Joe Cocker

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Joe Cocker
Joe Cocker.jpg
Joe Cocker en xullo de 2007.
Nome completo John Robert Cocker
Naceu 20 de maio de 1944
Orixe Sheffield Inglaterra Flag of England.svg
Morreu 22 de decembro de 2014 (70 anos)
Ocupación (s) Cantante, compositor
Xénero Blues, Rock, Folk, Pop, Baladas
Instrumento(s) solista
Selo(s) discográfico (s) Regal Zonophone Records
A&M Records
Capitol Records
EMI Records
Decca Records
Relacionado con The Grease Band
Tempo en activo 1960s- 2014
Na rede
www.cocker.com

John Robert Cocker, coñecido co nome artístico de Joe Cocker, nado en Sheffield o 20 de maio de 1944 e finado o 22 de decembro de 2014[1], foi un cantante inglés de música rock e blues.

Traxectoria[editar | editar a fonte]

Joe Cocker iniciou a súa carreira musical en Sheffield, onde nace, participando en pequenas bandas desde os 15 anos. A primeira delas é The Avengers (baixo o nome artístico de Vance Arnold), seguida de Big Blues en 1963 e The Grease Band (1966). O seu primeiro sinxelo é "I’ll Cry Instead", e foi o primeiro en conter varias versións dos Beatles.

Logo de éxitos menores en Gran Bretaña co sinxelo "Marjorine", tivo o seu momento de éxito cunha version innovadora de "With a Little Help from My Friends", outra versión de The Beatles, do álbum Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band, no que incorporan ó guitarrista principal de Led Zeppelin Jimmy Page, liderando a lista de sinxelos de Gran Bretaña nunha semana de novembro de 1968.

En 1969 participou no Festival de Woodstock, onde interpretou cinco cancións: "Delta Lady", "Some Things Goin' On", "Let's Go Get Stoned", "I Shall Be Released" e "With a Little Help from my Friends".

Cocker logrou un segundo éxito en Gran Bretaña coa canción de Leon Russell "Delta Lady". Novamente acada grandes logros con versións de The Beatles, en especial en 1970 coa versión de "She Came in Through the Bathroom Window" do álbum Abbey Road.

Mentres os seus éxitos británicos demostraron ser difíciles de manter, desfrutou varios éxitos nos Estados Unidos con "Cry Me a River" e "Feelin' Alright" de Dave Mason. En 1970 a versión do famoso tema "The Letter" de The Box Tops, que apareceu no álbum en vivo Mad Dogs and Englishmen, converteuse na súa primeira canción en estar entre as 10 mellores nos Estados Unidos.

En 1969 foi invitado ó Ed Sullivan Show. No escenario amosou unha gran intensidade física, axitando os brazos e simulando tocar a guitarra, dándolle ocasionalmente aparencia superflua á banda.

A principios dos 70 estivo involucrado en problemas con abuso de drogas, incluíndo problemas co alcohol. Pero logrou recuperarse para regresar á escena nos 80 con éxitos que incluían:

Cocker participou na apertura de Woodstock '94, como un dos poucos que tocaran no festival orixinal en 1969, sendo moi ben recibido.

Foi coñecido como "The Sheffield Soul Shouter" (A alma que berra de Sheffield)

Discografía[editar | editar a fonte]

  • With a Little Help from My Friends (1969)
  • Joe Cocker! (1969)
  • Mad Dogs & Englishmen (1970)
  • Joe Cocker: Something to say (1972)* I Can Stand A Little Rain (1974)
  • Jamaica Say You Will (1975)
  • Stingray (1976)
  • Greatest Hits (1977)
  • Luxury You Can Afford (1978)
  • Sheffield Steel (1982)
  • Civilized Man (1984)
  • Cocker (1986)
  • Unchain My Heart (1987)
  • One Night Of Sin (1989)
  • Joe Cocker Live (1990)
  • Night Calls (1992)
  • The Best Of Joe Cocker (1993)
  • Have A Little Faith (1994)
  • The Long Voyage Home (1995)
  • Organic (1996)
  • Across From Midnight (1997)
  • Greatest Hits (1998)
  • No Ordinary World (1999)
  • Respect Yourself (2002)
  • Ultimate Collection (2004)
  • Heart & Soul (2005)

Curiosidades[editar | editar a fonte]

Notas[editar | editar a fonte]

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Commons
Commons ten máis contidos multimedia na categoría: Joe Cocker Modificar a ligazón no Wikidata

Bibliografía[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]