Federica Montseny

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
MITING CNT MONTJUÏC.jpg
FEDERICA MONTSENY.jpg

Federica Montseny Mañé, nada en Madrid o 12 de febreiro de 1905 e finada en Tolosa o 14 de xaneiro de 1994, foi unha anarquista española, e ocupou o cargo de ministra durante a II República, devindo a primeira muller ministra da Europa Occidental.

Traxectoria[editar | editar a fonte]

Orixe[editar | editar a fonte]

Era filla dos tamén anarquistas Joan Montseny e Teresa Mañé, coñecidos polos pseudónimos de Federico Urales e Soledad Gustavo respectivamente, que editaban La Revista Blanca, publicación destacada dentro do pensamento libertario español durante o primeiro terzo do século XX.

Primeiros anos[editar | editar a fonte]

Comezou a escribir e en 1921, con só 16 anos, publicou a súa primeira novela curta, titulada Horas Tráxicas. En 1923 comezou a colaborar en Solidaridad Obrera e en La Revista Blanca ata 1936. A súa primeira novela longa, A Vitoria, editouse en 1925.

En 1930 uniuse a Germinal Esgleas, tamén anarcosindicalista, sendo pais de tres fillos: Vida (1933), Germinal (1938) e Blanca (1942).

Activismo anarcosindicalista[editar | editar a fonte]

En 1931 afiliouse á CNT onde nos anos seguintes acadará gran protagonismo grazas ás súas dotes de grande oradora entre outras razóns. En 1932 levou a cabo unha xira propagandística por Andalucía que logo proseguiría por toda España e ó ano seguinte participa en París nun mitin de protesta sobre a represión en Casas Viejas.

En decembro de 1935 fixo unha viaxe por Betanzos, Ferrol, Santiago de Compostela, A Coruña, Lugo, Carballo e Ourense. Froito desa viaxe, publicou unha serie de anécdotas en La Revista Blanca, publicados en 2011 co título de Federica Montseny. Impresións dunha viaxe por Galicia en 1935[1].

En 1936 interviu no Congreso de Zaragoza da CNT colaborando na ponencia sobre comunismo libertario e formou parte dos oradores do mitin de clausura. Co estoupido da guerra pasou a formar parte do comité peninsular da FAI e no nacional da CNT. En novembro deste mesmo ano foi nomeada ministra de Sanidade e Asistencia Social do goberno da República, cargo que aceptou a pesar do seu declarado antigubernamentalismo e as dúbidas iniciais. Converteuse así na primeira muller ministra de España e a Europa Occidental, pois noutras zonas de Europa xa o foran Alexandra Kollontai (Rusia) e Miina Sillanpää (Finlandia). Os seus outros correlixionarios no goberno de Largo Caballero foron Joan García Oliver (Xustiza), Joan Peiró (Industria) e Juan López (Comercio).

Labor no goberno[editar | editar a fonte]

A súa efectiva labor no goberno veuse limitada pola escasa duración do seu mandato que non chegou a acadar un semestre (novembro de 1936 - mediados de maio de 1937). Pero nese curto espazo de tempo planeou lugares de acollida para a infancia, comedores para embarazadas, liberatorios de prostitución, unha lista de profesións a exercer por minusválidos e o primeiro proxecto de Lei do aborto en España. Dos lugares para a infancia, en nada semellantes aos deprimentes orfanatos existentes por entón, só se puido abrir un preto de Valencia. Tampouco houbo tempo de que chegase a funcionar mais dun dos comedores para embarazadas nos que se velaba por unha completa alimentación. Ningún dos seus outros proxectos chegou a executarse, e así o seu proxecto de lei do aborto, ao que se opuxeron outros ministros do goberno, quedou arrombado trala súa saída do goberno debido aos sucesos de maio de 1937.

O exilio[editar | editar a fonte]

Como outros miles de españois, co final da Guerra Civil hóubose de exiliar a Francia, onde foi perseguida pola policía nazi e franquista, que pediu a súa extradición, denegada polas autoridades francesas, vivindo en liberdade vixiada ata a liberación de Francia en 1944. Instalada en |Tolosa seguiu traballando polas súas ideas, publicando e dirixindo xornais anarquistas como CNT e Espoir e realizando viaxes por Suecia, México, Canadá, Inglaterra e Italia.

Coa chegada da democracia a España en 1977 regresou e continuou co seu activismo en pro da CNT, onde gozou dun enorme prestixio ata a súa morte.

Obras escritas[editar | editar a fonte]

  • La mujer, problema del hombre (1932)
  • Federica Montseny. Impresións dunha viaxe por Galicia en 1935
  • Anselmo Lorenzo (1938)
  • Cien días de la vida de una mujer (1949)
  • El éxodo. Pasión y muerte de españoles en el exilio (1969)
  • Crónicas de la CNT (1974)
  • El anarquismo (1974)
  • El éxodo anarquista (1977)
  • Mis primeros cuarenta años (1987)

Notas[editar | editar a fonte]

  1. "Federica Montseny: Impresións dunha viaxe por Galicia en 1935", artigo no blog de Editorial Trifolium, febreiro de 2011.