Katharine Hepburn

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Katharine Hepburn
The African Queen, Hepburn2.jpg
Katharine Hepburn en The African Queen
Nacemento Katharine Houghton Hepburn
12 de maio de 1907
Hartford, Connecticut
Falecemento 29 de xuño de 2003
Fenwick, Connecticut
Nacionalidade Estados Unidos de América Estados Unidos
Profesión actriz
Parella(s) Spencer Tracy (1941-1967)
Cónxuxe(s) Ludlow Ogden Smith (1928-1934

Katharine Houghton Hepburn, nada en Hartford, Connecticut o 12 de maio de 1907 e finada en Fenwick, Connecticut o 29 de xuño de 2003, foi unha actriz estadounidense. É a única actriz que gañou catro Oscars e unha das máis nomeadas con docecandidaturas, tan só superada por Meryl Streep con catorce candidaturas, pero mentres que Streep ten tres como mellor actriz de reparto, Hepburn conseguiu todas como mellor actriz principal.

Traxectoria[editar | editar a fonte]

Primeiros anos[editar | editar a fonte]

Nada en Hartford, Connecticut en 1907, pertencía a unha familia descendente de colonos de Mayflower e ata tiña sangue real nas súas veas. O seu pai era xinecólogo e foi quen a educou. A súa nai, Katharine Houghton, era unha decidida sufraxista moi activa na súa comunidade e que loitou polo recoñecemento das prostitutas[1] e a planificación familiar.[2]

Hepburn criouse nun ambiente libre e tolerante, algo que marcaría o seu carácter. Practicou desde moi pequena moitos deportes e segundo conta na súa autobiografía, un verán cortou o pelo, fíxose chamar "Jimmy" e, segundo ela mesma, foi un marimacho. Sendo moi nova, Hepburn recibe un duro golpe: o seu irmán Tom de 14 anos, a quen ela estaba moi unida, suicídase aforcándose en Nova York durante unha visita a un familiar: isto convértea nunha moza retraída e pouco comunicativa.[3] Deixa os estudos na escola e dá clases coa súa nai na súa casa.

Iniciou os seus estudos de Física no Bryn Mawr College, lugar onde comeza as súas actuacións teatrais. Cando os termina en 1928 decide dedicarse totalmente á interpretación. Ten pequenos papeis en obras como The Czarina onde fai unha substitución e viaxa a Nova York, onde toma clases de dicción coa antiga cantante Frances Robinson Duff.[4]

En 1932 ten un enorme éxito coa obra teatral The warrior's husband, unha fábula grega. Ese mesmo ano é requirida polo cine e protagoniza para a RKO A Bill of Divorcement, xunto a John Barrymore e dirixida por quen sería un dos seus máis íntimos amigos, George Cukor. O ano seguinte protagoniza Christopher Strong na que interpreta a unha piloto, moi inspirada na figura de Amelia Earhart.

En 1933 gaña o seu primeiro Oscar por interpretar a unha actriz provinciana que vai buscar gloria na gran cidade, en Morning Glory e o ano seguinte, en 1934, faise co premio á mellor actriz no Festival de Venecia pola súa interpretación en Little Women, onde interpretou a Jo March, na versión de George Cukor do clásico "Little Women" .

Veleno para o negocio e recuperación[editar | editar a fonte]

Katahrine Hepburn (1943).

As súas seguintes películas, The Little Minister, na que interpreta a unha xitana irlandesa, e o gran clásico da screwball comedy Bringing Up Baby, son un rotundo fracaso e as produtoras bautízana como "veleno para o negocio" xunto a Fred Astaire, Joan Crawford e Marlene Dietrich.[5]

Protagoniza xunto ás "Mozas da RKO", Stage Door (1937), que é candidata a varios oscar, pero non asenta totalmente a Hepburn. En 1933 e tralo éxito de Morning Glory, intervén na obra teatral The Lake, Pola que recibe malas críticas.[6] Volve a Connecticut coa súa familia e regresa triunfante a Broadway coa comedia The Philadelphia Story, que en 1940 é adaptada para o cine e protagonizada por ela, James Stewart e Cary Grant, e que a devolve á gloria cinematográfica. O guión desta cinta foi un agasallo do magnate Howard Hughes, a súa parella.[7]

En 1942, protagoniza xunto a quen sería o amor da súa vida, Spencer Tracy, con quen mantivo unha relación sentimental ata a morte do actor, a comedia Woman of the Year na que amosa o seu plurilingüismo falando francés, ruso e español. Hepburn e Tracy farían nove películas xuntos. Xa nos anos corenta protagoniza xunto a el, Without Love dirixida por George Stevens ou The Sea of Grass de Frank Capra e con Angela Lansbury. En 1949, comparten pantalla en Adam's Rib que narra as situacións nas que un matrimonio de avogados se atopa cando se enfrontan nun tribunal.

En 1951 roda con Humphrey Bogart dirixida por John Huston The African Queen. O ano seguinte realiza en Venecia, dirixida por David Lean, Summertime, na que interpreta unha solteirona secretaria de vacacións que descobre o amor. Durante todos os anos cincuenta, Hepburn realizou numerosas obras de teatro, entre elas Como goste e O mercador de Venecia de William Shakespeare e The Millionairess de George Bernard Shaw.

A tranquilidade dunha estrela[editar | editar a fonte]

En 1959, Hepburn realiza o papel máis iconoclasta da súa carreira, o de Violet Venable en Suddenly, Last Summer de Tennessee Williams, xunto a Elizabeth Taylor e Montgomery Clift, e polo cal é aclamada pola critíca. Logo fará algunhas adaptacións cinematográficas de obras teatrais, como Long Day's Journey Into Night de Eugene Ou'Neill, na que interpreta unha morfinómana metida nunha familia rota e pola que gaña o premio á mellor actriz no Festival de Cannes.

Logo de cinco anos de parón, nos que coida a un cada vez máis enfermo Tracy, reaparece xunto a el no seu último filme xuntos Guess Who's Coming to Dinner, trala que Tracy morre. Hepburn gaña, por este filme, o seu segundo Oscar; moitos din que non llelo concederon a Hepburn pola súa interpretación -considerada magnífica, por outra banda- senón como agradecemento por coidar tantos anos de Tracy. Hepburn nunca viu a montaxe final do filme polos recordos dorosos que lle traía.[8] Neste filme a súa sobriña Katharine Houghton, fixo o papel da súa filla.

En 1968 interpreta a Leonor de Aquitania en The Lion in Winter e gaña o seu terceiro Oscar, compartido con Barbra Streisand por Funny Girl.

No ano 1969 Hepburn realiza un dos seus papeis máis recordados no teatro, o da protagonista de Coco[6], musical de gran éxito inspirado na vida da deseñadora de moda Coco Chanel.

Xa nos anos 70, Hepburn realiza papeis importantes en máis adaptacións á pantalla de clásicos teatrais, como o da Condesa Aurelia en The Madwoman of Chaillot de Jean Giradoux e o de Hecuba en The Trojan Women de Eurípides xunto a Irene Papas e Vannesa Redgrave. Intervén en A Delicate Balance con Paul Scofield e dirixida por Anthony Harvey e na obra de teatro filmada The Glass Menagerie.

En 1975 encarna a Eula Goodnitgh en Rooster Cogburn, un filme do Oeste xunto a John Wayne e cun argumento que lembra ao de The African Queen.[9]

Realiza ademais algúns traballos para televisión, coma Love among the Ruins, dirixida por George Cukor e con Laurence Olivier, pola que gaña un premio Emmy, ou The Corn Is Green. En 1981, Hepburn intervén na romántica On Golden Pond xunto a Henry Fonda e polo cal gaña o seu cuarto Oscar.

Os seus últimos papeis no cinema son o de Grace Quigley, no que interpreta unha anciá que contrata a un sicario, Nick Nolte, para matar aos seus amigos que xa sofren alifates, e o da anciá tía Ginny na película de Warren Beatty, Love Affair. A partir de aí Hepburn realiza pequenas películas para televisión que a manteñen en activo pero unha vez o seu estado de saúde agrávase retírase a Connecticut.[10]

Vida privada[editar | editar a fonte]

Casada con Ludlow Ogden Smith, divórciase del na década dos 30 e mantén relacións con John Ford, que a dirixiu en María Estuardo, co seu axente Leland Hayward e co magnate Howard Hughes.[11]

En 1942 coñece a Spencer Tracy, do que non se separaría ata morte del en 1967. Hepburn e Tracy mantiveron esta duradeira relación sen casar, pois Tracy, que era católico, non quixo separarse nunca da súa esposa. Cando chamou á viúva Louise para dicirlle que poderían ser amigas, esta contestou “pensei que só era un rumor”. Hepburn non puido asistir ao enterro de Tracy.[11]

Aínda que moitos dixeron que Hepburn padecía a enfermidade de Parkinson, ela sempre o negou dicindo que os tremores eran herdanza do seu avó, ao que tamén lle tremían as articulacións e a cabeza.[12] Hepburn padeceu tamén un tumor no pescozo.[13] Finou na súa casa de Old Saybrook, no estado de Connecticut o 29 de xuño de 2003.

Katharine Hepburn publicou a súa autobiografía no ano 1991 co título de Me: Stories of My Life. Hepburn xa publicara un libro coas súas experiencias na rodaxe de The African Queen.

Filmografía[editar | editar a fonte]

Obras teatrais[editar | editar a fonte]

  • 1928
    • The Czarina: Lady-In-Waiting
    • The Cradle Snatchers: Flapper
    • The Big Pond: Barbara
    • These Days: Veronica Sims
    • Holiday Understudy
  • 1929
    • Death Takes A Holiday: Grazia
  • 1930
    • A Month In The Country: Katia
    • The Admirable Crichton: Lady Agatha Lasenby
    • The Romantic Young: Lady Amalia
    • Romeo & Juliet: Kinswoman to the Capulets
    • Art & Mrs Bottle: Judy Bottle
  • 1931
    • The Animal Kingdom: Daisy Sage
  • 1932
    • The Warrior's Husband: Antiope
    • The Bride The Sun Shines On: Psyche Marbury
  • 1933
    • The Lake: Stella Surrege
  • 1936
    • Jane Eyre: Jane Eyre
  • 1939
    • The Philadelphia Story: Tracy Samantha Lord
  • 1942
    • Without Love: Jamie Coe Rowan
  • 1950
    • As You Like It: Rosalind
  • 1952
    • The Millionairess: Epifania
  • 1957
    • The Merchant Of Venice: Portia
    • Much Ado About Nothing: Beatrice
  • 1960
    • Twelfth Night: Viola
    • Antony & Cleopatra: Cleopatra
  • 1969
    • Coco: Coco Chanel
  • 1976
    • A Matter Of Gravity: Mrs Basil
  • 1981
    • West Side Waltz Margaret: Mary Elderdice

Premios[editar | editar a fonte]

Premios Oscar[editar | editar a fonte]

Ano Categoría Película Resultado
1933 Oscar á mellor actriz Morning Glory Gañadora
1935 Oscar á mellor actriz Alice Adams Candidata
1940 Oscar á mellor actriz The Philadelphia Story Candidata
1942 Oscar á mellor actriz Woman of the Year Candidata
1951 Oscar á mellor actriz The African Queen Candidata
1955 Oscar á mellor actriz Summertime Candidata
1956 Oscar á mellor actriz The Rainmaker Candidata
1959 Oscar á mellor actriz Suddenly, Last Summer Candidata
1962 Oscar á mellor actriz Long Day's Journey Into Night Candidata
1967 Oscar á mellor actriz Guess Who's Coming to Dinner Gañadora
1968 Oscar á mellor actriz The Lion in Winter Gañadora. Compartido con Barbra Streisand.
1981 Oscar á mellor actriz On Golden Pond Gañadora

Hepburn só acudiu á gala dos oscar en 1974 para entregar o Premio Irving Thalberg ao seu amigo Lawrence Weingarten.[14]

Globos de Ouro[editar | editar a fonte]

Ano Categoría Película Resultado
1952 Globo de Ouro á mellor actriz - Comedia ou musical Pat and Mike Candidata
1956 Globo de Ouro á mellor actriz - Drama The Rainmaker Candidata
1959 Globo de Ouro á mellor actriz - Drama Suddenly, Last Summer Candidata
1962 Globo de Ouro á mellor actriz - Drama Long Day's Journey Into Night Candidata
1967 Globo de Ouro á mellor actriz - Drama Guess Who's Coming to Dinner Candidata
1968 Globo de Ouro á mellor actriz - Drama The Lion in Winter Candidata
1981 Globo de Ouro á mellor actriz - Drama On Golden Pond Candidata
1992 Globo de Ouro á mellor actriz en televisión The Man Upstairs Candidata

BAFTA[editar | editar a fonte]

Ano Categoría Película Resultado
1953 Mellor actriz Pat and Mike Candidata
1956 Mellor actriz Summertime Candidata
1958 Mellor actriz The Rainmaker Candidata
1967 Mellor actriz Guess Who's Coming to Dinner Gañadora
1968 Mellor actriz The Lion in Winter Gañadora
1981 Mellor actriz On Golden Pond Gañadora

Festival de Venecia[editar | editar a fonte]

Ano Categoría Película Resultado
1934 Premio á mellor actriz Little Women Gañadora

Festival de Cannes[editar | editar a fonte]

Ano Categoría Película Resultado
1962 Premio á mellor actriz Long Day's Journey Into Night Gañadora

Festival de Montreal[editar | editar a fonte]

Ano Categoría Resultado
1984 Premio de Honra a toda unha vida dedicada ó cine Gañadora

Premios Tony[editar | editar a fonte]

Ano Categoría Película Resultado
1969 Premio á mellor actriz en musical Coco Candidata
1981 Premio á mellor actriz dramática The West Wide Waltz Candidata

Premios Emmy[editar | editar a fonte]

Ano Categoría Película Resultado
1973 Premio á mellor actriz The Glass Menagerie Candidata
1975 Premio á mellor actriz Love among the Ruins Gañadora
1979 Premio á mellor actriz The corn is green Candidata
1986 Premio á mellor actriz Mrs. Delafield Wants to Marry Candidata

Premio dos Círculos de críticos de New York City e Kansas City[editar | editar a fonte]

Ano Categoría Película Resultado
1940 Premio á mellor actriz (Chicago) The Philadelphia Story Gañadora
1973 Premio á mellor actriz (Kansas City) The Trojan Women Gañadora
1981 Premio á mellor actriz(Nova York) On Golden Pond Gañadora

Laurel Golden Awards[editar | editar a fonte]

Ano Categoría Película Resultado
1960 Premio á mellor actriz Suddenly, Last Summer Candidata
1968 Premio á mellor actriz The Lion in Winter Gañadora

Premios do Sindicato de Actores[editar | editar a fonte]

Ano Categoría Película Resultado
1994 Premio á mellor actriz One Christmas Candidata

Notas[editar | editar a fonte]

  1. Rude, Lisa. "Katharine Hepburn’s Mother: Who Knew?". khronikos: the blog. http://khronikos.com/2013/07/29/katharine-hepburns-mother-who-knew/. Consultado o 19 de outubro de 2013. 
  2. "Our History". Planned Parenthood(R) of Souther New England, Inc.. http://www.plannedparenthood.org/ppsne/our-history-20162.htm. Consultado o 19 de outubro de 2013. 
  3. Perry, Margaret. "Brother Tom's Suicide". The Great Katharine Hepburn. Feminism in classic Hollywood. http://thegreatkh.blogspot.com.es/2012/05/brother-toms-suicide.html. Consultado o 19 de outubro de 2013. 
  4. Taylor, Trey. "The Rise and Fall of Katharine Hepburn's Fake Accent". The Atlantic. http://www.theatlantic.com/entertainment/archive/2013/08/the-rise-and-fall-of-katharine-hepburns-fake-accent/278505/. Consultado o 19 de outubro de 2013. 
  5. "Dead cats". http://www.joancrawfordbest.com/time38maypoison.htm. Consultado o 19 de outubro de 2013. 
  6. 6,0 6,1 Cohen, Patricia. "The Theatrical Katharine Hepburn, in Journals and Letters". The New York Times. http://www.nytimes.com/2007/10/30/theater/30kate.html?_r=0. Consultado o 19 de outubro de 2013. 
  7. Perry, Margaret. "The Philadelphia Story (1940)". The Great Katharine Hepburn. http://thegreatkh.blogspot.com.es/2012/05/philadelphia-story.html. Consultado o 19 de outubro de 2013. 
  8. "The Stanley Kramer Film Festival". Camelot Theatres. http://www.camelottheatres.com/2013/10/10/the-stanley-kramer-film-festival/. Consultado o 19 de outubro de 2013. 
  9. Galbraith IV, Stuart. "Rooster Cogburn". DVD Talk. http://www.dvdtalk.com/reviews/7853/rooster-cogburn/. Consultado o 19 de outubro de 2013. 
  10. "Katharine Hepburn". Connecticut Women's Hall of Fame. http://www.cwhf.org/inductees/arts-humanities/katharine-hepburn. Consultado o 19 de outubro de 2013. 
  11. 11,0 11,1 Shilling, Jane. "The only man who made Kate quiver". Mail Online. http://www.dailymail.co.uk/home/books/article-1281326/The-man-Kate-quiver-THE-REAL-KATE-A-PERSONAL-BIOGRAPHY-OF-KATHARINE-HEPBURN-BY-CHARLOTTE-CHANDLER.html. Consultado o 19 de outubro de 2013. 
  12. Ray, C. Claiborne. "Q & A; Head and Hand Tremors". The New York Times. http://www.nytimes.com/2003/07/22/science/q-a-head-and-hand-tremors.html. Consultado o 19 de outubro de 2013. 
  13. Berg, Scott A. (2004). Kate Remembered: Katharine Hepburn, a Personal Biography. London. pp. 323. ISBN 0-7434-1563-9. 
  14. "The Great Kate". Once Upon a Screen.... http://aurorasginjoint.com/2013/05/12/the-great-kate/. Consultado o 19 de outubro de 2013. 

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Commons
Commons ten máis contidos multimedia sobre: Katharine Hepburn

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]