Jacob Wackernagel

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Jacob Wackernagel.

Jacob Wackernagel(-Stehlin), nado en Basilea o 11 de decembro de 1853 e finado o 22 de maio de 1938, foi un indoeuropeísta e lingüista suízo.

Traxectoria[editar | editar a fonte]

Jacob Wackernagel era fillo do xermanista alemán Wilhelm Wackernagel. Estudou desde 1871 a 1875 na súa cidade natal de Basilea, en Göttingen e en Leipzig filoloxía clásica, xermanística e historia. O doutoramento tivo lugar en 1875 de novo en Basilea, a habilitación en 1876. Entre 1879 e 1881 ensinou en primeiro lugar como profesor extraordinario de lingua grega e literatura en Basilea, despois (1881–1902) como ordinario. De 1902 a 1915 foi profesor ordinario de lingüística indoeuropea en Göttingen. De 1915 a 1936 ensinou indoeuropeística en Basilea.

Jacob Wackernagel é un dos máis significativos "lingüistas de sentido filolóxico", como el se describía e os seus traballos contan aínda hoxe entre os máis significativos da indoeuropeística.

Obra[editar | editar a fonte]

  • Debrunner, Albert: Zum 70. Geburtstag Jacob Wackernagels. In: Indogermanisches Jahrbuch. Bd. 9, 1924, S. 264-269.
  • Debrunner, Albert: Nachtrag zum Verzeichnis der Schriften Jacob Wackernagel. In: Indogermanisches Jahrbuch. Bd. 23, 1939, S. 446-451.
  • Ebel, Wilhelm (Hrsg.): Catalogus Professorum Gottingensum 1734-1962. Im Auftrage der Georgia Augusta. Vandenhoeck & Ruprecht, Göttingen 1962, S. 28, 113.
  • Schwyzer, Eduard: Jacob Wackernagel. In: Thomas A. Sebeok (Hrsg.): Portraits of Linguists: A Biographical Source Book for the History of Western Linguistics, 1746-1963. Volume II: From Eduard Sievers to Benjamin Lee Whorf. Indiana University Studies in the History and Theory of Linguistics. Indiana University Press, Bloomington/London 1938, S. 52-55.
  • Zur Erinnerung an Professor Wackernagel-Stehlin: Geboren am 11. Dezember 1853, gestorben am 22. Mai 1938. Basel: Frobenius. (Ohne Verfasserangabe).

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Outros artigos[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]