de ata 63º.[85] Así a altura dos teitos duplicaba moitas veces a altura do resto do edificio.

Portadas, fiestras e hornacinas
  • Como é clásico na arquitectura inca a maioría das portadas, fiestras e hornacinas (chamadas falsas fiestras, nichos ou alacenas) teñen forma trapezoidal, máis ancha na base que no dintel. Os dinteles podían ser de madeira ou de pedra (a miúdo dun só gran bloque). As portadas dos recintos máis importantes eran de dobre porta e nalgúns casos incluían un mecanismo de peche interior.
  • As paredes interiores de boa parte das construcións teñen hornacinas en forma trapezoidal, xunto ás fiestras. Bloques cilíndricos ou rectangulares sobresaen a miúdo dos muros como grandes percheiros, dispostos en forma simétrica coas hornacinas ou nichos e as fiestras, cando as hai.

Arredores e camiños incas[editar | editar a fonte]

Vista das ruínas de Machu Picchu tomada desde o Huayna Picchu.

Machu Picchu, como parte integrante dunha rexión de gran movemento económico en tempos de Pachacuti, estaba integrado á rede de camiños incas do Imperio. Usando estas vías pódese, ata hoxe, acceder a outros complexos incas próximos que revisten gran interese. Ao norte, polas bifurcacións do camiño de Huayna Picchu pódese chegar ao chamado Templo da Lúa ou á cima da montaña onde hai construcións incas. Ao oeste está o camiño que leva a Intipata e pasa pola famosa "ponte removible". Outro camiño, polo que ascendeu Agustín Lizárraga, leva ata o río e a San Miguel.

Ao sur, con todo, atópase a ruta máis coñecida e a principal de todas, que é a ruta de excursionismo a pe (trekking) máis popular do Perú. O Camiño Inca a Machu Picchu é un percorrido de entre 3 e 4 días que atravesa o que a fins do século XV foi a principal ruta de acceso a Machu Picchu, que empezaba no Complexo de Llactapata e pasaba polos centros cerimoniais de Sayacmarca, Phuyupatamarca e Wiñay Wayna, para terminar no "tambo" de Intipunku, a "garita" de ingreso aos dominios de Machu Picchu e punto final do percorrido.

Miscelánea[editar | editar a fonte]

  • Hiram Bingham levou 5.000 pezas arqueolóxicas á Universidade de Iale, produto das escavacións en Machu Picchu. Durante moito tempo foron reclamadas polo goberno peruano ata que no 2007 chegouse a un acordo. Esperábase a súa devolución a finais do 2009,[86] con todo, esta non se deu. Recentemente a Universidade de Iale confirmou a devolución das pezas no 2011, ao conmemorarse o centenario do redescubrimento de Machu Picchu por Bingham.
  • Gloria Estefan gravou nesta construción inca o videoclip da súa canción "Hoy" composta polo peruano Gian Marco.[88]
  • Nun cómic de Superman, aparece Machu Picchu, nunha escena onde Superman atópase reflexionando, logo iníciase unha batalla, onde unha das paredes queda destruída.[90]
  • É común que se divulgue entre os turistas que se se mira de costado pódese apreciar a cara dun home (moitas veces referido como un Inca). Con todo, non é crible esta similitude que se trata de divulgar, sendo máis o resultado de fotos trucadas que se venden ás veces aos turistas ou se publican por internet.[91]

Nova marabilla do mundo[editar | editar a fonte]

O día 7 de xullo de 2007, Machu Picchu resultou elixida como unha das novas sete marabillas do mundo, unha iniciativa privada de New Open World Corporation (NOWC), creada polo suízo Bernard Weber, non necesitando o aval de ningunha institución ou goberno para proseguir cos seus fins electorais e permitir seleccionar as marabillas clasificadas pola votación de máis de cen millóns de electores.[92][93]Esta votación foi apoiada polo goberno de Alan García Pérez, a través do Ministerio de Relacións Exteriores e o do sector Turismo; esta difusión tivo os seus froitos nunha gran participación do pobo peruano no seu conxunto e tamén no ámbito internacional.[94] Ao coñecerse os resultados, o presidente Alan García declarou por decreto supremo, o 7 de xullo como "Día do Santuario histórico de Machu Picchu", para recordar a importancia do santuario para o mundo, recoñecer a participación do pobo peruano na votación e promover o turismo.[95]

As "Novas sete marabillas do mundo moderno" elixíronse por votación popular baixo criterios estéticos, económicos, turísticos e recreativos máis que pola súa importancia histórica ou o seu mérito artístico, polo que non contan co respaldo de institucións como UNESCO.[96] Porén, a distinción conta con gran eco, o que deriva nun importante reclamo suplementario para a captación de turismo. De feito, Machu Picchu constitúe hoxe en día o principal destino turístico do Perú con 600,000 visitantes/ano (segundo MINCETUR) e un dos máis desexados polos viaxeiros de todo o mundo.

Galería[editar | editar a fonte]

Vistas panorámicas[editar | editar a fonte]

Vista panorámica de Machu Picchu.
Vista panorámica de Machu Picchu desde Huayna Picchu.
Vista panorámica de Machu Picchu.

Notas[editar | editar a fonte]

  1. Teofilo Laime Acopa, Diccionario Bilingüe, Iskay simipi yuyay k'ancha, Quechua – Castellano, Castellano – Quechua: machu - adj. y s. m. Viejo. Hombre de mucha edad (Úsase también para animales). - machu - s. m. Anciano. Viejo. pikchu - s. Pirámide. Sólido puntiagudo de varias caras. || Cono. Ch'utu. machu pikchu - s. La gran ciudadela pétrea que fue quizá uno de los más grandes monumentos religiosos del incanato, entre el valle del Cusco y la selva virgen (JAL). || Monumento arqueológico situado en el departamento actual del Cusco, junto al río Urubamba, en una cumbre casi inaccesible (JL).
  2. 2,0 2,1 Glave y Remy, 1983: 247
  3. Un documento xudicial de 1568 exhumado por Glave e Remy (1983) e ampliado por Rowe (1990) alude ao carácter privado de varios centros poboados da rexión de "Picchu" en tempos incas, que incluía a Machu Picchu. A propiedade persoal era unha potestade exclusiva dos gobernantes incas e é un tema sobre o que traballou amplamente María Rostworowski (1993 : 105 - 146). Sobre o carácter "privado" de Machu Picchu hai certo consenso (Rowe, Burger, Lumbreras, Wright, Valencia, Rostworowski, Reinhard), aínda que Kauffmann disinte abertamente (Kauffman 2006: 62)
  4. Alfredo Valencia en Burger et. al. 2006 : 81
  5. Nada indica un uso militar: a área agrícola e a orixe das fontes de auga de Machu Picchu están extramuros da cidade, polo que Machu Picchu non resistiría un asedio longo; a muralla non é moi alta e o "foso" é en realidade un desaugadoiro (Kenneth R. Wright; Alfredo Valencia, William L. Lorah. "Ancient Machu Picchu Drainage Engineering" (en inglés). http://www.waterhistory.org/histories/machupicchu/. , aínda que o tema xa fora suxerido por Buse (1962). Os inimigos máis próximos dos incas en tempos de Pachacuti estaban no val do Apurímac (Rowe 1990, 142 ; Rostworowski 2004, 53), do que Machu Picchu estaba separado pola inmensa rexión de Vilcabamba. Os establecementos incas con usos militares arqueolóxicamente coñecidos na rexión (como Marcaypiri, Salapunko e Huilca Raccay, explorados polo Proxecto Cusichaca (Kendall 1987 : 98) difiren na súa natureza e construción de Machu Picchu. A partir do tipo de restos humanos achados nas tumbas de Machu Picchu, Lumbreras afirma: "todo indica que a poboación non incluía guerreiros" Machu Picchu nova (http://www.machupicchu.perucultural.org.pe/actividades.htm). Kauffman coincide indicando que "non podería dicirse que era unha fortaleza. E en caso de ser así, contra quen?" (Kauffmann 2006: 62)
  6. O 20 de setembro de 2006, e no marco da XXX Convención Panamericana de Enxeñeiros, declarouse a Machu Picchu (e ao complexo inca de Tipón) Monumento Histórico da Enxeñaría civil
  7. Outros datos sobre a súa popularidade: en 2006, no Reino Unido, os lectores británicos de Wanderlust elixiron Machu Picchu como a primeira marabilla do mundo. (http://www.etravelblackboard.com/index.asp?id=43564&nav=21) (www.thisistravel.co.uk/ ... in_article_id=45530). Ese mesmo ano, unha enquisa da NHK sobre os destinos favoritos entre os xaponeses dos sitios do Patrimonio Mundial deixou a Machu Picchu en primeiro lugar (http://www.nhk.or.jp/sekaiisan/ranking/index0722.html). A revista Travel at Home (EEUU) inclúe un tour a Machu Picchu como uns dos dez mellores para viaxar só no mundo (o interesante é que todos os demais sitios na lista son resorts): (www.rpp.com.pe/portada/nacional/47114_1.php)
  8. Glave y Remy 1983 : 4
  9. O Sistema de Parques Nacionais do Perú está baixo control do Instituto Nacional de Recursos Naturais (INRENA)
  10. Establecementos como Patallacta, Quente e Torontoy no fondo do Val, e as ruínas de Runkuracay, Sayaqmarca, Phuyupatamarca, Wiñay Wayna, Intipata e moitas outras nas ladeiras das montañas próximas, ademais dunha rede de camiños incas e antigos complexos agrícolas
  11. A inicios do 2007 cóbrase US$ 20,00 para visitantes estranxeiros; US$ 10 para peruanos. Hai descontos para estudantes.
  12. Machu Picchu: Ruta en bus, Aguas Calientes - Machu Picchu
  13. Machu Picchu: Transporte turístico, Ruta Camiños do Inca
  14. Enjoy Machu Picchu, Machu Picchu: Clima
  15. Mapa geológico del cuadrángulo de Nachupicchu instrusivos Permo-Triásicos (en castelán)
  16. Machu Picchu: Problemas de consevación de un sitio inca de Ceja de Selva (en castelán)
  17. Kendall, 1994: 102
  18. Kendall, 1994: 103.
  19. Valencia e Gibaja, 1992: 319
  20. Segundo Rowe, iso recollese nas crónicas do século XVI de Martín de Murúa e de Miguel Cabello Valboa (Rowe 1990: 143)
  21. O tema foi estudado en Reinhard (1991) onde o autor atopa abundantes indicios de aliñacións e relacións visibles desde Machu Picchu entre montañas consideradas sacras, huacas e o percorrido do sol en datas crave do calendario andino.
  22. A data provén de dúas fontes: por unha banda os documentos presentados por Glave e Remy (1983) e John Rowe (1990), que suxiren que Pachacuti fixo construír Machu Picchu na década de 1450, e por outro, o datado radiocarbónico obtido por Reinaldo Chohfi e Rainer Berger no recinto 6 das Colcas de Machu Picchu (Valencia e Gibaja 1992: 317).
  23. "Ancient Machu Picchu Drainage Engineering" (en inglés). WaterHistory.org. http://www.waterhistory.org/histories/machupicchu. Consultado o 1/02/2014. 
  24. Lumbreras 2005 : http://machupicchu.perucultural.org.pe/presentacion.htm
  25. Os estudos osteolóxicos de Eaton en 1912 e a súa revisión por Verán (Burger et. al. 2003) son concluíntes en canto a que había en Machu Picchu poboadores, tanto da costa norte peruana como do altiplano boliviano. Este feito tamén foi notado por Chávez Ballón (1961) no seu coñecido estudo sobre a cerámica de Machu Picchu. A explicación máis razoable é que se trataba de mitmaqkuna ou mitimaes, colonos recrutados polo estado por cuestións políticas (castigo ou premio) para habitar e traballar en certas zonas do imperio afastadas das súas terras de orixe
  26. Os traballos do Proxecto Cusichaca (Kendall, 1988: 100) indican que se producía un 90% de excedentes agrícolas na área. Que se facía deles? Todo indica que abastecían ao aínda máis poboado Valle Sagrado e á relativamente próxima capital inca en Cusco
  27. Marca,Kendall, 1988: 99
  28. Valencia e Gibaja: 324
  29. Valencia e Gibaja 1992: 22
  30. Un documento de 1568, o mesmo usado para identificar Machu Picchu coa propiedade persoal de Pachacuti, relata que as terras da crebada de Picchu foron dedicadas a cerimonias de culto aos mortos (Rowe 1990: 152), o que é coherente coa teoría da propiedade persoal de Pachacuti
  31. Rowe, 1990: 143
  32. Valencia y Gibaja 1992, 324 ; Kauffman 2006, 64; Lumbreras 2006 : http://www.machupicchu.perucultural.org.pe/actividades1.htm
  33. Kauffman, 2006: 67.
  34. Un funcionario español, na súa viaxe ao reino de Vilcabamba en 1565, describiu as inmediacións da ponte de Choquechaca -camiño principal da zona nos primeiros tempos coloniais- como cheo de "despoblados". Rowe, 1990: 140
  35. Cuxo primeiro encomendeiro foi nada menos que o conquistador Hernando Pizarro (Glave e Remy, 1983: 6
  36. Rowe, 1990: 142
  37. Ibid.
  38. Machu Picchu
  39. Valcárcel 1968
  40. Glave y Remy: 191
  41. Sobre o que se publicou un informe no número 1.745 da revista Caretas de Lima
  42. Segundo o diario español ABC o 3 de xuño de 2008 en [1] (en castelán) , segundo o diario O País de España o 7 de xuño de 2008 [2] (en castelán)
  43. A investigación sobre Berns, a cargo de Paolo Greer, refire unha lista de 57 contactos europeos e norteamericanos de posibles compradores, segundo o diario ABC de España.
  44. A Machu Picchu la descubrió uno pero se la atribuyó otro(en castelán)
  45. Mariana Mould de Pease úsao como portada do seu libro de 2003, no que revela a existencia de ambos os mapas[3][4]
  46. Wiener 1993: 362; Kauffman Doig 2006: 18
  47. Mould 2003, 57
  48. Hiram Bingham atopou o grafiti en 1911 como el mesmo o recoñece no seu libro de 1922 (http://www.gutenberg.org/files/10772/10772-h/10772-h.htm)(en inglés). Luís Cossío viuno en 1912. Posteriormente sería borrado por Bingham por obvios fins de conservación, aínda que hai quen con suspicacia suxiren que simplemente quixo eliminar a Lizárraga da historia, quedando el só como único "descubridor". Nas súas notas persoais, en todo caso, Bingham chama a Lizárraga "descubridor de Machu Picchu" (Mould 2003: 56) aínda que os autores contemporáneos cuestionen a idoneidade dese título
  49. http://www.arqueologiamericana.com.br/artigos/artigo_06.htm (en portugués)
  50. Mould de Pease cita numerosos indicios que ao seu xuízo mercen investigar a historia de Lizárraga dada a súa suposta afección a "coleccionar" tesouros; Mould 2003.
  51. Bingham, 1922: http://www.kellscraft.com/IncaLand/incalands10.html (en inglés)
  52. Bingham, 1963: 259
  53. Bingham, 1963: 263
  54. Bingham, 1913: 567
  55. criterios que, con todo, predominaban na nacente arqueoloxía de entón; segundo Lumbreras en http://machupicchu.perucultural.org.pe/desarque1.htm
  56. Ao redor de 5.000 pezas arqueolóxicas foron expoliadas con destino á Universidade de Iale nos EE.UU. con fins de estudo a cambio de que se devolvesen ao Perú e se divulgasén os estudos practicados e as fotografías tomadas (Mould de Pease 2003 : 58). Aínda que houbo disposicións legais que permitiron o inicuo saqueo (o decreto supremo do 31 de outubro de 1912, asinado polo entón presidente Augusto B. Leguía), estas contraviñán a lexislación peruana entón vixente.
  57. Sobre a posición peruana véxase [5] Véxase tamén [6] Perú pedirá a Universidade de Iale devolución de 46.332 pezas arqueolóxicas inventariadas extraídas de Machu Picchu. Andina, Axencia Peruana de Noticias. 16.4.2008(en castelán)
  58. http://www.casamerica.es/utilidades/expos/pag/2002/chambi.htm
  59. descritas críticamente por Valencia e Gibaja 1992: 275
  60. LaUltima.com, Pedirán indemnización por 60 millóns de soles por dañar Intihuatana
  61. "Lei 28100". Lima - Perú. 2003. http://www.congreso.gob.pe/ntley/Imagenes/Leyes/28100.pdf. Consultado o 2011. 
  62. "Lei 28778". Lima - Perú. 2006. http://www.congreso.gob.pe/ntley/Imagenes/Leyes/28778.pdf. Consultado o 2011. 
  63. Yale to return Peruvian artefacts. BBC News. 17/07/2007 (en inglés)
  64. Infografía descriptiva de distribución de construcciones en Machu Picchu. El Comercio, 25.4.2011
  65. Lumbreras, 2006: http://machupicchu.perucultural.org.pe/dscseccion2.htm
  66. Ziegler 2003; Reinhard 1997
  67. Machu Picchu
  68. Véxase Reinhard, 1997
  69. Valencia y Gibaja, 1992: 312
  70. Valencia y Gibaja, 1992: 313
  71. O módulo: Arquitectura, Machu Picchu, sección escalinatas
  72. Wright, Valencia y Lorah; 2000, http://www.waterhistory.org/histories/machupicchu/
  73. ibid
  74. Ibid
  75. Ziegler, 2003 en http://www.adventurespecialists.org/mapi1.html
  76. Reinhard, 1991: 41-62
  77. http://www.qosqo.com/qosqoes/litica.html
  78. http://www.waterhistory.org/histories/machupicchu/
  79. Agurto, 1987: 131
  80. Bouchard, 1991: 442
  81. As escavacións de Julihno Zapata no Conxunto 1 atoparon suficientes restos desta pintura (Valencia e Gibaja, 39X)
  82. O testemuño de Luís Rodríguez, quen traballou nas investigacións de 1911-1915 revela que durante os traballos de escavación de Bingham atopáronse varios enlucidos vermellos (Mould de Pease, 2003: 214)
  83. Bouchard, 1991: 436; Valencia e Gibaja, 1992
  84. Agurto, 1987: 193-197
  85. De acordo aos traballos de Eulogio Cabada no Grupo das Tres Portadas. (Agurto, 1987: 189)
  86. elmundo.es, A Universidade de Yale devolverá a Perú pezas de Machu Picchu (en castelán)
  87. Terra, Petra, a cidade de pedra(en castelán)
  88. LT24online.com.ar, Gloria Estefan grava escenas para un vídeo clip en Machu Picchu(en castelán)
  89. Losjaivas.net, Machu Picchu(en castelán)
  90. Web do diario "El Comercio", Superman loita no medio das pedras de Machu Picchu (en castelán)
  91. Exemplo de imaxe modificada do Wayna Picchu para asemellarse á cara dun home: Machu Picchu
  92. Páxina oficial de "new7wonders"; resultados: As 7 maravillas elexidas (en inglés)
  93. elcomercio.com (sólo texto), Machu Picchu, unha nova maravilla mundial
  94. Diario oficial "El Peruano", Recoñecemento mundial a grandeza de Machu Picchu
  95. Peru.com, especial: Machu Picchu, unha marabilla
  96. A UNESCO declara que a elección das novas sete marabillas "non é científica",

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Bibliografía[editar | editar a fonte]

  • AGURTO CALVO, Santiago (1987). Estudios acerca de la Construcción, Arquitectura y Planeamiento incas. Lima: CAPECO. 
  • BINGHAM, Hiram (1923). "INCA LAND. Explorations in the Highlands of Peru". The Riverside Press. http://www.kellscraft.com/IncaLand/incalandscontents.html. Consultado o 2007. 
  • BINGHAM, Hiram (1964). La ciudad perdida de los incas. Historia de Machu Picchu y sus constructores. Santiago de Chile: Zig Zag. 
  • BOUCHARD, Jean Francois (1991). "La arquitectura Inca". Los incas y el antiguo Perú. Madrid: Sociedad Estatal Quinto Centenario. 
  • BURGER, Richard y Lucy Salazar, editores (2004). Machu Picchu: Unveiling the Mystery of the Incas. New Haven: Yale University Press. 
  • BUSE DE LA GUERRA, Hermann (1961). Machu Picchu. Lima: Nueva Crónica. 
  • GLAVE, Luis Miguel y María Isabel REMY (1983). Estructura Agraria y vida rural en una región Andina. Ollantaytambo entre los siglos XVI y XIX. Cusco : Centro de Estudios Rurales Andinos Bartolomé de las Casas. 
  • KAUFFMANN DOIG, Federico (2006). Machu Picchu, tesoro inca. Lima: Cartolan. 
  • KENDALL, Ann (1994). Proyecto arqueológico Cusichaca, Cusco : investigaciones arqueológicas y de rehabilitación agrícola. Lima: Southern Peru Copper Corporation. 
  • "Machu Picchu". Fundación Telefónica. 2006. http://www.machupicchu.perucultural.org.pe/. Consultado o 2007. 
  • Mould de Pease, Mariana (2003). Machu Picchu y el código de ética de la Sociedad de Arqueología Americana : una invitación al diálogo intercultural. Lima: CONCYTEC. 
  • REINHARD, Johann (1991). Machu Picchu, the Sacred Center. Lima: nuevas Imágenes. 
  • ROSTWOROWSKI, María (1993). Ensayos de Historia Andina: Elites, etnias, recursos. Lima : Instituto de Estudios Peruanos. 
  • ROWE, John H. (1990). Machu Picchu a la luz de los documentos del siglo XVI. 
  • VALCARCEL, Luis E. (1964). Macchu Pichu: El más famoso monumento arqueológico del Perú. Buenos Aires: EUDEBA. 
  • VALENCIA, Alfredo y Arminda GIBAJA (1992). Machu Picchu: la investigación y conservación del monumento arqueológico después de Hiram Bingham. Cusco: Municipalidad del Cusco. 
  • WIENER, Charles (1993). Perú y Bolivia: relato de viaje. Lima: Instituto Francés de Estudios Andinos / Universidad Nacional Mayor de San Marcos [ed. original, 1880]. 
  • WRIGHT, Kenneth, Alfredo VALENCIA y William L. LORAH (1999). "Ancient Machu Picchu Drainage Engineering". Journal of Irrigation and Drainage Engineering, Vol. 125, No. 6. http://www.waterhistory.org/histories/machupicchu/. Consultado o 2007. 
  • ZAPATA, Antonio (1999). Guía de Machu Picchu. Lima: PROMPERU. 
  • ZIEGLER, Gary y J. McKim MALVILLE (2003). "Machu Picchu, Inca Pachacuti’s Sacred City: A multiple ritual, ceremonial and administrative center". http://www.adventurespecialists.org/mapi1.html. Consultado o 2006. 

Outros artigos[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]

Commons
Commons ten máis contidos multimedia sobre: Machu Picchu