Frank Capra

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Frank Capra
Frank Capra.JPG
Frank Capra en 1943
Información persoal
Nacionalidade estadounidense
Data de nacemento 18 de maio de 1897
Lugar de nacemento Bisacquino, Sicilia, Italia Italia
Data de falecemento 3 de setembro de 1991
Lugar de falecemento La Quinta, California, Estados Unidos de América Estados Unidos
Filmografía
Películas dirixidas
Películas guionizadas
Películas producidas

Ficha en IMDb

Frank Capra, nado co nome de Francesco Rosario Capra preto de Palermo (Sicilia) o 18 de maio de 1897 e finado en La Quinta (California) o 3 de setembro de 1991, foi un director de cine estadounidense de orixe italiana, coñecido por facer comedia satírica e sentimental durante os anos 30 e 40. É autor dalgunha das películas máis populares deste período, coma os clásicos Que fermoso é vivir e Mr. Smith Goes to Washington entre outros. É gañador de tres premios Oscar.

Traxectoria[editar | editar a fonte]

Primeiros anos[editar | editar a fonte]

Con seis anos emigrou a Estados Unidos co seu pai Salvatore, a súa nai Rosaria Nicolosi e os seus irmáns Giuseppa, Giusepe e Antonia a bordo do buque “Germania”. O 23 de maio chegaron a Nova York despois dunha viaxe que o propio Capra cualificou de horrible. O 3 de xuño chegaron a Los Angeles, por aquel entón unha pequena cidade de aproximadamente 102.000 persoas. Alí, esperábaos o irmán maior, Benedetto Capra.

É nesta cidade onde se asentaron e onde o director cursou estudos no Instituto Tecnolóxico de California. Despois de graduarse como enxeñeiro químico en 1918, convértese en instrutor de enxeñería do exército. No ano 1920 contáxiase coa enfermidade da gripe española e obtén a cidadanía estadounidense.

Carreira profesional[editar | editar a fonte]

Frank Capra logra o seu primeiro traballo importante como guionista de Mack Sennett. Entre 1926 e 1927 dirixiu tres películas mudas para Harry Langdon e de seguido incorporouse a Columbia Pictures, onde tivo un gran éxito como director de comedias con personaxes atractivas, resonancias sociais e finais ledos pese a que Capra tiña capacidade para abordar diversos xéneros como nos mostra a súa filmografía. Durante estes anos traballou co guionista Robert Riskin (marido de Fay Wray) e o cámara Joseph Walker, ata que en 1940 Riskin foi substituído por Sidney Buchman. A súa obra pode dividirse en dúas etapas que son a época dourada o longo da cal percibe numeroso premios pola súa labor como director e a súa obra como documentalista de guerra.

Época dourada[editar | editar a fonte]

No ano 1934 Frank Capra recibe os premios da Academia de Cine, coñecidos na actualidade como os Óscar, por ´´It Happened One Night´´. Con este filme Capra recibiu o galardón a mellor director, mellor película, mellor guión adaptado e os seus protagonistas, Clark Gable e Claudette Colbert, os galardóns a mellor actor e actriz respectivamente.

Durante os anos 30 Capra dirixiu unha serie de películas de corte espiritual e humanitario para Columbia Pictures, cuxo filme máis coñecido é ´´Mr. Deeds Goes to Town´´, polo cal Capra recibe en 1936 o seu segundo Óscar á mellor dirección. Nesta data destacan tamén as orixinais películas Lost Horizon, Mr. Smith Goes to Washington e You Can't Take It with You. Por esta última Capra recibe o seu terceiro Óscar á mellor película en 1938, uns catro anos despois do su gran éxito con It Happened One Night.

Tras dez anos sen dirixir comedias, Capra regresa a este xénero coa comedia clásica Arsenic and Old Lace en 1944.

Documentalista de guerra[editar | editar a fonte]

Nos anos corenta, mais concretamente entre 1942 e 1948, Capra produciu a película State of the Union e dirixiu ou co-dirixiu oito documentais de guerra, entre os que atopamos Prelude to War (1942), The Nazis Strike (1942), The Battle of Britain (1943), Divide and Conquer (1943), Know Your Enemy Japan (1945), Tunisian Victory (1945) e Two Down and One to Go (1945).

Recibiu o premio da Academia pola serie documental Why We Fight, considerada unha obra mestra da propaganda de guerra. Esta serie consta de sete documentais cunha duración aproximada de 40-76 minutos encargados polo goberno dos Estados Unidos, durante a segunda Guerra Mundial, para demostrar os soldados estadounidenses a razón deste país de participar na guerra. Con esta serie, que posteriormente se mostrou a poboación civil, Capra pretendía non só convencer o país para entrar en guerra senón tamén motivar as tropas e obter a alianza da URSS.

Películas[editar | editar a fonte]

Qué fermoso é vivir![editar | editar a fonte]

Que fermoso é vivir. Gran clásico do cine norteamericano, que se remonta ao ano 1946. É un fermoso conto de nadal que fai que sexa a película máis emitida nesta temporada nos fogares de todo o mundo. Foi dirixida por Fran Kapra e protagonizada James Stewart e Donna Reed.

It Happened One Night[editar | editar a fonte]

Imprescindible comedia clásica, na que Frank Capra tiña o don de construír unha película que resultase moi agradable para o público. It Happened One Night (Sucedeu unha noite) é unha comedia moi divertida, cun diálogo cheo de humor e ironía. Nesta película Frank Capra mostra como dous personaxes de clases sociais distintas poden interactuar entre si, observando que nada é imposible cando hai amor.

Última película[editar | editar a fonte]

A última película de Capra, Pocketful of Miracles, data de 1961 e nela participaron os actores Glenn Ford e Bette Davis. Posteriormente o director intentou realizar unha película de ciencia ficción, pero esta non superou a etapa de pre-produción.

De todas formas a obra de Capra é ampla, xa que durante os últimos anos o director realizou series científicas para a televisión, polo que chegou a abarcar unha gran variedade de xéneros. Tras retirarse do mundo do cine dedica o seu tempo a inspirar a novos cineastas. O 4 de marzo de 1982 o American Film Institute homenaxeouno pola súa traxectoria co premio Life Achievement Award.

Morte e legado[editar | editar a fonte]

Frank Capra finou dun ataque ao corazón mentres durmía. Foi soterrado no camposanto de Coachella, California e ao seu funeral asistiu toda a plana maior de Hollywood.

Foi pai de catro fillos, froito do seu segundo matrimonio con Lou Capra: Frank Capra Jr. (n. 20 de Marzo de 1934 – m. 19 Decembro de 2007), Tom Capra (n. 12 de Febreiro de 1941), Lulu Capra (n. 16 de Setembro de 1937) e John Capra (n. 12 de Abril de 1935 – m. 23 Agosto de 1938).

En 1971, Capra publicou a súa autobiografía, The name above the title, que ofrece un autorretrato no que o autor revela unha historia moi persoal. A pesar de gañar seis premios da Academia, o cineasta loitaba contra o glamour, a extravagancia e as frustracións de Hollywood para acadar a creatividade precisa para realizar todas esas memorábeis películas.

En 1991 Joseph McBride escribe tamén unha biografía sobre o cineasta titulada Frank Capra: The Catastrophe of Success, onde o autor se centra nas inseguridades de Capra e a súa obsesión por ser visto como un patriótico estadounidense, entre outros temas.

Obra[editar | editar a fonte]

Películas[editar | editar a fonte]

  • 1922: Fultah Fisher´s Boarding House (curtametraxe, A pensión de Fultah Fischer). Primeira película de Capra.
  • 1926: The Strong Man (O home canón).
  • 1927: Long Pants (Os seus primeiros pantalóns).
  • 1927: For the Love of Mike (Os tres pais).
  • 1928: That Certain Thing (Como se corta o xamón).
  • 1928: So This Is Love (Abandonada).
  • 1928: The Matinee Idol (O teatro de Minnie).
  • 1928: The Way of the Strong.
  • 1928: Say It with Sables.
  • 1928: The Power of the Press (O poder dunha bágoa).
  • 1928: Submarine (Submarino).
  • 1928: The Burglar.
  • 1929: The Younger Generation (A nova xeración).
  • 1929: The Donovan Affair (O anel que mata).
  • 1929: Flight (Águias).
  • 1930: Ladies of Leisure (Mulleres lixeiras).
  • 1930: Rain or Shine (Pasa o ceo).
  • 1931: Dirigible.
  • 1931: The Miracle Woman (A muller milagreira).
  • 1931: Platinum Blonde (A gaiola de ouro).
  • 1932: Forbidden (Amor prohibido).
  • 1932: American Madness (A tolemia do dólar).
  • 1933: The Bitter Tea of General Yen (A amargura do xeral Yen).
  • 1933: Lady for a Day (Dama por un día).
  • 1934: Broadway Bill (Estrictamente confidencial).
  • 1934: It Happened One Night (O que aconteceu unha noite)
  • 1935: Opera Hat.
  • 1936: Mr. Deeds Goes to Town (O segredo de vivir).
  • 1937: Lost Horizon (Horizontes perdidos).
  • 1938: You Can't Take It With You (Vive como queiras, Tómao ou déixao).
  • 1939: Mr. Smith Goes to Washington (Cabaleiro sen espada, O señor Smith vai ao Senado).
  • 1941: Meet John Doe (Juan Nadie, e a cabalgata pasa).
  • 1944: Arsenic and Old Lace (Arsénico e encaixe antigo, Arsénico por compaixón).
  • 1944: Tunisian Victory.
  • 1945: Know Your Enemy: Japan.
  • 1945: Your Job In Germany.
  • 1945: Two Down And One To Go.
  • 1946: Qué belo é vivir.
  • 1948: O estado da Unión (State of the Union).
  • 1950: Riding High (Así o quiso a sorte).
  • 1951: Here Comes the Groom (Aquí ven o noivo).
  • 1959: A Hole in the Head (Millonario de ilusións, Un home sen sorte).
  • 1961: Pocketful of Miracles (Milagre por un día, Un gánster para un milagre).

Serie documental Why We Fight?[editar | editar a fonte]

  • 1943: Prelude To War.
  • 1943: The Nazis Strike.
  • 1943: Divide And Conquer.
  • 1943: The Battle Of Britain.
  • 1943: The Battle Of Rusia.
  • 1944: The Battle Of China.
  • 1945: War Comes To America.

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Bibliografía[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]