Intermezzo (ópera)

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Intermezzo
Strauss Haus Garmisch.JPG
A casa de Garmisch onde teóricamente transcurre a ópera "doméstica".
Forma Ópera
Actos e escenas 2 actos
Idioma orixinal do libreto Alemán
Libretista Richard Strauss
Estrea 4 de novembro de 1924
Teatro da estrea Semperoper
Lugar da estrea Dresden
Duración 2 horas 30 minutos
Música
Compositor Richard Strauss
Personaxes

Véxase Personaxes

Intermezzo (Op. 72) é unha ópera en 2 actos con música de Richard Strauss e libreto en alemán do propio compositor, descrita como Bürgerliche Komödie mit sinfonischen Zwischenspielen (comedia burguesa con interludios sinfónicos). A súa estrea tivo lugar o 4 de novembro de 1924 na Semperoper de Dresden baixo a dirección de Fritz Busch.

Historia[editar | editar a fonte]

A ópera foi estreada o 4 de novembro de 1924 na Semperoper de Dresden baixo a batuta de Fritz Busch, con un decorado que reproducía la casa de Strauss en Garmisch-Partenkirchen. A súa primeira representación en Viena realizouse en xaneiro de 1927,[1] mentres que a primeira produción profesional nos Estados Unidos non se realizou ata 1984, cando foi representada nunha tradución ao inglés na Santa Fe Opera.[2]

A historia describe ficticiamente ao propio Strauss (baixo o nome "Robert Storch") e a súa dona Pauline de Ahna (como "Christine"),[3] e se basea nun incidente da súa vida matrimonial. A temperamental Pauline non estaba enterada do argumento da ópera ata que asistiu á primeira representación. Cando Lotte Lehmann -a célebre soprano que a estreou- felicitou a Pauline polo maravilloso agasallo que lle fixera o seu home, esta respondeu que lle daba igual.[4] A música máis coñecida desta ópera corresponde aos interludios orquestrais entre escenas.

Hugo von Hofmannsthal, o seu libretista daquela época, negouse a traballar na ópera e lle suxeriu a Strauss que escribira el mesmo o libreto; tralo rexeitamento de varios escritores, que encontraban delicado escribir unha historia baseada nun conflito real da parella, e compositor acabou por redactalo. Por esta razón, o libreto está en prosa en lugar de en verso e emprega variantes dialectais nalgúns personaxes.

O título da ópera fai referencia aos Intermezzi, representacións cómicas breves que se intercalaban nos descansos da ópera seria durante o século XVIII e que adoitaban tratar conflitos matrimoniais ou enredos lixeiros.

Esta ópera rara vez se representa na actualidade, aparecendo nas estatísticas de Operabase con só dúas representacións no período 2005-2010.[5]

Personaxes[editar | editar a fonte]

Personaxe Tesitura Reparto na estrea, 4 de novembro de 1924
(Director: Fritz Busch)
Christine Storch soprano Lotte Lehmann
Robert Storch, seu home, un director de orquestra barítono Joseph Correck
Anna, súa criada soprano Liesel v. Schuch
Franzl, seu fillo de 18 anos papel falado
Barón Lummer tenor Theo Strack
O notario barítono Robert Büssel
Súa muller soprano Elfriede Haberkorn
Stroh, outro director de orquestra tenor Hanns Lange
Un conselleiro comercial barítono Ludwig Ermold
Un conselleiro legal barítono Adolph Schoepflin
Un cantante baixo Willy Bader
Fanny, a cociñeira de Storch papel falado Anna Bolze
Marie e Therese, criadas papeis falados Erna Frese
Resi, unha rapaza nova soprano

Argumento[editar | editar a fonte]

Lugar: Viena e Grundlsee durante o inverno de 1920.

O director de orquestra Robert Storch está a piques de dirixir un concerto unha noite. Christine, a súa dona, síntese pouco apreciada e non lle gusta o feito de que o traballo do seu home o manteña alonxado dela todas as tardes. Christine vai a un centro turístico de inverno onde coñece ao Barón Lummer, co que flirtea. O Barón Lummer resulta ser un noble sen recursos en busca dun empréstamo. Nese momento, Christine recibe unha carta aparéntemente dirixida ao seu home, e a abre, descubrindo que é unha carta de amor dirixida a el por unha moza, Mitzi Meyer. Christine está furiosa e decide divorciarse de Storch.

Robert e os seus amigos, incluíndo o director Stroh, xogan ás cartas unha tarde e falan da personalidade voluble de Christine. Christine enviou unha carta a Robert para dicirlle que o abandona. Ela visita a un notario para conseguir o divorcio. No entanto, o notario sospeita que a verdadeira motivación é a súa relación co Barón Lummer. Stroh e Storch finalmente descubren que Mitzi Meyer confundira os seus nomes e que en realidade a carta ía dirixida a Stroh. Christine é informada da confusión e ela e Storch se reconcilian.

Orquestración[editar | editar a fonte]

A partitura de Strauss require da utilización de:

Gravacións[editar | editar a fonte]

Ano Reparto:
Christine Storch,
Robert Storch,
Anna,
Baron Lummer
Director,
Teatro de ópera e orquestra
Selo[6]
1963 Hanny Steffek,
Hermann Prey,
Gertrud Freedman,
Ferry Gruber
Joseph Keilberth,
Orquestra e Coro da Bayerische Staatsoper
VHS Video Cassette: Lyric Distribution (Legato)
Cat: 1818;
DVD Video: Legato Classics[7]
1980 Lucia Popp,
Dietrich Fischer-Dieskau,
Gabriele Fuchs,
Adolf Dallapozza
Wolfgang Sawallisch,
Symphonieorchester des Bayerischen Rundfunks
Audio CD: EMI Classics
Cat: 7 49337-2
1983 Felicity Lott,
John Pringle,
Elizabeth Gale,
Ian Caley
Gustav Kuhn,
London Philharmonic Orchestra
VHS / DVD? Video: Kultur
Cat: CVI 2024

Notas[editar | editar a fonte]

  1. "Intermezzo". Time, 27 January 1927
  2. Bernard Holland, "Strauss' Intermezzo at Santa Fe Opera". The New York Times, 6 August 1984
  3. Griffel, Margaret Ross, Review of Norman Del Mar's Richard Strauss: A Critical Commentary on His Life and Works. Volume 2: Notes (2nd ser.), 27(4), pp. 726-726 (1971)
  4. Norman Del Mar, Richard Strauss: A Critical Commentary on His Life and Work, Volume 2. Cornell University Press (Ithaca, New York; 1986), p. 262.
  5. Estatísticas de Operabase
  6. Gravacións de Intermezzo en operadis-opera-discography.org.uk
  7. Beth Hart, Reviews of video releases of Intermezzo. The Opera Quarterly, 15(3), pp. 608-612 (1999)

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Operalogo.svg
A Galipedia ten un portal sobre:

Bibliografía[editar | editar a fonte]

  • Del Mar, Norman, Richard Strauss: A Critical Commentary on His Life and Work, Vol. 2. Ithaca, New York: Cornell University Press, 1986)
  • Holden, Amanda (Ed.), The New Penguin Opera Guide, New York: Penguin Putnam, 2001. ISBN 0-14-029312-4

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]