José Hierro

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Busto de José Hierro en San Sebastián de los Reyes.

José Hierro del Real, nado en Madrid o 3 de abril do 1922 e finado tamén en Madrid o 21 de decembro do 2002, foi un poeta español. Pertencente á chamada Xeración do medio século, foi un autor dificilmente clasificable, tratando nas súas composicións dende temáticas sociais a outras de carácter existencial, pasando por unha variedade de asuntos de cariz íntimo ou universal. Foi Premio Nacional das Letras Españolas no 1990 e Premio Cervantes no 1998.

Traxectoria[editar | editar a fonte]

Cando contaba con dous anos de idade a súa familia trasladouse a Santander, onde cursou os estudos elementais e iniciou a carreira de perito industrial, que se viu obrigado a abandonar tralo inicio da Guerra Civil. Finalizado o conflito bélico foi feito prisioneiro por pertencer a unha “organización de axuda a presos políticos”, ingresando na cadea onde permaneceu ata 1944. Un deses presos políticos era o seu propio pai, finado mentres o poeta cumpría condena.

Ao saír do cárcere marcha a Valencia onde vivirá dous anos. Na cidade levantina participa nas tertulias literarias do café El Gato Negro e colabora na fundación da revista Corcel.

De volta en Santander volve participar na fundación doutra revista, Proel, xunto con Ricardo Gullón e desempeña multitude de oficios. Casa no 1949 e ao pouco tempo marcha a Madrid, onde empeza a traballar no CSIC, na Editora Nacional e no Ateneo. Faise colaborador de Radio Nacional de España ata a súa xubilación no 1987.

No 1999 foi escollido membro da Real Academia Española.

Traxectoria poética[editar | editar a fonte]

Inicia a súa produción no 1947 con Tierra sin nosotros, expresión de tristura xuvenil e procura de felicidade inalcanzable. A súa obra dos anos cincuenta profundiza na dor existencial, pero pouco a pouco vai deixando oco nos seus poemas para os temas sociais. Porén, o trato que lle dá á temática social non é o habitual nos autores do xénero da época, xa que a súa esixencia estética permanece intacta outorgándolle unha densidade e unha riqueza considerables.

A influencia de Gerardo Diego, a quen considerou o seu “pai espiritual”, e, por extensión, da Xeración do 27 na súa obra é amplamente perceptible.

Obra[editar | editar a fonte]

  • Alegría (1947). Premio Adonáis .
  • Tierra sin nosotros (1947).
  • Con las piedras, con el viento (1950).
  • Quinta del 42 (1952).
  • Antología (1953). Premio Nacional de Literatura.
  • Estatuas yacentes (1955).
  • Cuanto sé de mí (1957). Premio da Crítica.
  • Poesías completas. 1944-1962 (1962).
  • Libro de las alucinaciones (1964). Premio da Crítica.
  • Problemas del análisis del lenguaje moral (1970).
  • Cuanto sé de mí (1974)
  • Quince días de vacaciones (1984)
  • Reflexiones sobre mi posía (1984)
  • Cabotaje (1989)
  • Agenda (1991).
  • Emblemas neurorradiológicos (1995)
  • Sonetos (1995)
  • Cuaderno de Nueva York (1998). Premio Nacional de Literatura.
  • Guardados en la sombra (2002)
  • José Hierro. Poesías completas (1947-2002) (2009). Póstuma.

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Bibliografía[editar | editar a fonte]

  • Lázaro, F. e Tusón, V. (1982). Literatura española. Ed. Anaya.

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]