Joaquín María Ferrer Echevarría

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.

Joaquín María Ferrer Echevarría, nado en Villena (Alacant) en 1798 e finado en Madrid en 1855, foi un político e xurista español.

Traxectoria[editar | editar a fonte]

Membro da Milicia Nacional durante o Trienio liberal, coa restauración do absolutismo emigrou a Francia en 1823. Deputado por Alacant en 1834, exerceu unha oposición sistemática contra o Goberno durante as Cortes do Estatuto Real, e destacou como un dos principais políticos na formación dun programa de reforma liberal que se enlazaría co progresismo. Dende entón e até 1843 ocupou cargos de representación parlamentaria e en 1847 acadou o Senado.

Participou na preparación da Revolución de 1835 en Valencia e foi vicepresidente da Xunta de Goberno insurreccional. Entre 1836 e 1837 foi Ministro da Gobernación e en maio de 1843 ocupou durante dez días a presidencia do goberno. O seu enfrontamento con Espartero motivou a caída do seu gabinete. Tras a derrota de Espartero, ocupou o Ministerio de Xustiza e de novo a Presidencia do Consello de Ministros de xullo até novembro de 1843, cargo dende o cal promoveu adiantar a maioría de idade da raíña Isabel II. Foi tamén alcalde de Madrid en 1840 e maxistrado do Tribunal de Guerra e Mariña en 1854.

Reinado de Isabel II de España

Segue a:
Baldomero Espartero
Joaquín María Ferrer Echevarría
Precede a:
Antonio González y González
Presidente do Goberno de España

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Bibliografía[editar | editar a fonte]