Linguas sino-tibetanas
As linguas sino-tibetanas forman unha familia de linguas máis de 300 idiomas, que se falan desde o norte da India ao occidente, ata Taiwan polo leste, e desde China ao norte, ata a península de Malaca, polo sur. En número de falantes soamente a supera a familia indoeuropea. A procedencia destas linguas (que a lingüística occidental apenas estudou) hai que buscala en Tíbet, Nepal, Birmania, China occidental e o estado indio de Assam. As linguas do grupo caracterízanse pola súa tendencia á tonalidade.
Compona os seguintes grupos:
- Linguas chinesas ou siníticas: o chinés e os seus dialectos, como o mandarín, cantonés, e as demais linguas de China. Son linguas monosilábicas e analíticas
- Linguas tibeto-birmanas:
- Linguas tibetanas ou bodicas: algunhas son aglutinantes
- Grupo Bódico
- Grupo Himalaio
- Grupo Kiranti ou Rai
- Grupo Kanauri
- Linguas birmanas ou Lolo-birmanas
- Grupo Loloish
- Grupo Burmish ou Búrmico
- Grupo Kuki-Chin
- Grupo Sal
- Linguas karénicas
- Linguas tibetanas ou bodicas: algunhas son aglutinantes
A lingua bai de Yunnan ten unha filiación algo enigmática, pois mentres uns situárona entre as tibetano-birmanas outros a colocado entre as linguas tai ou entre as mon-jmer. As autoridades chinesas clasifican ao pobo bai entre os pobos tibetano-birmanos e á súa lingua entre a grupo yi (lolo-birmano). Unha hipótese é que a lingua bai orixinal é unha antiga rama da familia Senón-Tibetana, que se separou do tronco chinés fai 2.500 anos.
Algúns lingüistas consideran as linguas tai-kadai como parte das linguas sino-tibetanas, outros en cambio prefiren relacionalas coas linguas austronesias.
