Frauta doce

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Frauta doce

A frauta doce é un instrumento de vento madeira tamén chamado frauta de bico. É a frauta máis habitual en Europa dende o ano 1500 até o 1750 aproximadamente. Na época medieval era de uso común entre xograis e trobadores. Reapareceu e fabricouse masivamente no século XX.

Historia e características[editar | editar a fonte]

Nesta frauta sóprase pola embocadura de asubío, situada nun extremo, que dirixe o aire a unha abertura estreita realizada no tubo, e contra o bisel practicado na madeira.

Frautas doces

As frautas pequenas, de orixe asiática, eran coñecidas en Europa no século XI. Cara 1500 adquiriu o seu aspecto actual. Estes instrumentos agrupábanse para tocar música de cámara, dende a frauta sopranino até a gran frauta baixa. A mediados do século XVII o construtor parisino Jean Hotteterre comezou a súa construción en tres pezas cun extremo cónico máis pronunciado. A maioría da música orquestral composta entre 1600 e 1750 inclúe a frauta doce.

A frauta traveseira desprazou á de pico contra 1750. As frautas doces máis estendidas son a contralto (moi usada na música barroca) e a soprano ou discanto, usada hoxe nas escolas.

Entre as obras máis notábeis para este instrumento inclúese o Concerto de Brandeburgo nº 4 de Johann Sebastian Bach, sete concertos de Antonio Vivaldi e moitas sonatas de Georg Philipp Telemann. A frauta de bico está moi relacionada co flageolet, instrumento popular que apareceu a comezos do século XIX.

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Outros artigos[editar | editar a fonte]