Inocencio II, papa

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Papas do século XII
Antipapas

Inocencio II, nado en Roma e finado o 24 de setembro de 1143, foi o Papa nº 166 da igrexa católica.

Traxectoria[editar | editar a fonte]

Chamábase Gregorio Papareschi. Foi cardeal diácono de Sant'Angelo desde 1116, tras ser nomeado polo papa Pascual II. Acompañou ó sucesor deste, Xelasio II, ó seu exilio francés para posteriormente actuar, no pontificado de Calisto II, como legado durante as negociacións que culminaron na firma do concordato de Worms.

Ó igual que ocorrera coa elección de Honorio II, tralo falecemento deste tivo lugar unha dupla elección papal. A maioría dos cardeais, apoiados polos Pierleoni, elixiron ó cardeal Pietro Pierleoni, que adoptou o nome de Anacleto II; pero a familia Frangipani, cunha minoría de cardeais, decantouse por Gregorio Papareschi.

B Innozenz II.jpg

O antipapa Anacleto, apoiado polos normandos de Roger II de Sicilia e pola maior parte do pobo romano, foi coroado pontífice na Basílica de San Pedro, mentres que Inocencio II, sen sequera o apoio dos Frangipiani, só puido ser consagrado na igrexa de Santa María Nuova, para a continuación verse obrigado a fuxir de Roma e refuxiarse en Francia.

Desde o exilio, Inocencio comezou a afianzar a súa posición, logrando en primeiro lugar o apoio do rei francés Luis VI, mercede á influencia que sobre este tiñan Bernard de Claraval e o abade Suger de Saint-Denis. Celebráronse tres concilios, en Estampes, Cluny e Clermont, nos que Inocencio logrou que os bispos reunidos lle xurasen lealdade.

Posteriormente logrou o apoio do rei alemán Lotario II nun sínodo celebrado en Würz, e o do rei inglés Henrique I e o de Castela, Afonso VII nun sínodo celebrado en Reims.

Con estes poderosos aliados, Inocencio puido regresar a Roma en 1133, onde coroou emperador a Lotario na Basilica de San Xoán de Letrán por encontrarse a Basílica de San Pedro en mans dos partidarios do antipapa Anacleto. Trala coroación, Lotario volveu a Alemaña, o que obrigou a Inocencio a abandonar novamente Roma, que seguía dominada por Anacleto, para refuxiarse en Pisa, onde celebrou un sínodo no que excomungou ó seu rival e onde permaneceu ata que Lotario volveu a Italia en 1137 e o conduciu novamente a Roma, aínda que esta seguía dominada polo antipapa co apoio normando.

O emperador dirixiuse entón contra os normandos, pero faleceu durante a campaña militar, provocando unha incómoda situación en Roma, onde volvían convivir os dous papas. O conflito solucionouse en 1138 ó falecer Anacleto II. Malia que foi sucedido por outro antipapa, Víctor IV, que renunciou dous meses despois.

O cisma finalizara, e para refrendalo, Inocencio II convocou en 1139 o Segundo Concilio Lateranense, onde coa participación de máis de mil asistentes, declaráronse nulos os decretos de Anacleto II e depuxéronse os bispos ordenados por el. O sínodo pechouse coa excomuñón de Roger II por apoiar ó antipapa Víctor IV.

A última etapa do seu pontificado viuse inmersa na sublevación do Senado romano que, instigado por Arnaldo de Brescia, promovía a transformación de Roma nun estado republicano independente da autoridade dos papas e que azotaría Italia durante as seguintes décadas.