Licor de guindas
O Licor de guindas é un licor tradicional galego. Elaborado de xeito artesanal nas casas, é o pricipal licor caseiro do norte de Galicia, mentres que o licor café ten máis tradizón no sur. Adoita tomarse na sobremesa de xantares especiais.
Co nome de ginjinha é tamén un dos sinais de identidade da capital portuguesa. Foi un galego, Francisco Espiñeira, quen levou a Lisboa o licor de guindas, fundando en 1840 a primeira marca comercial de ginjinha, Espinheira, que continúa producíndose hoxe en día pola quinta xeración de descendentes de Francisco Espiñeira.
Índice |
Elaboración [editar]
A guinda é o froito da guindeira, unha árbore do xénero Prunus, o mesmo có da cerdeira. Recóllense no mes de xuño e o seu sabor é moi amaro polo cal non se comen. Para preparar o licor de guindas, quítaselles o rabo e se introducen nuha botella de boca ancha. A continuación bótase augardente de Holanda ata cubrir as guindas e unha barriña de canela. Tápase ben a botella e déixase en maceración durante corenta días, transcorridos os cales engádense 250 gramos de azucre por cada litro de augardente. Reméxese suavemente varias veces e pasada unha semana xa está listo para tomar. A cantidade de azucre pode variar para facer o licor máis ou menos doce segundo os gustos.
Na literatura [editar]
O escritor lugués Ánxel Fole remata o seu conto en castelán Cuento de Navidad. El secreto del espejo[1], cunha frase que fai referencia ao licor de guindas: En la tallada copa fulgura un rubí.
Notas [editar]
- ↑ Ánxel Fole. Obra literaria completa, tomo III (obra en castelán). Ed. Galaxia (2003). ISBN 84-8288-647-9
Véxase tamén [editar]
Ligazóns externas [editar]
- O licor de guindas no blog gastronómico Colineta do xornal La Opinión da Coruña.
Bibliografía [editar]
- Pío Font Quer. Plantas medicinales, el Dioscórides renovado. 2ª edición (1973). Ed. Labor. ISBN 84-335-6151-1 (en castelán).
