Futbol Club Barcelona (hóckey a patíns)

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Barcelona Sorli Discau
FC Barcelona hóckey.jpg
Competición OK Liga
Copa de Europa
Fundado 1942
Cidade Barcelona, Cataluña Cataluña
Pavillón Palau Blaugrana (8.250)
Cores           Granate e azul
Historia 1942-
Presidente Cataluña Josep Maria Bartomeu
Adestrador Cataluña Ricard Muñoz
Copa de Europa 19 (1973, 1974, 1978, 1979, 1980, 1981, 1982, 1983, 1984, 1985, 1997, 2000, 2001, 2002, 2004, 2005, 2007, 2008 e 2010)
Recopa de Europa 1 (1987)
Copa CERS 1 (2006)
Supercopas de Europa 16 (1980, 1981, 1982, 1983, 1984, 1985, 1997, 2000, 2001, 2002, 2004, 2005, 2006, 2007, 2008, 2010)
OK Liga 24 (1974, 1977-82, 1984, 1985, 1996, 1998-2010 e 2012)
Copa do Rei 19 (1953, 1958, 1963, 1972, 1975, 1978, 1979, 1981, 1985, 1986, 1987, 1994, 2000, 2002, 2003, 2005, 2007, 2011, 2012)
Supercopa de España 6 (2004, 2005, 2007, 2008, 2011, 2012)
Copa Intercontinental 4 (1983, 1998, 2006 e 2008)
Uniforme
Local
Sitio Web Sitio web oficial

A sección de hóckey a patíns do Futbol Club Barcelona foi creada o 1 de xuño de 1942, mais problemas de pista de xogo van facer que non fóra ata 1948 cando a sección acada a plena actividade. Cando Llaudet fai amateurs as seccións, o hóckey a patíns vivirá uns momentos difíciles. Non foi ata finais dos '70 e nos '80 que, con Josep Lorente i Miralles á fronte, o equipo vai arrasar en España e Europa, substituíndo ao Reus Deportiu como a referencia. Logo duns anos de recesión, a mediados dos '90, con Carlos Figueroa no banquiño volta ao primeiro plano mundial, feito que converteu á sección na máis laureada da historia do FC Barcelona.

Historia[editar | editar a fonte]

Comezos[editar | editar a fonte]

A sección de hóckey a patíns do FC Barcelona fundouse de xeito oficial o 1 de xuño de 1942, a pesar de que desapareceu un ano despois debido aos problemas para conseguir unha pista propia.

Non foi ata 1948 cando reapareceu no momento no que se alugou a Pista Gran Vía. Ao longo dos seguintes anos e ata o principio da década dos '60, o equipo de hóckey a patíns azulgrana logrou manterse na loita pola supremacía estatal. Sen embargo en 1963, a sección entrou nunha crise que se prolongaría ata sete anos despois a causa dun recorte do presuposto que o club destinaba ás seccións.

Unha época excepcional[editar | editar a fonte]

En 1970, Josep Lorente, ex-xogador azulgrana, pasou a facerse cargo da dirección técnica do FC Barcelona. Con Lorente á fronte do banquillo barcelonista fíxose unha profunda renovación do plantel que non tardou en dar os resultados desexados. Dende 1972 e ata 1987, a sección de hóckey a patíns logrou levantar, como mínimo, un título cada tempada, coa excepción da 1975-76. Eso sería só o inicio dunha época excepcional que tivo o seu máximo esplendor na tempada 1977-78, cando o conxunto barcelonista se impuña en prácticamente tódalas competicións que disputaba, tanto a nivel estatal como europeo. Proba destes bos resultados son as 10 Copas de Europa que sumou a sección, oito delas gañadas entre 1978 e 1985.

Trocos e seca de títulos[editar | editar a fonte]

Esta xeira de bos resultados viuse freada en 1987 a causa en boa parte, da falta de relevo xeracional dos xogadores máis determinantes do equipo e, ao mesmo tempo, da política de reforzos dos conxuntos rivais. Ante esta situación, xa a finais da tempada 1987-88, Josep Lorente abandonou a dirección técnica do equipo. O balance era moi positivo: 39 títulos en 17 anos. Con el se foron tamén algúns xogadores. Jordi Vila-Puig retirouse, Josep Enric Torner e Joan Torner ficharon polo Club Esportiu Noia e Joan Carles o fixo polo Igualada Hoquei Club. Aquel ano comezou a seca de títulos do FC Barcelona que duraría 5 anos, ata a tempada 1993-94, cando os culés gañaron a Copa do Rei ante o HC Liceo da Coruña.

Con Carlos Figueroa, en primeira liña[editar | editar a fonte]

Un ano despois, José Luis Páez e Roberto Roldán chegaron ao club azulgrana. Ao finalizar a tempada, Carlos Figueroa como adestrador e os xogadores David Gabaldón e Carlos Folguera completaron o plantel e o equipo converteuse no máximo favorito en tódalas competicións. Deste xeito, o Barça cumpliu as expectativas e gañou a Liga en 1995-96. Á tempada seguinte, a xeira de bos resultados continuou e os azulgranas gañaron a Liga Europea. Na campaña 1997-98 conquistou a Liga, a Supercopa de Europa e a primeira edición da Copa Intercontinental, disputada contra a UVT, campión de Sudamérica.

A tempada 1998-99, o ano do centenario do club azulgrana, tódolos equipos das seccións profesionais, incluída a de hóckey a patíns, gañaron as súas ligas respectivas. Tamén se mantiveron os bos resultados ao ano seguinte -cando gañou a primeira Copa Ibérica, a Copa do Rei, a Liga e a Liga Europea- e a 2000-01, que se pechou cun balanzo tamén moi positivo, con vitorias ligueiras, Liga Europea, Supercopa de Europa e Copa Ibérica.

Quim Paüls toma o relevo[editar | editar a fonte]

Neste punto álxido do hóckey a patíns, a temporada 2003-04, Gaby Cairo abandonou o hóckey a patíns. Pronto lle seguiu Carlos Figueroa, que no seu último ano como adestrador blaugrana conseguiu tódolos títulos que había en xogo. O seu relevo, na tempada 2005-06, no banquillo barcelonista foi Quim Paüls, ex-xogador e ata aquela sempre vinculado á sección. Con el, o equipo continuou abonado ás vitorias, conseguindo nos catro anos que Paüls estivo no banco un palamrés excepcional: 4 OK Ligas, 2 Ligas Europeas, 2 Copas Intercontinentales, 3 Supercopas de España, 4 Copas Continentais, 1 Copa do Rei e 1 Copa CERS.

Ultimos adestradores: Ferran Pujalte, Gaby Cairo e Ricard Muñoz[editar | editar a fonte]

Na tempada 2009-10, Quim Paüls volvía á secretaría técnica da sección, un cargo que xa exercera con anterioridade, e deixaba o seu lugar a Ferran Pujalte (quen ata o momento colleitara varios éxitos no banco do Club Patí Vic), que asume o reto esixente do éxito, xa que a sección levaba 12 anos consecutivos conseguindo o título de Liga.

Ferran Pujalte deixa de ser adestrador ao final da tempada 2010-11, ano no que o Reus Deportiu corta a xeira de 13 títulos ligueiros consecutivos e o Barcelona non consegue sequera un subcampionato que cae nas mans do HC Liceo, xa que o club se fai cos servizos de Gaby Cairo.[1]

Debido aos malos resultados (eliminación en semifinais da Copa do Rey 2013 ante o Moritz Vendrell (que acabaría proclamándose campión) por un contundente 7-3 e a segunda posición con oito puntos de diferenza co Coinasa Liceo na OK Liga 2012-13, provoca que Gaby Cairo presente a dimisión, que foi aceptada polo club. Hata o final da tempada farase cargo do equipo o ata agora segundo adestrador Ricard Muñoz.[2]

Xogadores[editar | editar a fonte]

Xogadores destacados[editar | editar a fonte]

  • Josep Barguñó
  • Pere Gallen
  • Antonio Caicedo
  • Ramon Pons
  • Joan Brasal
 
  • Manel Chércoles
  • Jordi Villacorta
  • Sergi Centell
  • Joan Vila
  • Jordi Vila-Puig
   

Números retirados[editar | editar a fonte]

Palmarés[editar | editar a fonte]

Notas[editar | editar a fonte]

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Roller hockey pictogram.svg
A Galipedia ten un portal sobre:

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]