Geotail

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Geotail
Geotail satellite.jpg
Representación de Geotail.
Tipo Observación terrestre
Organización ISAS / NASA
Satélite de Terra
Data de lanzamento 24 de xullo de 1992[1][2][3]
Foguete portador Delta II 6925[2][4][5]
Sitio de lanzamento Cabo Cañaveral[2][6]
Obxectivo da misión Estudo da magnetocola terrestre.[2][6]
NSSDC ID 1992-044A
Masa 980 kg[2][6]
Dimensións 2,2 m de diámetro por 1,6 m de alto.[2]
Potencia 273 vatios[2]
Semieixo maior 126.781,6 km[1]
Inclinación 37 graos[1]
Apoapse 186.025,5 km[1]
Periapse 54.795,8 km[1]

Geotail é un satélite artificial xaponés lanzado en colaboración coa NASA mediante un foguete Delta II 6925 o 24 de xullo de 1992 desde Cabo Cañaveral. Forma parte da colaboración internacional ISTP para comprender mellor as relacións Terra-Sol xunto cos satélites Wind, Polar, SOHO e Cluster.[2][5]

Características[editar | editar a fonte]

A misión de Geotail foi estudar os procesos que teñen lugar na magnetocola para comprender mellor o funcionamento da magnetosfera terrestre, incluíndo a física das rexións límite, os fenómenos de reconexión magnética e os mecanismos de entrada, transporte, almacenamento, transferencia de masa e momento e enerxía.[2][4]

O satélite estabilízase mediante xiro, a unhas 20 revolucións por minuto, co eixo de rotación inclinado entre 85 e 89 graos respecto do plano da eclíptica. Ten forma de cilindro e mide uns 2,2 metros de diámetro por 1,6 metros de alto. A alimentación eléctrica é proporcionada por células solares montadas sobre o corpo cilíndrico e baterías para os momentos nos que o satélite entra na sombra da Terra. Os datos recíbense en tempo real mediante un enlace en banda X no Centro do Espazo Profundo de Usuda, en Xapón. Para os momentos nos que non é posible a transmisión en tempo real, Geotail leva a bordo un par de grabadoras de cinta cunha capacidade de 450 Mb cada unha.[2]

Instrumentos[editar | editar a fonte]

Geotail leva sete instrumentos a bordo:[4]

  • Instrumento de ondas de plasma (PWI)
  • Composición de ións e partículas enerxéticas (EPIC)
  • Detector de campo eléctrico (EFD)
  • Medición de campos magnéticos (MGF)
  • Partículas de baixa enerxía (LEP)
  • Instrumento exhaustivo de plasma (CPI)
  • Partículas de alta enerxía (HEP)

Notas[editar | editar a fonte]

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 "GEOTAIL" (en inglés). Real Time Satellite Tracking. 2011. http://www.n2yo.com/satellite/?s=22049. Consultado o 28 de xaneiro de 2012.
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 2,4 2,5 2,6 2,7 2,8 2,9 "Geotail" (en inglés). 4 de novembro de 2011. http://nssdc.gsfc.nasa.gov/nmc/spacecraftDisplay.do?id=1992-044A. Consultado o 28 de xaneiro de 2012.
  3. "Note verbale dated 17 February 1993 from the Permanent Representative of Japan to the United Nations addressed to the Secretary-General" (PDF). COMMITTEE ON THE PEACEFUL USES OF OUTER SPACE (93-10783(E)): 1. 25 de febreiro de 1993. http://www.unoosa.org/oosa/download.do?file_uid=486.
  4. 4,0 4,1 4,2 "Geotail" (en inglés). Gunter's Space Page. 2011. http://space.skyrocket.de/doc_sdat/geotail.htm. Consultado o 28 de xaneiro de 2012.
  5. 5,0 5,1 "Delta 6925" (en inglés). 2011. http://astronautix.com/lvs/dela6925.htm. Consultado o 26 de xuño de 2012.
  6. 6,0 6,1 6,2 "Geotail" (en inglés). 2011. http://www.astronautix.com/craft/geotail.htm. Consultado o 28 de xaneiro de 2012.