Mab (lúa)

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Mab
Descubrimento
Descuberta por Mark R. Showalter e Jack J. Lissauer
Descuberta en 25 de agosto do 2003
Características orbitais
Semi-eixo maior 97.736 km
Excentricidade 0,0025
Período orbital 0,923 d
Inclinación 0,1335° (respecto do ecuador de Urano)
é satélite de Urano
Características físicas
Radio medio ~24 km[1]
Área superficial ~1.900 km²
Volume ~8.000 km³
Masa ~1 x 1016 kg
Densidade media 1,3 g/cm3
Gravidade superficial ~0,0044 m/s2
Velocidade de escape ~0,011 km/s
Período de rotación sincrónica
Oblicuidade da eclíptica cero
Albedo 0,103 (asumido)
Temperatura superficial ~63 K
Magnitude aparente 14,5[2]

Mab é unha lúa interior do planeta Urano. Foi descuberta por Mark R. Showalter e Jack J. Lissauer no 2003 usando o Telescopio Hubble.[3] Recibiría máis tarde o nome da Raíña Mab, unha raíña do folclore inglés que é mencionada na obra de William Shakespeare, Romeu e Xulieta.[4] Mentres non foi bautizada co seu nome oficial, Mab recibiu a designación temporal de S/2003 U 1'.[3] Tamén foi designada coma Urano XXVI.[4]

Debido a que a lúa é pequena e escura, non foi detectada nas imaxes tomadas pola Voyager 2 durante o seu sobrevoo de Urano no 1986. Pero Mab é máis brillante cá lúa Perdita, a cal foi atopada no ano 1997 a partir de imaxes da Voyager. Isto levou ós astrónomos a revisa-las vellas imaxes da Voyager, e finalmente o satélite foi recuperado.[1]

Tamaño e órbita[editar | editar a fonte]

O tamaño de Mab está pouco definido. Se é tan escuro coma Puck, o seu diámetro sería aproximadamente de 24 km. Pero se é o seu albedo é parecido á súa veciña lúa Miranda, entón podería ser máis pequena que Cupido e comparable en tamaño ós satélites exteriores máis pequenos.[1]

A órbita de Mab está fortemente perturbada. A fonte desta perturbación aínda é confusa, pero presumiblemente proceda dunha ou de varias das lúas da súa veciñanza.[1] Mab orbita a mesma distancia de Urano có recentemente descuberto anel de po R/2003 U 1. A lúa está preto de te-lo tamaño óptimo para a produción de po, se fose máis grande podería atrapa-lo po e se fose máis pequena, non tería suficiente superficie para produci-lo po necesario para mante-lo anel, xa fose mediante partículas ou colisións de pequenos meteoritos.[5] Non se atoparon aneis asociados con Perdita e Cupido, probablemente por que Belinda limita o tempo de vida do po que estas dúas lúas xeran.[1]

Notas[editar | editar a fonte]

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 Mark R. Showalter; Lissauer, Jack J. (22-12-2005). "The Second Ring-Moon System of Uranus: Discovery and Dynamics". Science Express 311: 973. DOI:10.1126/science.1122882. PMID 16373533. http://www.sciencemag.org/cgi/content/abstract/1122882v1.
  2. "Classic Satellites of the Solar System". Observatorio ARVAL. http://www.oarval.org/ClasSaten.htm. Consultado o 28-09-2007.
  3. 3,0 3,1 Showalter, M. R.; Lissauer, J. J. (25-09-2003). "IAU Circular No. 8209". http://cfa-www.harvard.edu/iauc/08200/08209.html. Consultado o 05-08-2006.
  4. 4,0 4,1 "Planet and Satellite Names and Discoverers". Gazetteer of Planetary Nomenclature. USGS Astrogeology. 21-07-2006. http://planetarynames.wr.usgs.gov/append7.html. Consultado o 06-08-2006.
  5. Laura Layton (28-12-2005). "Uranus' second ring-moon system". Astronomy Magazine. http://www.astronomy.com/asy/default.aspx?c=a&id=3821. Consultado o 10-05-2008.

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]