Interleucina-1

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Estrutura da Interleucina-1
Interleucina 1 beta
Identificadores
Símbolo IL1B
Símbolos alt. IL1F2
Entrez 3553
HUGO 5992
OMIM 147720
PDB 2MIB
RefSeq NM_000576
UniProt P01584
Outros datos
Locus Cr. 2 q13-q21

A interleucina-1 (ou interleuquina 1) é unha citocina producida por múltiples estirpes celulares, principalmente por macrófagos activados. Prodúcese en grandes cantidades como resposta a infeccións ou calquera tipo de lesión. É unha mediador fundamental na resposta inflamatoria ocasionando febre, neutrofilia e produción de proteínas de fase aguda. Codificada no cromosoma 2, historicamente foi unha das primeiras citocinas descubertas.

Características[editar | editar a fonte]

A IL-1 é liberada polos macrófagos, monocitos e células dendríticas en resposta ao factor de necrose tumoral alfa (TNF?). Coñécense tres formas:

  • IL-1α.National Cancer Institute - en castelán. [1] É maiormente intracelular e termina adherida á membrana celular con certos efectos paracrinos no contorno da célula secretora.
  • IL-1ß. É secretada á circulación e interacciona con dous tipos de receptores.
- Tipo I: atópanse sobre a maioría das células do corpo e parece ser o mediador das respostas clásicas da IL-1.
- Tipo II: atópanse sobre linfocitos B, neutrófilos, monocitos e células da medula ósea.
  • IL-1RA. É inhibitoria sobre as outras dous formas actuando como antagonista impedindo a unión de IL-1a e ß aos seus respectivos receptores.

A pesar das diferenzas estruturais entre a IL-1a e a IL-1ß, ambas se unen ao mesmo receptor. Por suposto, o antagonista IL-1RA ten afinidade por ese mesmo receptor. As tres moléculas, así como o seu receptor, se sintetizan a partir de xeneé localizados no mesmo cromosoma. IL-1α e IL-1ß son fragmentos de 17 kDa orixinados a partir de proteínas precursoras inactivas, duns 30 kDa, chamadas prol-IL-1a e prol-IL-1ß.

Funcións[editar | editar a fonte]

A interleucina-1 ten accións estimuladoras, así como inhibitorias, sobre diversos tipos celulares e incluso promove a apoptose doutras. Entre as súas funcións principais están:

Investigación[editar | editar a fonte]

Ensaiouse o seu uso na estimulación da reación inflamatoria en doentes inmunodeprimidos. Así mesmo, o hipotético uso de antagonistas da IL-1 como antiinflamatorios.

Notouse que certos tumores medran máis lentamente do común, ou non se desenvolven, en ratos carentes de IL-1.

Disque IL-1 é un intermediario das hormonas gonadotropinas no ciclo da ovulación

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]