Liga de Campións da AFC

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
AFC Champions League
Fundación 1967
Rexión Asia (AFC)
Equipos 32
Actual campión Flag of South Korea.svg Ulsan Hyundai FC (1º título)
Máis laureado Flag of South Korea.svg Pohang Steelers (3º título)
Sitio web AFC.com
Liga de Campións da AFC 2013


A Liga de Campións da AFC é a máxima competición a nivel continental de Asia entre clubs de fútbol. Organizada pola AFC, sustituíu en 2002 á antiga Asian Club Championship como principal torneo do continente, unificando nun só torneo á Asian Club Championship, á Asian Cup Winners Cup e á Asian Super Cup. O campión deste torneo acada cada ano o dereito a disputar a Copa Mundial de Clubs da FIFA. O campión da edición 2012 é o Ulsan Hyundai FC de Corea do Sur, mentres que o club máis laureado do torneo é o Pohang Steelers de Corea do Sur, con 3 títulos.

Historia[editar | editar a fonte]

Era do Torneo de Campións Asiático de Clubs (1967-1972)[editar | editar a fonte]

A competición comezou o Torneo Asiático de Clubs en 1967. Oito campións nacionais de oito ligas de Asia competiu na tempada inaugural. Coa excepción da tempada 1968, o torneo celebrouse anualmente ata 1971. Durante as primeiras catro edicións, dous clubs de Israel, Hapoel Tel Aviv e Maccabi Tel Aviv gañou tres campionatos. En 1972, o torneo foi cancelado debido á falta de interese que finalmente resultou na retirada de todos os participantes fóra de dous clubs israelís. O torneo tampouco levou a cabo durante os próximos catorce anos, isto debido a que o profesionalismo no futbol asitatico non se iniciou ata finais de 1990 e principios de 2000.

Era do Campionato Asiático de Clubs (1985/86-2001/02)[editar | editar a fonte]

Utilizando a antiga Copa de Europa como modelo, o torneo volveu a Asia durante a tempada 1985/86 cun novo nome, o Campionato Asiático de Clubs. A entrada foi restrinxida aos campións nacionais de certas ligas de Asia. Aínda así, as extraccións observáronse poucos de ano en ano. A partir de 1990, introduciu a Recopa Asiática que, como o seu nome suxire, limitouse a gañadores da copa nacional. Os gañadores destes dous torneos asiáticos logo xogou para a Supercopa Asiatica .

Era da AFC Liga de Campións (2002/03-presente)[editar | editar a fonte]

Desde a tempada 2002/03 os tres grandes competicións de clubs de Asia, a Copa de Campións de Asia, a Recopa Asiatica de Clubs, Supercopa de Asia, uníronse nun torneo máis grande e renombrado como a Liga de Campións da AFC. Nos anos anteriores, os campións nacionais e gañadores da copa foron clasificados en dous diferentes torneos continentais, pero agora os dous campións nacionais e gañadores da copa entrar nesta nova competición . Na primeira edición, logo de varias roldas de clasificación, un total de 16 clubs participaron na fase de grupos. Un club de cada grupo foi anfitrión da fase de grupos, que levaron a cabo co único formato de liguiña nunha semana. Os catro gañadores de grupo logo clasifican para as semifinais, que foron os catro anfitrións da fase de grupos. A semifinal e a final disputáronse na serie de partidos de ida e volta.


O torneo foi re-lanzado na tempada 2004 con 28 clubs de catorce países. A diferenza do ano anterior, o calendario do torneo cambiouse de marzo a novembro. Na fase de grupos, os 28 clubs foron divididos en sete grupos de catro no ámbito rexional, que separa aos clubs de Asia do Leste e Asia do Oeste asi para reducir os custos de viaxe, e xogou a dobre volta todos contra todos nunha casa e outro como visitante. Entón, os sete gañadores de grupo xunto cos campións defensores clasifican para os cuartos de final. Os cuartos de final, semifinais e finais foron a partidos de ida e volta, cos goles de visitante , tempo extra , e as penais validos como desempates. A tempada 2005 viu aos clubs de Siria á competición, o que aumenta o número de países participantes a 15, e dous anos máis tarde, logo da súa transferencia á AFC en 2006, os clubs de Australia tamén se incluíron no torneo.

Coa falta de profesionalismo no fútbol asiático, moitos dos problemas aínda existían no torneo, talles como a violencia sobre o terreo e a presentación tardía da inscrición dos xogadores. Moitos culparon á falta de diñeiro en premios e gastos de viaxe cara como algunhas das razóns. Con todo, coa introdución da Copa Mundial de Clubs en 2005, a inclusión dos medios en ínguas a través da A-League , e dúas vitorias consecutivas polos lados xaponesa (a liga de fútbol máis profesional en Asia), permitido establecer un formato máis competitivo e máis profesional en 2009.

A Liga de Campións ampliou a 32 clubs e a entrada directa está limitada aos dez mellores ligas de Asia. Cada país recibirá ata 4 cotas, aínda que non máis dun terzo da cantidade de equipos na primeira división dese país, a baixa redonda, dependendo da forza da súa liga, estrutura da liga (profesionalidade), capacidade de venda, situación financeira, e outros criterios establecidos pola AFC Prol-League comité. Os criterios de avaliación e clasificación das asociacións participantes serán revisadas por AFC cada dous anos, cos máis recentes que se aprobou para o período 2011-2012.

O diñeiro do premio incrementouse significativamente desde a tempada 2009 e os clubs poden gañar algún premio, ata na fase de grupos en función do seu rendemento. A fase de grupos levou a cabo na mesma forma que nos últimos catro torneos, esta vez, con todo, agora oito gañadores de grupo e oito finalistas clasificarán á rolda de 16, no que grupos gañadores reciban aos subcampións nun formato de partido único, adaptado regionalmente. A restrición rexional levántase desde as etapas máis, aínda que desde a tempada 2010 os clubs do mesmo país non poden enfrontarse nos cuartos de final a menos que ese país ten tres ou máis representantes nos cuartos de final. Os cuartos de final e semifinais xóganse en dúas patas serie, co obxectivo de distancia, tempo extra, e as penas utilizado como desempates. A final xógase a partido único en terreo neutral pre-determinado.

Plans para o Futuro (2013 -)[editar | editar a fonte]

A rolda de 16 será de xogo de ida e volta a partir de 2013. Ademais, actualmente sede da final é motivo de debate. Durante as tempadas de 2009 e 2010, a final levou a cabo nunha sede neutral pre-determinado, Tokio, en ambas as tempadas. Con todo, para o 2011-2012 , a final levará a cabo nun dos finalistas estadio determinado polo sorteo dos lotes. Logo de estudar estes dous casos, a sede da final estudásese a partir da tempada 2013.

Formato[editar | editar a fonte]

Rolda previa de clasificación

Antes do comezo do torneo, lévase a cabo unha rolda previa de clasificación na que 6 equipos loitan por 2 postos na seguinte fase. Estes 6 equipos pertencen ás federacións de Qatar, India, Siria, Indonesia, Emiratos Árabes Unidos e Tailandia.

Fase de grupos

Nesta fase hai 32 equipos: 4 de Irán, 4 de Arabia Saudí, 4 de Xapón, 4 de Corea do Sur, 4 de China, 3 dos Emiratos Árabes Unidos, 2 de Uzbequistán, 2 de Qatar, 2 de Australia, 1 de Indonesia, e 2 da rolda previa de clasificación. Os 32 equipos divídense en 8 grupos con 4 equipos por grupo, que xogan entre si unha liguiña composta por 6 xornadas. Ó remate desta fase de grupos, os 2 primeiros equipos de cada grupo pasan ós oitavos de final.

Oitavos de final

Nos oitavos de final, os 16 equipos clasificados emparéllanse nunha eliminatoria a único encontro, na que se enfrontan primeiros contra segundos, tendo en conta a anterior fase. Estas eliminatorias dispútanse no campo do equipo que rematou primeiro no seu grupo na fase de grupos, e os 8 equipos gañadores pasan ós cuartos de final.

Cuartos de final

Nos cuartos de final enfróntanse nunha eliminatoria a dobre encontro os 8 equipos gañadores da rolda anterior. Os emparellamentos lévanse a cabo por sorteo puro, sin ter en conta os resultados previos.

Semifinais

As semifinais son dous enfrontamentos a dobre encontro, ida e volta, entre os 4 equipos clasificados dende a rolda de cuartos de final.

Final

A final da Liga de Campións da AFC consiste nun único encontro. En 2009 e 2010 os estadios que acolleron a final eran neutrais, pero en 2011 decidiuse que acollese a final un dos dous equipos finalistas, elixido por sorteo. En caso de chegar con empate ó fin do tempo regulamentado, xógase unha prórroga, e se o empate persiste, decídese o campión por lanzamentos de penaltis.

Palmarés[editar | editar a fonte]

FINAL 2012
Data 10 de novembro
Campión Ulsan Hyundai FC
Finalista Al-Ahli SC
Resultado 3-0



Finais da Liga de Campións da AFC
Tempadas CAMPIÓN Resultados Subcampión
2012 Flag of South Korea.svg Ulsan Hyundai FC 3-0 Flag of Saudi Arabia.svg Al-Ahli SC
2011 Flag of Qatar.svg Al-Sadd SC 2-2 (Pen.) Flag of South Korea.svg Jeonbuk HM
2010 Flag of South Korea.svg Seongnam IC 3-1 Flag of Iran.svg Zob Ahan FC
2009 Flag of South Korea.svg Pohang Steelers 2-1 Flag of Saudi Arabia.svg Ittihad FC
2008 Flag of Japan.svg Gamba Osaka 3-0 e 2-0 Flag of Australia.svg Adelaide United
2007 Flag of Japan.svg Urawa RD 1-1 e 2-0 Flag of Iran.svg Sepahan FC
2006 Flag of South Korea.svg Jeonbuk HM 2-0 e 1-2 Flag of Syria.svg Al-Karamah SC
2005 Flag of Saudi Arabia.svg Ittihad FC 1-1 e 4-2 Flag of the United Arab Emirates.svg Al Ain FC
2004 Flag of Saudi Arabia.svg Ittihad FC 1-3 e 5-0 Flag of South Korea.svg Seongnam IC
2003 Flag of the United Arab Emirates.svg Al Ain FC 2-0 e 0-1 Flag of Thailand.svg BEC Tero Sasana
2002 Flag of South Korea.svg Suwon SB 0-0 (Pen.) Flag of South Korea.svg Anyang LG C
2001 Flag of South Korea.svg Suwon SB 1-0 Flag of Japan.svg Júbilo Iwata
2000 Flag of Saudi Arabia.svg Al-Hilal SFC 3-2 Flag of Japan.svg Júbilo Iwata
1999 Flag of Japan.svg Júbilo Iwata 2-1 Flag of Iran.svg Esteghlal TFC
1998 Flag of South Korea.svg Pohang Steelers 0-0 (Pen.) Flag of the People's Republic of China.svg Dalian Wanda
1997 Flag of South Korea.svg Pohang Steelers 2-1 Flag of South Korea.svg Seongnam IC
1996 Flag of South Korea.svg Seongnam IC 1-0 Flag of Saudi Arabia.svg Al Nassr FC
1995 Flag of Thailand.svg Thai Farmers Bank 1-0 Flag of Qatar.svg Al-Arabi SC
1994 Flag of Thailand.svg Thai Farmers Bank 2-1 Flag of Oman.svg Oman Club
1993 Flag of Iran.svg Pas Tehran FC 1-0 Flag of Saudi Arabia.svg Al-Shabab
1992 Flag of Saudi Arabia.svg Al-Hilal SFC 1-1 (Pen.) Flag of Iran.svg Esteghlal TFC
1991 Flag of Iran.svg Esteghlal TFC 2-1 Flag of the People's Republic of China.svg Liaoning Whowin FC
1990 Flag of the People's Republic of China.svg Liaoning Whowin FC 2-1 e 1-1 Flag of Japan.svg Nissan FC
1989 Flag of Qatar.svg Al-Sadd SC 1-0 e 2-3 Flag of Iraq.svg Al-Rasheed Club
1988 Flag of Japan.svg Yomiuri FC Al-Hilal non presentado Flag of Saudi Arabia.svg Al-Hilal SFC
1987 Flag of Japan.svg Furukawa Electric Liguiña Flag of Saudi Arabia.svg Al-Hilal SFC
1986 Flag of South Korea.svg Daewoo Royals 3-1 Flag of Saudi Arabia.svg Al-Ahli SC

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Outros artigos[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]