José García Nieto

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.

José García Nieto, nado en Oviedo o 6 de xullo de 1914 e finado en Madrid o 27 de febreiro de 2001, foi un poeta e escritor español, gañador do Premio Cervantes en 1996 polo conxunto da súa obra, e membro, canda Gabriel Celaya, Blas de Otero e José Hierro, da xeración poética da posguerra española.

Traxectoria[editar | editar a fonte]

José García Nieto, nace en Oviedo, o 6 de xullo de 1914, no nº 8 da rúa Portugalete (hoxe Melquíades Álvarez nº 6). Os seus pais foron José García Lueso e María de La Encarnación Nieto Fernández. O pai, que tiña a carreira de dereito, dedicouse ao xornalismo. Queda orfo de pai aos 9 anos e coa súa nai vive en Zaragoza, Toledo e Madrid, onde estuda o bachalerato e empeza a crear versos. Ao estalar a Guerra Civil española (1936-1939), ocupa o posto de secretario do Concello de Chamartín de la Rosa (que logo sería absorbido polo Concello de Madrid), é mobilizado e ao rematar a guerra volve ao Concello.

Desde entón dedícase á literatura, especialmente á poesía, ao teatro, incluíndo a adaptación de clásicos españois e ao guión cinematográfico.

En 1950 obtén o Premio Adonais por Dama de soledad.

Obtén o Premio Fastenrath da Real Academia Española por Geografía es amor en 1955.

En 1951 e 1957 obtén o Premio Nacional de Literatura.

En 1980 obtén o Premio Mariano de Cavia de periodismo.

É elixido académico da Real Academia Española o 28 de xaneiro de 1982, ocupando a cadeira "i" que deixara vacante José María Pemán.

En 1987 obtén o Premio González-Ruano de xornalismo.

En 1996 concédenlle o Premio Cervantes polo conxunto da súa obra.

Obra[editar | editar a fonte]

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]