I due Foscari
| I due Foscari Os dous Foscari |
|
|---|---|
 Escudo de Francesco Foscari, dux de Venecia |
|
| Forma | Ópera |
| Actos e escenas | 3 actos |
| Italiano | |
| Libretista | Francesco Maria Piave |
| Fontes literarias | Baseada en The Two Foscari, de Lord Byron |
| Estrea | 3 de novembro de 1844 |
| Teatro da estrea | Teatro Argentina |
| Lugar da estrea | Roma |
| Duración | 105 minutos |
| Música | |
| Compositor | Giuseppe Verdi |
| Localización da partitura | Archivio Storico Ricordi, Milán |
| Personaxes | |
|
Francesco Foscari (barítono) |
|
I due Foscari (en galego Os dous Foscari) é unha ópera en tres actos con música de Giuseppe Verdi e libreto en italiano de Francesco Maria Piave baseado na historia The Two Foscari de Lord Byron. A ópera foi estreada no Teatro Argentina de Roma o 3 de novembro de 1844.
Esta ópera é pouco representada na actualidade, aparecendo nas estatísticas de Operabase no posto n.º 213 das óperas máis representadas no período 2005-2010, sendo la 63.ª en Italia e a decimosétima de Verdi, con 13 representacións nese período.
Índice |
Representacións [editar]
Esta ópera tráxica narra as intrigas políticas da antiga república de Venecia. Verdi considerara a obra de Byron como un tema xa en 1843, seducido polos aspectos venecianos do drama – carnaval, Consello dos Dez – confioulle a Francesco Maria Piave a redacción do libreto. Mais cando propuxo tal ópera ao Gran Teatro La Fenice (Venecia), foi rexeitada como inaxeitada. A historia incluía unha crítica ás accións da República de Venecia, que ofendía ás grandes familias de Venecia que gobernaran a República, incluíndo á familia Foscari que aínda existía.[1] Ao mesmo tempo, unha nova ópera sobre o tema de Lorenzino de Medici, que Verdi propuxo para o Teatro Argentina en Roma, foi rexeitada por ese teatro.
Como de costume, Verdi colaborou activamente na redacción do libreto, suxeríndolle a Piave modificacións mentres traballaba na orquestración da ópera.
Os ensaios comezaron o día 15 de agosto de 1844 baixo a dirección conxunta de Verdi e Piave.
Concluída o 22 de outubro de 1844, a obra foi estreada o 3 de novembro no Teatro Argentina con Achille de Bassini, Giacomo Roppa, Marianna Barbieri-Nini e Baldassare Miri nos papeis principais. Tivo unha acollida tibia, aínda que Verdi, como compositor, recibiu grandes ovacións. Segundo Emanuele Muzio, compositor e amigo de Verdi, o problema foi o prezo elevado das localidades, así como o feito de que os cantantes non esiveran á altura da partitura.
A pesar de todo, a obra foi interpretada co aforo completo do teatro durante toda a tempada 1844-1845, e valeulle a Verdi o honor de ver en circulación unha medalla coa súa efixie.
As primeiras representacións no Reino Unido tiveron lugar en Londres, no Her Majesty's Theatre o 10 de abril de 1847. Nos Estados Unidos, a ópera foi estreada en Boston o 10 de maio de 1847.[2] París viu unha produción en decembro de 1846 no Théâtre des Italiens, e foi representaa logo en varios teatros de ópera italianos.
Son habituais as representacións en versión de concerto. A Orquestra da Ópera de Nova Iorque presentou versións de concerto tres veces: a primeira en outubro de 1981 con Renato Bruson no papel principal; a segunda en abril de 1992 con Vladimir Chernov como o Dux; e o terceiro en decembro de 2007, con Paolo Gavanelli como o Dux.[3]
Actualmente, I due Foscari foi producida ocasionalmente. O Teatro alla Scala representouna en 1988, tamén con Renato Bruson (versión dispoñible en DVD). A Royal Opera de Londres presentou a ópera en xuño de 1995 con Vladimir Chernov e June Anderson nos papeis principais. Foi representada no Teatro San Carlo de Nápoles no ano 2000 e gravada en DVD. A Ópera de Sarasota en Florida incluíuna en marzo de 2008 como parte do seu "Ciclo Verdi". Foi representada durante as tempadas 2008/09 de La Scala e a Asociación de Amantes da Ópera (ABAO) de Bilbao (España).
Personaxes [editar]
| Personaxe | Tesitura | Reparto na estrea, 3 de novembro de 1844. (Director: -) |
|---|---|---|
| Francesco Foscari, dux de Venecia | barítono | Achille De Bassini |
| Jacopo Foscari, seu fillo | tenor | Giacomo Roppa |
| Lucrezia Contarini, dona de Jacopo Foscari | soprano | Marianna Barbieri-Nini |
| Jacopo Loredano, membro do Consello dos Dez | baixo | Baldassare Miri |
| Barbarigo, un Senador | tenor | Atanasio Pozzolini |
| Pisana, amiga e confidente de Lucrezia | mezzosoprano | Giulia Ricci |
Argumento [editar]
Acto I [editar]
O Consello dos Dez reúnese para xulgar a Jacopo Foscari, o fillo do dux, acusado de asasinato e traición. Este é levado ante os xuíces, protesta do odio do que é obxecto, principalmente por parte do senador Loredano, a pesar dun veredicto de clemencia.
Nos pazos Foscari, Lucrézia (dona de Jacopo) prega ao ceo en favor do seu home, mais déixase levar pola cólera cando se entera de que o Consello dos Dez acaba de condeara Jacopo ao exilio perpetuo.
No pazo do dux, o dux Francesco Foscari medita sobre a súa autoridade e a súa incapacidade para protexer ao seu fillo, a quen cre inocente. Entón aparece Lucrézia, que lle suplica anular a sentenza á que foi condeado o seu home. El responde que as leis de Venecia llo impiden, mais tentará apelar pola súa causa ante do Senado.
Acto II [editar]
Pechado nunha cela da prisión do Estado, Jacopo é asaltado por visións de espectros. Lucrézia, e logo o dux entran e tratan de consolalo, mais Jacopo Loredano aparece para levalo ante os xuíces, onde terá que escoitar a sentenza do exilio.
Ante o Consello dos Dez, o dux pide ao seu fillo que se someta a xuízo. A aparición de Lucrézia cos seus fillos non consigue trocar o parecer do Consello, que instigado por Loredano, ordena que Jacopo sexa deportado de inmediato a Creta.
Acto III [editar]
Na Piazzetta de Venecia, a multitude desfruta cunha regata que está a piques de comezar. En compaña de de Bardagino, aparece Loredano e ordena o inicio da competición. A chegada da lúgubre galera do Estado, a chega para levarse a Jacopo, dispersa á multitude. Jacopo descende e entra no pazo do dux para despedirse da súa dona. Loredano triunfa.
Nos seus aposentos, Francesco Foscari recibe a visita de Barbarigo, quen lle anuncia que un vilán moribundo acaba de confesar que é o único autor do asasinato imputado a Jacopo. Daquela aparece Lucrézia, anunciando que Jacopo acaba de morrer no barco que o levaba a Creta.
A continuación entran os membros do Senado e do Consello dos Dez, pedindo ao dux a súa abdicación, a causa da súa idade e do seu recente do. Foscari acaba cedendo e quita os ornamentos ducais. Cando está a piques de abandonar o pazo acompañado por Lucrézia, sinte o canón de San Marcos que anuncia a elección do seu sucesor, Pasquale Malipiero. Immediatamente morre a causa da pena, mentres Loredano desfruta da súa vinganza.
Estrutura [editar]
Acto I [editar]
- 1 Preludio
- 2 Introduzione
- Coro Silenzio... Mistero... (Coro) Escenas I-II
- 3 Scena e Aria di Jacopo
- Scena Qui ti rimani alquanto (Jacopo) Escena III
- Aria Dal più remoto esiglio (Jacopo) Escena IV
- Tempo di mezzo Del Consiglio alla presenza (Fante, Jacopo) Escena V
- Cabaletta Odio solo, ed odio atroce (Jacopo) Escena V
- 4 Scena, Coro e Cavatina di Lucrezia
- Scena No... mi lasciate (Lucrezia) Escena VI
- Coro Resta: quel pianto accrescere (Coro) Escena VI
- Cavatina Tu al cui sguardo onnipossente (Lucrezia, Coro) Escena VI
- Tempo di mezzo Che mi rechi?... favella... (Lucrezia, Pisana) Escena VII
- Cabaletta O patrizi, tremate (Lucrezia, Pisana, Coro) Escena VII
- 5 Coro
- Coro Tacque il reo (Coro) Escena VIII
- 6 Scena e Romanza del Doge
- Scena Eccomi solo alfine (Doge) Escena IX
- Romanza O vecchio cor, che batti (Doge) Escena IX
- 7 Scena e Duetto Doge e Lucrezia
- Scena L'illustre dama Foscari (Servo, Doge, Lucrezia) Escena X
- Duetto Tu pur lo sai che giudice (Doge, Lucrezia) Escena X
- Tempo di mezzo Di sua innocenza dubiti? (Lucrezia, Doge) Escena X
- Cabaletta Se tu dunque potere non hai (Lucrezia, Doge) Escena X
Atto secondo [editar]
- 8 Introduzione, Scena e Aria di Jacopo
- Scena Notte!... perpetua notte (Jacopo) Escena I
- Aria Non maledirmi, o prode (Jacopo) Escena I
- 9 Scena e Duetto di Lucrezia e Jacopo
- Scena Ah sposo mio (Lucrezia) Escena II
- Duetto No, non morrai (Lucrezia, Jacopo) Escena II
- Tempo di mezzo Tutta è calma la laguna (Voci, Jacopo, Lucrezia) Escena II
- Cabaletta Speranza dolce ancora (Lucrezia, Jacopo) Escena II
- 10 Scena, Terzetto e Quartetto
- Scena Ah padre!... Figlio!... Nuora!... (Jacopo, Doge, Lucrezia) Escena III
- Terzetto Nel tuo paterno amplesso (Jacopo, Doge, Lucrezia) Escena III
- Tempo di mezzo Addio... Parti?... Conviene...' (Doge, Jacopo, Lucrezia) Escenas III-IV
- Cabaletta Ah! sì, il tempo che mai non s'arresta (Jacopo, Doge, Lucrezia, Loredano) Escena IV
- 11 Finale II
- Coro Che più si tarda? (Coro) Escena V
- Scena O patrizi... il voleste (Doge) Escenas VI-VII-VIII
- Sestetto Queste innocenti lacrime (Jacopo, Lucrezia, Doge, Barbarigo, Loredano, Pisana) Escena VIII
- Stretta del finale II Parti, t'è forza cedere (Doge, tutti) Escena VIII
Atto terzo [editar]
- 12 Introduzione
- Coro Alla gioia, alle corse, alle gare (Coro) Escena I
- Scena Ve'! come il popol gode (Loredano, Barbarigo) Escena II
- Barcarola Tace il vento, è queta l'onda (Coro) Escena II
- 13 Scena e Aria di Jacopo
- Scena La giustizia del Leone! (Popolo, Loredano, Barbarigo, Lucrezia, Jacopo) Escena III-IV
- Aria All'infelice veglio (Jacopo, Lucrezia) Escena IV
- Tempo di mezzo Messer, a che più indugiasi? (Loredano, Lucrezia, Jacopo) Escena IV
- Concertato Ah padre, figli, sposa (Jacopo, Lucrezia, Barbarigo, Pisana, Loredano, Coro) Escena IV
- 14 Recitativo e Aria di Lucrezia
- Scena Egli ora parte! (Lucrezia) Escenas V-VI-VII
- Aria Più non vive!... l'innocente (Lucrezia) Escena VII
- 15 Scena, Aria del Doge, Finale ultimo
- Scena Signor, chiedon parlarti i Dieci... (Servo, Doge) Escena VIII-IX
- Aria Questa è dunque l'iniqua mercede (Doge, Barbarigo, Loredano, Coro) Escena IX
- Tempo di mezzo Che venga a me, se lice (Doge, Coro, Loredano, Lucrezia, Barbarigo) Escenas IX-X
- Finale Quel bronzo feral (Doge, Loredano, Barbarigo, Lucrezia, Coro) Escena X
Gravacións [editar]
| Ano | Reparto (Francesco Foscari, Jacobo Foscari, Lucrezia, Loredano) |
Director, Teatro e Orquestra |
|
|---|---|---|---|
| 1951 | Giangiacomo Guelfi, Carlo Bergonzi, Maria Vitale, Pasquale Lombardo |
Carlo Maria Giulini, RAI Orquestra e Coro |
Audio CD :Warner Fonit Cat: 8573-83515-2 |
| 1977 | Piero Cappuccilli, José Carreras, Katia Ricciarelli, Samuel Ramey |
Lamberto Gardelli, ORF Symphony Orchestra and Chorus |
Audio CD: Philips Cat: 475-8697 |
| 1988 | Renato Bruson, Alberto Cupido, Linda Roark-Strummer, Luigi Roni |
Gianandrea Gavazzeni, Teatro alla Scala Orquestra e Coro |
DVD (en directo): Opus Arte Cat: OA LS30007 D |
| 2000 | Leo Nucci, Vincenzo La Scola, Alexandrina Pendatchanska, Danilo Rigosa |
Nello Santi, Teatro San Carlo Orquestra e Coro |
DVD (live performance): TDK Cat: |
Notas [editar]
- ↑ Budden, Julian, The Operas of Verdi, Vol. 1, Londres: Cassell, 1984, pp.176/177
- ↑ Holden, Amanda (ed.), The New Penguin Opera Guide, Nueva York: Penguin Putnam, 2001, pág. 982. ISBN 0-140-29312-4
- ↑ Historia das representaións de OONY
Véxase tamén [editar]
Ligazóns externas [editar]
|
|||||||
