Limp Bizkit

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Limp Bizkit
Limp Bizkit 050709 Le Zénith (Paris) II.jpg
Orixe Jacksonville, Florida, Estados Unidos de América Estados Unidos
Período 1996 - Actualidade
Xénero(s) Rock, Nu metal
Selo(s) discográfico(s) Flip
Interscope
Geffen
Membros Fred Durst
Sam Rivers
John Otto
DJ Lethal
Wes Borland
Antigos membros Mike Smith
Web oficial http://www.limpbizkit.com

Limp Bizkit é un grupo estadounidense de música nu metal orixinario de Jacksonville, Florida. Desde a súa formación venderon uns 60 millóns de discos.

Traxectoria[editar | editar a fonte]

Primeiros anos[editar | editar a fonte]

Limp Bizkit formouse en 1994 en Jacksonville por Fred Durst (vocal) e Sam Rivers (baixo). Máis adiante Rivers presentoulle a Durst ao seu primo, o batería John otto, en Keystone. Os tres comezaron a ensaiar xuntos. Axiña viron a necesidade de conseguir un guitarrista e así foi como entrou Rob Waters e deron comezo ó grupo formalmente co nome de Limp Bizkit.

A primeira maqueta chamouse Mental Aquaducts, que contiña remesturas das letras da banda anterior de Durst (Slipt 26 and 10Ft Shindig) escritas por él mesmo antes de deixala.

Otto suxeriu incorporar a Wes Borland ao grupo, o cal coñecíao de ir xuntos ó colexio. Durst viaxou a Philadelphia para velo tocar e convenceuse da idea de metelo no grupo. A mesma noite ofrecerlle a Wes formar parte do grupo, Wes aceptou e foi con Durst de volta a Jacksonville e con tan só media hora de ensaios tocou o primeiro concerto co seu novo grupo o mesmo día que entrou nel. Doutra banda ó ser Wes guitarrista, Waters tivo que sair do grupo para lle deixar o seu posto. A banda continuou tocando en varios concertos, dos cales o máis popular foi o de Milkbar en Jacksonville.

En 1995, Fred Durst coñeceu aos integrantes da banda KoЯn cando coincidiron nun show na comarca de Jacksonville. Durst, artista do tatuaxe, fíxolle a Briand "Head" Welch, o guitarrista de KoЯn, algúns tatuaxes co que ambos comezaron a ser amigos. Durst deulle a Briand a maqueta que gravara con Limp Bizkit e os membros de KoЯn consideraron que non era interesante. Máis tarde e co recén chegado Wes Borland, gravaron unha segunda maqueta que tamén lle foi entregada a KoЯn e que desta vez sí impresionaría ó reputado grupo. Esta derradeira maqueta incluíu os temas "Counterfeit", "Stuck", "Stalemate" e "Pollution", os cales serían editados máis adiante no seu primeiro álbum "Three Dollar Bill, Yall$".

KoЯn remitiulle a maqueta ó seu produtor Ross Robinson, quen quedou tamén impresionado. Ross contactou con Limp Bizkit e tentou producilos baixo a súa empresa Flip Records pero Durst xa buscara outro produtor: Jordan Schur, ao que coñecera no "Garbage concert", e ofreceralles firmar coa súa produtora Mojo Records. Nestas datas, Limp Bizkit comezaba unha xira cos grupos Deftones e House of Pain. Así foi como coñeceron a Dj Lethal, DJ de House of Pain, que acabaríase unindo ó grupo de Durst.

Finalmente Limp Bizkit asinou con Mojo Records, empresa que sería comprada por Flip Records e conseguintemente facendo que Schur conseguise producir o grupo.

Three Dollar Bill, Yall$[editar | editar a fonte]

En 1997 Limp Bizkit grava "Three Dollar Bill, Yall$" con Ross Robinson, produtor de KoЯn e con Flip/Interscope. En xaneiro de 1998 a emisora de rock KuFO de Portland, Oregon, comeza a emitir o tema "Counterfeit". En 5 semanas pinchárona sobre 50 veces e o grupo comeza a ter certa fama pola zona. O álbum comezou frouxo en ventas pero grazas ás boas actuacións nos festivais Family Values, Ozzfest e no tour do grupo Trail of Tears, o álbum catapultouse ata o posto 25 en ventas no Billboard 200 ianqui.

No Ozzfest o grupo causou impresión coa actuación de sair dun váter xigante para comezar o seu concerto. Tamén Wes Borland destacou polo seu pintoresco maquillaxe.

Ó mesmo tempo que triunfaba o seu sinxelo "Counterfeit", saltaba á fama a versión de Limp Bizkit do tema "Faith" de George Michel incluido na BSO da película "Very Bad Things" interpretada por Cameron Diaz, Christian Slater e Jeremy Piven. Máis tarde, no mesmo ano, Fred Durst colabora no tema "All in the Family" do terceiro álbum de KoЯn.

John Otto nos pratos

O longo de 1997 e 1998 o álbum superou o millón e medio de ventas acadando o dobre disco de platino.

Significant Other[editar | editar a fonte]

En 1999 Limp Bizkit sacou o seu novo álbum debutando no número 1 no Billboard 200. Só na primeira semana vendéronse 834.000 copias dos aproximadamente 16 millóns de discos vendidos o redor do mundo.

O sinxelo "Nookie" foi o máis exitoso e a vez polémico dos temas incluídos no álbum. A letra da canción fala sobre o acto da agresión sexual e certos sectores da sociedade acusaron a Durst de misóxino e fomentador da violencia á muller tras un incidente no festival de Woodstock de 1999 onde se rexistráron agresións a mulleres durante a reprodución do devandito tema.

No tema "N 2 Gether Now" o estilo de Limp Bizkit combínase co hip-hop cunha base ao estilo rap e colaboración do rapeiro Method Man; outros temas influenciados polo hip-hop neste álbum son "Re-Arranged" e "Breack Stuff".

Doutra banda, Fred Durst é protagonista en diversas rifas con outros artistas coma o grupo Slipknot, o guitarrista Zakk Wylde de Ozzy Osbourne, o cantante Scott Stapp de Creed, o rapeiro Eminem e o grupo Taproot.

Chocolate Starfish and the Hot Dog Flavored Water[editar | editar a fonte]

2 anos e medio despois do lanzamento de Significant Other, volve Limp Bizkit co álbum Chocolate Starfish and the Hot Dog Flavored Water o 17 de outubro de 2000. O novo traballo do grupo bateu o record de ventas na primera semana con aproximadamente 1 millón de unidades vendidas só nos Estados Unidos. O álbum obtivo disco de ouro, platino e seis veces multi-platino.

O tema "Take a Look Around" foi a canción principal da banda sonora da película Mission Impossible 2. Unha remestura doutra pista do álbum ("My Way", coa colaboración de Method Man, Redman e DMX) formou parte da B.S.O. do filme The Fast and the Furious. O cuarto sinxelo, "My Way", foi o tema de apertura do programa WWE WrestleMania X-Seven.

Alén do evidente éxito comercial, os críticos musicais considerárono un álbum mediocre.

No ano 2000 o mundo musical estaba en plena loita contra a rede de intercambio de ficheiros Napster. Fred Durst, en nome do grupo, deu unha xira financiada pola devandita rede e amosou o seu apoio ós sistemas de intercambio de P2P co conseguinte enfrontamento con outros grupos opostos a esta tecnoloxía como por exemplo Metallica.

No ano 2001, durante un concerto en Sydney, Australia, unha moza de 16 anos chamada Jessica Michalik sufriu un ataque ó corazón ó ser arrastrada por unha marea humana que presenciaba a actuación do grupo. 5 días despois finou. Isto levou o grupo ante os tribunais onde finalmente demostrouse que Durst, dende o escenario, pediu a colaboración da xente en caso de que houbera algún incidente. Finalmente o grupo foi absolto ao considerar o xuíz que foi a organización a responsable da morte e que o grupo avisou do perigo e pediu a colaboración dos espectadores.

A finais do 2001 o guitarrista Wes Borland abandona o grupo. Os rumores apuntan a unha rifa con Durst.

New Old Songs e Results May Vary[editar | editar a fonte]

New Old Song é integramente un álbum de remesturas das cancións máis populares dos CD's anteriores que foi lanzado trala marcha de Wes Borland. Foi duramente criticado por fans e prensa pola gran derivación ó hip-hop en detrimento do estilo metal.

No ano 2002, Limp Bizkit lanza unha audición mundial chamada "Put Your Guitar Where Your Mouth Is" do cal sairía un gañador que pasaría a formar parte do grupo como o novo guitarrista en substitución de Wes Borland. O concurso foi acusado de fraude xa que ós finalistas indicóuselles que tiñan que firmar un contrato no que cedían todos os seus dereitos de imaxe ó grupo e que o contrato finalizaba ós 60 espectáculos. Finalmente o novo guitarrista foi Mike Smith do grupo Snot.

En 2003 o grupo lanza o novo CD "Results May Vary" con Smith na guitarra. O álbum afástase de New Old Songs e volve ao estilo dos primeiros CD's da banda, pero resulta un fracaso. Este álbum tardou 14 semanas en alcanzar o millón de copias vendidas mentres que "Chocolate Starfish" o fixera na primeira semana. Os fans e a prensa apuntan directamente a que o motivo do fracaso é a marcha de Borland. Neste mesmo ano, comezan unha xira xunto a outros grupos de Nu Metal coma Deftones, Mudvayne e Linkin Park. Nunha das paradas, en Chicago, os asistentes do concerto lanzaron obxectos contra Fred Durst e comezaron a corear "Fuck Fred Durst" ("que lle fodan a Fred Durst") co que despois de seis cancións Durst tirou o micro ao chan e marchou do escenario non sen antes increpar ó público.

En xullo de 2004 Borland regresou ó grupo, o que significou a marcha inmediata de Smith.

The Unquestionable Truth (Part 1) e Greatest Hitz[editar | editar a fonte]

O 3 de maio de 2005 sae a venta The Unquestionable Truth (Part 1). O novo álbum conta con dous regresos á banda: o de Wes Borland á guitarra e o de Ross Robinson á produción. Este álbum tivo máis éxito en críticas que o anterior álbum "Results May Vary", aínda que foi o peor álbum a nivel de ventas do grupo. O batería John Otto só puido gravar un tema xa que tivo que deixar a banda por problemas persoais mentres estaban a gravar o álbum. No seu lugar incorporouse Sammy Siegler para rematar o CD.

O 8 de novembro de 2005 sae á venta Greatest Hitz, unha recopilación dos mellores temas dos catro primeiros CDs acompañado dun DVD con información e concertos do grupo. Non tivo boa acollida e ademais coincidiu a saída do álbum cunha nova marcha de Wes Borland. O grupo decidiu disolverse tras esta nova marcha de Wes; Durst dedicouse a dirixir filmes mentres Otto, Rivers e DJ Lethal seguiron a carreira musical colaborando con diferentes grupos e artistas.

Xa en 2008 sae o DVD Rock im Park 2001 que é unha gravación en directo do concerto que Limp Bizkit deu no festival Rock im Park en Alemaña en 2001.

Presente[editar | editar a fonte]

A mediados de 2008 o grupo anuncia na web oficial a súa volta. O 20 de maio de 2009, o grupo inicial: Durst, Borland, Rivers, Otto and DJ Lethal; deu un concerto por primeira vez en 8 anos en Letonia. Tralo concerto confirmouse que Limp Bizkit tiña planeado iniciar unha xira europea anunciando a súa volta, os seguintes destinos foron o Rock am Ring and Rock im Park en Alemañana, UK Download Festival no Reino Unido, Szczecin Rock Festival en Polonia, etc...

Membros do grupo[editar | editar a fonte]

Actual

  • Fred Durst – vogais (1995–presente)
  • Sam Rivers – baixo (1995–presente)
  • John Otto – batería (1995–presente)
  • DJ Lethal – turntables, keyboards, samples, programming (1996–presente)
  • Wes Borland – guitarra (1995–2001, 2004–2006, 2009–presente)

Ex-membros

Eventuais

Discografía[editar | editar a fonte]

Álbums de estudio[editar | editar a fonte]

Data de lanzamento Título Selo discográfico
1 de xullo, 1997 Three Dollar Bill, Yall$ Interscope
22 de xuño, 1999 Significant Other Interscope
15 de outubro, 2000 Chocolate Starfish and the Hot Dog Flavored Water Interscope
23 de setembro, 2003 Results May Vary Interscope
2 de maio, 2005 The Unquestionable Truth (Part 1) Geffen
28 de xuño, 2011 Gold Cobra Interscope

Álbums compilatorios[editar | editar a fonte]

Data de lanzamento Título Selo discográfico
4 de decembro, 2001 New Old Songs Interscope
8 de novembro, 2005 Greatest Hitz Geffen

Sinxelos[editar | editar a fonte]

Ano Titulo Álbum
1997 "Counterfeit" Three Dollar Bill, Y'all$
"Sour"
1998 "Faith"
1999 "Nookie" Significant Other
"Re-Arranged"
"N 2 Gether Now" (feat. Method Man)
2000 "Break Stuff"
"Crushed" End of Days soundtrack
"Take a Look Around" Mission: Impossible II soundtrack
Chocolate Starfish and the Hotdog Flavored Water
"Rollin'" Chocolate Starfish and the Hotdog Flavored Water
"My Generation"
2001 "My Way"
"Boiler"
2003 "Just Drop Dead" Non-album track
"Eat You Alive" Results May Vary
"Behind Blue Eyes"
2004 "Almost Over"
2005 "Bittersweet Home" Greatest Hitz

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]