Illa Baker

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Illa Baker
Vista da illa
A illa Baker desde o aire
Datos
Capital
País Estados Unidos
Localización Océano Pacífico
Arquipélago
Linguas Ingles
Poboación (2010)
Superficie 1´4 km²
Densidade
Coordenadas 0°11.7′N 176°28.7′W / 0.1950°N 176.4783°W / 0.1950; -176.4783
Maior Altura 8 m.
Localización
Localización  da illa

A illa Baker é unha illa coralina estadounidense no Océano Pacífico, no grupo de Illas Fénix. É responsabilidade dos Estados Unidos e, aínda que despoblada, os Gardacostas dos Estados Unidos (United States Coast Guard) visitan a illa anualmente.

Historia[editar | editar a fonte]

Os Estados Unidos tomaron posesión da illa no ano 1857, reclamado sobre a Acta de Illas Guaneras de 1856. Os depósitos de guano foron minados por compañías de Estados Unidos e Gran Bretaña na segunda metade do século XIX. Unha curta tentativa de colonizar a illa (e tamén Illa Howland) comezou no ano 1935, pero foi interrompido pola Segunda Guerra Mundial e abandonouse.

Actualmente, a illa é unha Reserva Nacional de Vida Silvestre (National Wildlife Refuge) xestionado polo Departamento do Interior dos Estados Unidos (U.S. Department of the Interior). .

Véxase Historia das Illas Pacíficas.

Xeografía[editar | editar a fonte]

O atol, a medio camiño entre Hawai e Australia, ten unha superficie de 1.4 km² e unha altura máxima de 8 metros sobre o nivel do mar. O seu clima é ecuatorial, con escasas precipitacións, vento constante e sol ardente. A illa está rodeada por un arrecife de coral estreito, o cal é un perigo para os barcos que navegan preto da costa. A súa vexetación é escasa e dispersa, formada por herba, vide de prostrado, e arbustos baixos. A illa carece de árbores e dunha fonte natural de auga potable.

Map of Kiribati CIA WFB.png Baker Island.svg

Demografía[editar | editar a fonte]

A poboación civil dos EE.UU. evacuou a illa no ano 1942 logo de sufrir ataques aéreos e navais dos xaponeses na Segunda Guerra Mundial, posto que o atol estaba ocupado polas Forzas Armadas dos EE.UU., os cales abandonaron a illa logo da guerra.

O acceso ao público só é posible cun permiso especial do Servizo de Pesca e Vida Silvestre dos Estados Unidos, o cal xeralmente só concedese a científicos e educadores. Á metade da costa oeste do atol están situados un cemiterio e os restos de edificacións do extinto asentamento. É visitado anualmente polo Servizo de Pesca e Vida Silvestre dos Estados Unidos (desde xullo de 2000).

Actualmente, o atol atópase despoblado.

Goberno[editar | editar a fonte]

É territorio dos EE.UU. non incorporado; administrado en Wáshington, DC, polo Servizo de Pesca e Vida Silvestre dos Estados Unidos dos Estados Unidos do Departamento do Interior como de parte do sistema da Reserva Nacional de Vida Silvestre.

Transportes[editar | editar a fonte]

  • Portos e accesos: ningún; só se pode ancorar no litoral, aínda que hai un desembarcadoiro polo medio da costa occidental.
  • Aeroportos: hai unha pista de aterraxe abandonada da Segunda Guerra Mundial cunha lonxitude de 1.665 m, que se atopa completamente cuberta de vexetación e é, polo tanto, inservible.

Hai un faro cerca do medio da costa occidental.

0°13′N 176°31′W / 0.217°N 176.517°W / 0.217; -176.517