José Antonio Labordeta

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
José Antonio Labordeta
José Antonio Labordeta
Labordeta en Huesca, 26 de outubro de 2007.
Nacemento: 10 de marzo de 1935
Zaragoza Aragón Aragón
Falecemento: 19 de setembro de 2010 (75 anos)
Zaragoza
Nacionalidade: España Español
Ocupación: Cantautor, escritor e político

José Antonio Labordeta Subías, nado en Zaragoza o 10 de marzo de 1935 e finado na mesma cidade o 19 de setembro de 2010[1], foi un cantautor, escritor e político aragonés.

Unha das voces máis comprometidas e entrañables da canción de autor española
Comunicado da SGAE[2]

Traxectoria[editar | editar a fonte]

José Antonio Labordeta foi o cuarto fillo de entre sete irmáns. O seu pai, Miguel Labordeta, era un catedrático de latín, militante de Izquierda Republicana e propietario dun colexio, que despois do triunfo da sublevación franquista, foi represaliado e veuse obrigado a renunciar á súa cátedra. José Antonio Labordeta estudou ata o bacharelato en Zaragoza, e posteriormente na mesma cidade matriculouse en Dereito, pero non o rematou.

En 1960 rematou a carreira de Filosofía, e neses anos frecuentou o faladoiro do café Niké, e colaborou coa revista literaria local Orejudín entre 1958 e 1959. En 1961 marchou a Aix-en-Provence como lector de español. Á volta, en 1963, casou con Juana de Grandes. Ambos marcharon para Teruel, onde exerceron como profesores no colexio dun amigo, e alí obtivo Labordeta o seu primeiro destino logo de aprobar as oposicións a profesor de secundaria. Nesa época en Teruel coñeceu a Joaquín Carbonell co que debutou como cantante en novembro de 1968, xunto a Cesáreo Hernández, na localidade turolense de Belchite.

O cantante[editar | editar a fonte]

Dese primeiro concerto en Belchite naceu o primeiro disco de quen foi considerado un dos principais representantes da "canción de autor" española. Comezou a súa carreira musical en 1963, destacando os seus álbums Cantar y callar (1974), Tiempo de espera (1975) e Las cuatro estaciones (1981).

O escritor[editar | editar a fonte]

En 1969 participou na creación do grupo Andalán, xunto con Eloy Fernández Clemente, e xuntos os dous regresaron en 1970 a traballos en Zaragoza. En 1973 ese grupo deu á luz a revista homónima, con carácter quincenal. Nos anos 80 abandonou a docencia e dedicouse por completo á música, á literatura e ás súas colaboracións en cinema e televisión.

É autor de varios libros de poemas, unha novela (Cada cual que aprenda su juego, 1974) e unhas memorias (Con la voz a cuestas, 1982). Entre os seus últimos títulos destacan Aragón en la mochila (1983), Los amigos contados (1994) e Un país en la mochila (1995). Realizou e presentou o programa de Televisión Española Un país en la mochila, parte do cal contén percorridos por Galicia.

O político[editar | editar a fonte]

Nas primeiras eleccións democráticas españolas presentouse nas listas da extinta formación Partido Socialista de Aragón, que tamén axudara a fundar. En 1979 apoiou as candidaturas do PCE e logo pasou a un segundo plano ata que nas eleccións ao Senado de 1989 se presentou nunha candidatura de Izquierda Unida, pola que non saíu elixido.

Tamén sen éxito, encabezou a lista da Chunta Aragonesista nas eleccións ao Congreso de 1996, pola circunscrición de Zaragoza. En 2000, porén, conseguiu o escano no Congreso dos Deputados, que revalidou en 2004. Durante a súa participación no Congreso como único deputado da Chunta, conseguiu moita repercusión mediática: opúxose ao Plan Hidrológico Nacional e a invasión de Iraq. A inicios do ano 2008 anunciou que non se presentaría á reelección en 2008, xa enfermo.

Obra[editar | editar a fonte]

Música[editar | editar a fonte]

Literatura[editar | editar a fonte]

  • Sucede el pensamiento, 1959
  • Sonatas, 1965
  • Cantar y no callar, 1974.
  • Cada cual que aprenda su juego, 1974
  • Con la voz a cuestas, 1982
  • Aragón en la mochila, 1983
  • Los amigos contados, 1994
  • Un país en la mochila, 1995
  • Tribulatorio
  • Método de lectura
  • Tierra sin mar
  • Memorias de un beduino en el Congreso de los Diputados
  • Regular, gracias a Dios, 2010.
  • Historia de Paletonia, 2011.

Televisión[editar | editar a fonte]

Galardóns[editar | editar a fonte]

Foille concedida a Medalla de Aragón, a máxima distinción desa comunidade, a título póstumo[3]. Tamén recibiu a Medalla “Juan de Lanuza”, a Medalla de Ouro ao Mérito no Traballo, a Gran Cruz da Orde de Afonso X O Sabio e en 2010 foi investido doutor honoris causa pola Universidade de Zaragoza.

Persoal[editar | editar a fonte]

Foi irmán do poeta Miguel Labordeta.

Estaba casado e tivo tres fillas. Faleceu dun cancro de próstata.

Notas[editar | editar a fonte]

  1. José Antonio Labordeta falece á idade de 75 anos, nova en El Progreso o 19 de setembro de 2010.
  2. Labordeta, o home que levou a poesía ao Parlamento, artigo en Xornal de Galicia o 20 de setembro de 2010.
  3. El Rey Juan Carlos: "Se ha ido un gran amigo", El Heraldo de Aragón, 19/9/2010.