Georges Bataille

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Sinatura de Georges Bataille.

Georges Bataille, nado en Billom (Puy-de-Dôme) o 10 de setembro de 1897 e finado en París o 9 de xullo de 1962, é un escritor francés.

Traxectoria[editar | editar a fonte]

A súa familia estableceuse en Champagne en 1901, o que lle permitiu comezar os seus estudos en Reims e despois en Epernay.

Bataille quería ser sacerdote e asistiu a un seminario católico, pero abandonou a fe cristiá en 1922. En moitas ocasións fala dos bordeis de París como as súas auténticas igrexas. Despois traballou como bibliotecario, o que lle deu certa liberdade para non tratar as súas ideas como traballo.

Fundador de numerosas publicacións e grupos de escritores, foi autor dunha obra abundante e diversa: lecturas, poemas, ensaios sobre numerosos temas (sobre o misticismo da economía, poesía, filosofía, as artes, o erotismo). Algunhas veces publicou con pseudónimos, e algúns dos seus textos foron censurados.

Foi membro, xunto a Roger Caillois e outros, do influente Colexio de Socioloxía de Francia entre a Primeira e Segunda guerras mundiais. As súas influencias principais foron Hegel, Freud, Marx, Marcel Mauss, o Marqués de Sade e Friedrich Nietzsche. A Nietzsche defendeuno nun coñecido ensaio contra a súa apropiación polos nazis.

Fascinado polo sacrificio humano, fundou unha sociedade secreta, Acéphale (sen cabeza), cuxo símbolo era un home decapitado, co obxectivo de poñer en marcha unha nova relixión, e planeaba sacrificar a un dos seus membros como inauguración, creando un lazo imborrabel de complicidade. Aínda que varias persoas se manifestaron dispostas a deixarse matar, ninguén estivo disposto a cometer o asasinato. Bataille ofreceu a tarefa a Roger Caillois, pero este negouse.

Tiña un gran talento interdisciplinario, e usou diversas influencias e diversos modos de discurso para crear a súa obra. A súa novela Histoire de l'œil, publicada baixo o pseudónimo de Lord Auch (literalmente, Lord "á merda"), foi inicialmente lida como pura pornografía, pero a interpretación da obra madurou co tempo ata revelar a súa considerable profundidade emocional e filosófica, características doutros escritores categorizados dentro da "literatura da transgresión". As imaxes da novela están construídas sobre unha serie de metáforas que fan referencia a conceptos filosóficos desenvolvidos no seu traballo: o ollo, o ovo, o sol, a terra, o testículo.

Tivo un gran papel nas revistas: Documents, (1929-1931); Acéphale, (1936-1939); Critique, fundada por el en 1946.

Foi relativamente ignorado na súa época, e desdeñado por contemporáneos como Jean-Paul Sartre polo seu apoio ao misticismo, pero despois da súa morte influíu a filósofos postestruturalistas como Michel Foucault e Jacques Derrida, e escritores como Philippe Sollers, todos eles afiliados á publicación Tel Quel. Tamén influíu no traballo de filósofos anglosaxóns como Crispin Sartwell.

Obras[editar | editar a fonte]

  • Les Monnaies des grands Mogols, Paris, J. Florange éditeur, s. d. (1927).
  • Histoire de l'œil, 1928 (co pseudónimo de Lord Auch).
  • L'Anus solaire[1], 1931.
  • Sacrifices, (aano descoñecido, entre 1922 e 1940)
  • Madame Edwarda, 1941 (datado en 1937, co pseudónimo de Pierre Angélique).
  • L'Expérience intérieure, 1943.
  • Le Petit (co pseudónimo de Louis Trente), 1943.
  • Le Coupable, 1944.
  • Dirty[2], coll. L'âge d'or, Fontaine, 1945.
  • La Part maudite, 1949.
  • L'Abbé C., 1950.
  • La Peinture préhistorique. Lascaux, ou la Naissance de l'art, 1955[3].
  • Le Bleu du ciel, 1957 (escrito en 1935).
  • L'Érotisme, 1957.
  • La littérature et le mal, 1957.
  • Les Larmes d'Éros[4], 1961.
  • L'Impossible, 1962 (primeira publicación en 1947 co título La haine de la poésie)
  • Ma mère, 1966 (póstuma et inacabada).
  • Le Mort, Jean-Jacques Pauvert Éditeur, 1967
  • Théorie de la religion, Texto fixado e presentado por Thadée Klossowski, Tel Gallimard, 1973.
  • Œuvres complètes. Paris, Gallimard, XII volumes, 1970-1988.
  • Romans et récits. Prefacio de Denis Hollier. Publicado baixo a direcciónn de Jean-François Louette. Gallimard, "Bibliothèque de la Pléiade", 2004.
  • L'Archangélique et autres poèmes. Gallimard, NRF/Poésies, 2008.
  • Le Souverain, Fata Morgana, 2010.

Notas[editar | editar a fonte]

  1. Ver http://classiques-litterature-erotique.blogspot.com/2011/01/lanus-solaire-georges-bataille.html.
  2. Publicado en Le Bleu du ciel.
  3. Les réponses érotiques de l’art préhistorique : un éclairage bataillien
  4. Onde é invocado o suplicio do lingchi ou "cen cachos"; as informacións sobre a orixe das fotografías e o grao de autenticidade da súa interpretación son dudosas Bataille et le supplicié chinois : erreurs sur la personne

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Bibliografía[editar | editar a fonte]

  • Pascal Louvrier, Georges Bataille, la fascination du mal, París, Du Rocher, 2008
  • Bernd Mattheus, Georges Bataille. Eine Thanatographie (3 vol.), Matthes & Seitz Verlag, Munich, 1984-1995
  • Michel Surya, Georges Bataille, la mort à l'œuvre, París, Séguier/Gallimard, 1987/1992
  • Georges Didi-Huberman, La ressemblance informe, ou le gai savoir visuel selon Georges Bataille, París, Minuit, 1995

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]