Henning Mankell

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Henning Mankell na Feira do Libro de Göteborg, en 2005)

Henning Mankell, nado en Estocolmo o 3 de febreiro de 1948, [1] é un escritor e dramaturgo sueco. Goza de sona internacional debido á súa serie de novelas sobre o inspector Kurt Wallander [2].

Traxectoria[editar | editar a fonte]

Aínda que nado en Estocolmo, pasou a súa infancia nas vilas de Sveg e Borås [1]. Con 20 anos principiou a súa carreira como autor e axudante de dirección no Riks Theater de Estocolmo, colaborando posteriormente con outros teatros de Suecia [3]. As súas primeiras obras teatrais pretendían ser unha forma de denunciar as desigualdades da sociedade da época [4]. Durante parte da década de 1980 foi o director do Kronobergsteatern de Väjxö, onde obtivo un salientábel éxito de audiencia ao apostar por producir só obras de teatro suecas [4]. En 1985 fundou o Teatro Avenida en Maputo (Mozambique) [3], onde reside a tempo parcial na actualidade. En 2001 cofundou a súa propia editorial – Leopard Publishing House [4] - coa intención de apoiar novos talentos tanto de África como da propia Suecia [3].

Os seus libros están traducidos a 41 idiomas e levan vendido máis de 30 millóns de copias en todo o mundo [5]. Conta tamén no seu haber con numerosos títulos de literatura infantil e xuvenil, traballo que lle reportou en Suecia a mesma popularidade que a súa serie de novela negra.

Está casado con Eva Bergman, filla do cineasta Ingmar Bergman [1].

Obra[editar | editar a fonte]

Serie Kurt Wallander[editar | editar a fonte]

O protagonista deste conxunto de novelas é un inspector de policía, Kurt Wallander, que vive e traballa en Ystad, no sur de Suecia. Á marxe dos escabrosos asasinatos cos que se teñen que enfrentar el e mais os seus colaboradores, Mankell vai presentando a personalidade do inspector ao longo da serie. Así, aparecen as súas reflexións personais, coma a tormentosa relación co seu pai, a soidade post-divorcio, o distanciamento coa súa filla Linda, os seus problemas de saúde ou as precarias condicións do seu traballo coma policía; por outra banda, Mankell sérvese do personaxe para poñer de manifesto algúns dos problemas que, ao seu entender, afectan cada vez máis á sociedade sueca, coma o aumento da violencia ou a inmigración [1]. As obras que conforman esta serie son:

  • Asasinos sen rostro (Mördare utan ansikte, 1991)
  • Os cans de Riga (Hundarna i Riga, 1992)
  • A leona branca (Den vita lejoninnan, 1993)
  • O home sorrinte (Mannen som log, 1994)
  • A falsa pista (Villospår, 1995)
  • A quinta muller (Den femte kvinnan, 1996)
  • Pisando os talóns (Steget efter, 1997)
  • Devasa (Brandvägg, 1998)
  • A pirámide (Pyramiden, 1999), un conxunto de relatos curtos que corresponden á vida do inspector antes do inicio da serie (1969 a 1989)
  • Antes de que xee (Innan frosten, 2002), onde a protagonista é Linda Wallander, a filla do inspector, que ingresa no corpo de policía e debe afrontar o seu primeiro caso.
  • O home inquieto (Den orolige mannen [6], 2009), a derradeira obra da serie Kurt Wallander segundo o autor [7].

Outras obras de novela negra[editar | editar a fonte]

  • O retorno do profesor de baile (Danslärarens återkomst, 2000), onde o protagonista, Stefan Lindman, formará parte do equipo de colaboradores de Wallander en Antes de que xee
  • O cerebro de Kennedy (Kennedys hjärna, 2005)
  • O chinés (Kinesen, 2008)

Obras de ficción[editar | editar a fonte]

  • Comédia infantil (1995)
  • O fillo do vento (Vindens son, 2000)
  • Tea-Bag (2001)
  • Profundidades (Djup, 2004)
  • Zapatos italianos (Italienska skor, 2006)

Triloxía sobre Sofía[editar | editar a fonte]

Nestas tres obras Mankell conta a historia de Sofía, unha rapaza de Mozambique que sobreviviu a unha mina antipersona [8]. A súa historia é a da loita contra a pobreza e a inxustiza nun país que se atopa entre os máis pobres do mundo.

  • O secreto do lume (Eldens hemlighet, 1995)
  • Xogar con lume (Eldens gåta, 2001)
  • A ira do lume (Eldens vrede, 2005)

Serie Joel Gustafson[editar | editar a fonte]

Catro obras narran a vida de Joel, abandonado pola súa nai e criado polo seu pai, centrándose nos acontecementos que o fan evolucionar de neno a home [9].

  • O can que corría cara unha estrela (Hunden som sprang mot en stjärna, 1990)
  • Sombras na penumbra (Skuggorna växer i skymningen, 1991)
  • Cando caeu a neve (Pojken som sov med snö i sin säng, 1996)
  • Unha viaxe á fin do mundo (Resan till världens ände, 1998)

Recoñecementos[editar | editar a fonte]

  • Premio"Nils Holgersson" (1991) por O can que corría cara unha estrela [10]
  • Premio "Academy of Swedish Crime Writers" (1991) por Asasinos sen rostro [3]
  • Premio "Scandinavian crime society: The Glass key" (1991) por Asasinos sen rostro [3]
  • "Deutscher Jugendliteraturpreis" (1993) por O can que corría cara unha estrela [10] [11]
  • Premio "Academy of Swedish Crime Writers" (1995) por A falsa pista [12]
  • Premio "Swedish Radio 1" (1996) por Comédia infantil [13]
  • Premio "City of Berlin" (1997) ó mellor libro infantil non alemán por O secreto do lume [13]
  • Premio "British Crime Writers Association: Golden Dagger" (2001) por A falsa pista [14]
  • "Gumshoe Award" (2004) á mellor novela negra europea por O retorno do profesor de baile [15]
  • "II Premio Pepe Carvalho" (2007) pola súa traxectoria no ámbito da novela negra [16]
  • "XV Premio Arcebispo San Clemente" (2010) pola súa novela O chinés [17]

Notas[editar | editar a fonte]

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]