Laurent Fignon

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Laurent Fignon.

Laurent Fignon, nado o 12 de agosto de 1960 e finado o 31 de agosto de 2010[1], foi un ciclista francés, vencedor do Tour de Francia en dúas ocasións.

Traxectoria[editar | editar a fonte]

Comezou a súa carreira profesional de moi novo, obtendo xa a súa primeira vitoria en 1982 no Critérium Internacional. En 1983, foi un dos grandes apoios de Bernard Hinault na Vuelta Ciclista a España na súa loita contra Alberto Fernández, Álvaro Pino e Julián Gorospe. Acabou na 7ª posición. Esa mesma tempada, aos 22 anos, gañaba o Tour de Francia sendo o gañador máis novo dende 1933. Ao ano seguinte (1984) batería a Bernard Hinault de xeito contundente en todos os terreos con cinco vitorias parciais. Anteriormente, ficara segundo no Giro de Italia tras Francesco Moser, vencendo nunha tirada e obtendo a Gran Premio da Montaña.

En 1985 unha lesión no xoenllo impediulle desputar o Tour. Ao ano seguinte, quixo retornar ao máximo nivel comezando pola Vuelta Ciclista a España, pero o ritmo imposto polo duelo entre Robert Millar e Álvaro Pino na montaña, freou as súas arelas tendo que conformarse cun sétimo posto. Ese ano gañara a Frecha Valona.

En 1987 gañou unha tirada no Tour de Francia pero tampouco conseguiu adaptarse ao ritmo derivado da loita entre Stephen Roche e Pedro Delgado, quedando relegado a un digno sétimo posto. Esa tempada desputara tamén a Vuelta a España quedando de terceiro tras Luis Herrera e Reimund Dietzen e por diante de Pedro Delgado. En 1988 gañou a Milán-San Remo.

En 1989 gañaba o Giro de Italia e se anunciaba o seu retorno ao cume mundial. Dominou o Tour de Francia, pero unha actuación excepcional de Greg Lemond na crono final deixouno a oito segundos de repetir trunfo. A máis curta diferencia da historia da carreira francesa. Con todo, outras vitorias como a Milán-San Remo ou o Gran Premio das Nacións dese ano permitíronlle arrebatar ao máximo especialista en clásicas Sean Kelly o número un do ranking mundial.

En 1990 gañou o Critérium Internacional. Fignon sería sexto no Tour de 1991 e en 1992 gañaría a súa derradeira etapa na ronda francesa ficando nunha discreta 23ª praza.

Traballou como comentarista deportivo ata que un cancro de páncreas acabou coa súa vida aos 50 anos de idade.

Notas[editar | editar a fonte]

  1. Nova da morte de Fignon, no diario Público. (en castelán)