Gaspar Cassadó i Moreu

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
GASPAR CASSADÓ
Nome completo Gaspar Cassadó i Moreu
Naceu 30 de setembro de 1897
Orixe Barcelona, Cataluña (España) Flag of Spain.svg
Morreu 24 de decembro de 1966
Ocupación (s) Violonchelista
Instrumento(s) Violoncello

Gaspar Cassadó i Moreu, nado en Barcelona o 30 de setembro de 1897 e finado en Madrid o 24 de decembro de 1966, foi un importante violonchelista e compositor catalán de principios do século XX. Como concertista acadou renome internacional, sendo considerado un dos virtuosos máis destacados do seu tempo.[1]

Traxectoria[editar | editar a fonte]

Gaspar Cassadó i Moreu naceu en Barcelona, terceiro dos cinco fillos do compositor, organista e director Joaquím Cassadó e de Agustina Moreu, seus irmáns chamábanse Agustí, David, Montserrat e Josep.[2] Comezou a recibir clases de violoncello aos sete anos. Cando tiña nove anos, tocou nun recital no que se atopaba Pau Casals, quen se ofreceu a darlle clases inmediatamente. A cidade de Barcelona concedeulle unha bolsa de estudos para que puidera estudar con Casals en París. Foi profesor da Accademia Musicale Chigiana de Siena, e dende 1958 ocupou a cátedra de perfeccionamento da Staatliche Hochschule für Musik de Colonia.[1]

Obra[editar | editar a fonte]

Concertos[editar | editar a fonte]

  • Concerto para violonchelo en do menor (1926)
Esta obra, ao igual que a Suite para Cello Só, está influenciada pola musica popular española e oriental, e polo Impresionismo.

Obras para violonchelo só[editar | editar a fonte]

Obras para guitarra[editar | editar a fonte]

  • Canción de Leonardo
  • Catalanesca
  • Dos Cantos Populares Finlandeses
  • Leyenda Catalana
  • Préambulo y Sardana
  • Sardana Chigiana

Obras para violoncello e piano[editar | editar a fonte]

  • Allegretto Grazioso
  • Minuetto
  • Pastorale
  • Rapsodia del Sur
  • 1925, La Pendule, la Fileuse et le Galant
  • 1925, Serenade
  • 1925, Sonata en La menor
  • 1925, Sonata nello stile antico spagnuolo
  • 1925, Toccata
  • 1926, Danse du diable vert
  • 1931, Lamento de Boabdil
  • 1934, Requiebros
  • 1935, Partita
  • 1954, Archares
  • 1957, Morgenlied

Música de cámara[editar | editar a fonte]

  • Piano Trio en do maior 1926/1929
  • Quartet No. 1 in fa menor 1929
  • Quartet No. 2 in sol maior 1930
  • Quartet No. 3 in do menor 1933

Transcricións[editar | editar a fonte]

Transcricións para violoncello e piano[editar | editar a fonte]

Transcricións de concertos[editar | editar a fonte]

  • Concerto para violoncello en fa maior, baseado co «Concerto n.º 3 en la maior, Wq.172» de Carl Philipp Emanuel Bach
  • Concerto para violoncello en re maior, baseado no «Concerto para trompa n.º 3 en mi bemol maior, K.447» de Wolfgang Amadeus Mozart
  • Concerto para violoncello en la menor, baseado na «Sonata para arpeggione e piano, D.821» de Franz Schubert
  • 1940, Concerto para violoncello en mi maior, baseado nas «Pezas para piano, Op.72» de Piotr Ilich Chaikovski
  • Concerto para violoncello en re maior, baseado no «Concerto para clarinete n.º 2, en mi bemol maior, Op.74» de Carl Maria von Weber
  • Concerto para violoncello en mi menor, baseado na «Sonata n.º 5, RV.40» de Antonio Vivaldi

Transcricións para violoncello só[editar | editar a fonte]

  • J.S. Bach - Suite para violoncello no.4, BWV 1010
Cassadó transportou a suite en fa maior que orixinalmente é en mi bemol maior.

Notas[editar | editar a fonte]