Guillerme I de Borgoña

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Retrato que se encontra na Catedral de San Xoán de Besançon.

Guillerme I de Borgoña "O Grande" ou "O Imprudente", nado no Franco Condado no 1020 e finado en Besançon no ano 1087, foi conde de Borgoña e Mâcon desde 1057 até 1087. A súa descendencia estivo entre unha das máis coñecidas da Europa do seu tempo chegando a ter un fillo papa. Faleceu na cidade de Besançon e atópase sepultado na Catedral de San Xoán nesta mesma cidade. O ano de 1057, sucedeu ao seu pai reinando sobre os territorios con maior extensión do que os territorios do Franco Condado.

Familia e descendencia[editar | editar a fonte]

Foi fillo de Reinaldo I de Borgoña (990 - 3 de setembro de 1057) e de Adelaida da Normandía (990 -?), filla de Ricardo II da Normandía (970 - 28 de agosto de 1027) e de Judith de Bretaña (980 -?).

Casou con Estefanía de Longwy tamén coñecida como Étiennette de Longwy, filla de Adalberto, Duque da Lorena (?- 1048) e de Clemencia de Foix (1015 -?) de quen tivo:

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Bibliografía[editar | editar a fonte]

  • LE HÊTE, Thierry (1995): Les Comtes Palatins de Bourgogne, 1ª Ed., La Bonneville-sur-Iton, páx. 44.