Fender Jaguar

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Varias Jaguar nunha tenda

A Fender Jaguar é unha guitarra eléctrica de Fender aparecida no ano 1962. Se os deseñadores da Jaguar intentaron que o instrumento fose usado na música surf, ou se era un novo intento de irromper no mercado das guitarras de jazz (como a súa predecesora, a Jazzmaster) segue sendo un tema de controversia entre os aficionados á Jaguar. Porén, a Jaguar entrou rapidamente na emerxente escena da música surf, uníndose á Jazzmaster, á Mosrite e á Stratocaster como as guitarras máis asociadas ao xénero. Tanto a Jaguar como a Jazzmaster volvéronse moi populares durante os anos 80 coa aparición do rock alternativo e novamente nos anos 90 cando foron usadas por gran cantidade de bandas de grunge.

Historia[editar | editar a fonte]

A Jaguar baseouse na Jazzmaster, coa mesmo corpo e sistema de trémolo. A diferencia desta, a Jaguar viña equipada cunha escala menor de 24 polgadas, con 22 trastes (a primeira guitarra de Fender en ter este número de trastes, e con pastillas sinxelas máis pequenas con placas que melloraban a protección contra frecuencias electromagnéticas, facendo á Jaguar menos propensa ás interferencias que as máis populares Stratocaster e Telecaster.

A pesar de que a Jaguar e a Jazzmaster compartían o mesmo esquema de circuito dual, a Jaguar tiña un circuíto secundario máis complexo, que consistía en tres interruptores na parte inferior: os dous primeiros eran interruptores para elixir entre as dúas pastillas, e o terceiro activaba un condensador que servía de filtro pasa-altos. O circuíto rítmico poñíase en funcionamento cando un dos interruptores superiores se activaba, dándolle á guitarra un son máis grave, tendo reguladores individuais de volume e ton. Outra das características da Jaguar era un resorte que mediante unha goma enmudecía as cordas. Este foi deseñado para guitarristas que facían "pal mute" durante moito tempo, cousa que era moi difícil coa ponte flotante da Jaguar. Este accesorio converteuse en moi impopular ao desafinar as cordas cando non se acciona axeitadamente.

Ao igual que a Jazzmaster e o Bass VI, a Jaguar tiña unha panca do trémolo flotante inusual, distinto ao sistema da Stratocaster. Leo Fender cría que este novo deseño era superior aos anteriores xa que a ponte se movía realmente cara adiante e cara atrás xunto coas cordas cando se usaba a panca, sen que estas se desafinasen cando se usaba moito. Este concepto de ponte flotante usaríase posteriormente tamén na Fender Mustang. O mecanismo do trémolo flotante incluía un trabador integrado para o trémolo, o cal axudaba ao guitarrista a preservar a afinación ante unha eventual rotura de corda. Aínda cando estas ideas parecían boas nos papeis, a unidade era propensa ao mal funcionamento, facendo disto un dos aspectos máis problemáticos da Jaguar e da Jazzmaster, facendo que moitos guitarristas elixisen a Stratocaster e a Telecaster.

Concibida como a principal guitarra de Fender dende o seu lanzamento en 1962, a Jaguar nunca tivo a popularidade da Stratocaster e a Telecaster. Despois de varias melloras a súa fabricación interrompeuse en 1975.

Rexurdimento[editar | editar a fonte]

Nos anos 90 a popularidade da Jaguar e da Jazzmaster incrementouse, ao ser moi usada por varias bandas de rock alternativo e grunge como Sonic Youth, Red Hot Chili Peppers, Nirvana, Placebo, Bush, My Bloody Valentine, The Flaming Lips, Stereolab, Pixies ou Spacemen 3.

Fender Jaguar Special HH

Unha das razóns pola que a Jaguar se fixo tan popular entre os artista de indie rock foi porque era unha das poucas guitarras de corpo sólido coa ponte estendida producidas por un gran fabricante. Tanto a Jaguar como a Jazzmaster tiñan un deseño que creaban un mecanismo de terceira ponte na ponte flotante. Cando as cordas se pulsan detrás da ponte crean un característico son de campás, moi usado por artistas como Sonic Youth.

Estas guitarras tamén foron populares entre os artistas indie de finais dos 80 debido á súa impopularidade entre os guitarristas máis tradicionais da época. Isto significaba que as Jaguars e Jazzmasters eran bastante máis baratas que as clásicas Stratocasters ou Telecasters, polo que músicos como J Mascis e Sonic Youth podían facerse con guitarras Fender de boa calidade a bo prezo.

As Jaguars tamén atoparon apoio entre os instrumentistas de mans pequenas. A Jaguar e a Mustang son dúas guitarras de Fender coa escala curta (24 polgadas) e o mastro delgado. Os guitarristas con mans pequenas atoparon eses mastros máis doados de tocar cando intentaban acordes complicados.

Reedición[editar | editar a fonte]

Fender reeditou a versión de 1962 da Jaguar no ano 1999 como parte das súas "American Vintage Series" (versións de menos custe fabricadas en Xapón estiveron dispoñibles dende 1986/87, orixinalmente feitas de tilo, e na actualidade de ameneiro como os seus homólogos estadounidenses). Outras variacións foron lanzadas durante a última década, como varias versións con pastillas humbucker ou un baixo Jaguar en 2006. Fender de Xapón tamén produce Jaguars para o seu mercado doméstico con numerosas edicións especiais, incluída unha versión exacta do modelo modificado de Kurt Cobain. Cara 2007 as principais diferencias entre os exemplares xaponeses e estadounidenses estaban na electrónica, os estadounidenses usaban cromo de maior calidade que as pezas de aceiro inoxidable e latón. Ademais, as Jaguars estadounidenses están lacadas con laca de nitrocelulosa.

A pesar de que Fender ten moitos modelos "signature" de Stratocasters e Telecasters deseñados ao lado de famosos intérpretes, e de que as primeiras Jazzmasters foron introducidas en 2007, A Jaguar Kurt Cobain foi presentada en 2011 (polo 20 aniversario do lanzamento do álbum Nevermind de Nirvana). No pasado, unha réplica da Jaguar de Kurt Cobain foi fabricada para o mercado doméstico xaponés e a Fender Jag-Stang, un híbrido de Mustang e Jaguar hybrid, foi feita por Kurt Cobain coa súa achega ao deseño.