Francisco Leal Insua

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.

Francisco Leal Insua, nado en Viveiro o 10 de maio de 1910 e finado en Madrid o 12 de xullo de 1997[1], foi un escritor e xornalista galego.

Traxectoria[editar | editar a fonte]

Comezou a colaborar nos xornais de Viveiro e de Vilalba e, despois, no semanario Vallibria de Mondoñedo, onde coincidiu con Francisco Fernández del Riego, Aquilino Iglesia Alvariño e Álvaro Cunqueiro. En 1933 colaborou con ABC e Mundo Gráfico e Nuevo Mundo, de Madrid. Foi redactor xefe de El Progreso (1938) e director de Faro de Vigo (1949-1961), El Correo Gallego, La Noche e da revista internacional Mundo Hispánico (1961). Tamén foi director de publicacións da axencia de noticias EFE. Na súa obra poética mesturou elementos procedentes das fontes clásicas xunto a outras tendencias líricas do século XX sen moita artificiosidade. Promoveu a edición da obra poética completa de Antonio Noriega Varela. Recibiu o Premio Internacional de Poesía en Lisboa (1943), o Premio Nacional de Periodismo Marqueses de Taurisano (1963) e a Medalla Castelao (1995).

Casou en 1939 coa pintora Xulia Minguillón.

Obras[editar | editar a fonte]

Poesía[editar | editar a fonte]

  • Horas, 1935.
  • Te he buscado, 1939.
  • Versos: 1ª antología, 1945.
  • Trivium, 1955.
  • Mi soledad sonora, 1955.

Ensaio[editar | editar a fonte]

  • Las cosas, 1941.
  • Faro de Vigo y su proyección, 1965.
  • Pastor Díaz, príncipe del romanticismo, 1943.
  • La siembra en el viento, 1955.

Notas[editar | editar a fonte]

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Bibliografía[editar | editar a fonte]

  • Gran Enciclopedia Gallega