Fear Factory

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Fear Factory
Fear Factory 2013.jpg
Orixe Os Ánxeles, California Flag of the United States.svg
Período 1990-2002
2004-
Xénero(s) death metal, metal industrial, death metal melódico
Selo(s) discográfico(s) Liquid 8 Records
Roadrunner Records UK
Membros Burton C. Bell
Christian Olde Wolbers
Byron Stroud
Raymond Herrera
Antigos membros Dino Cazares
Andrew Shives
Na rede
www.fearfactory.com

Fear Factory é unha banda de metal dos Ánxeles fundada por Raymond Herrera, Dino Cazares e Burton C. Bell en 1990.

Biografía[editar | editar a fonte]

Orixe da banda[editar | editar a fonte]

O prxecto de Fear Factory naceu en 1988 nos Ánxeles co nome de "Ulceration", da man de Raymond Herrera e Dino Cazares, que compuxeron o primeiro tema paseando a noite de Halloween. A finais de 1989 entra no grupo Burton C. Bell e o nome foi cambiado polo de Fear Factory. "Ulceration" era tamén o nome dun dos temas do seu primeiro álbum Concrete.

Fear Factory é unha das maiores influencias da música extrema, tanto pola súa técnica como polo seu son orixinal e independente que creou un estilo propio. Foi a primeira banda que incorporou voces limpas nun son Death Metal. Comezaron a súa traxectoria musical como unha banda de Death Metal cos discos Concrete e Soul Of A New Machine, pero con grandes influencias de grupos como Napalm Death, Godflesh, Ministry, Neurosis e outras bandas industriais e Grindcore/Death Metal. Despois pasaron a Industrial/Death Metal co Demanufacture, e posteriormente a Industrial Metal co disco Obsolete.

O inicio da carreira profesional tivo como punto de partida unha recomendación de Max Cavalera, da banda Sepultura, á discográfica Roadrunner Records, mercede ó álbum Concrete. Previamente Fear Factory enviara o disco a Earache Records, que os rexeitaron por parecerse demasiado a Napalm Death e a Godflesh.

Con Roadrunner editaron o álbum Soul of a new machine en 1992. O disco non tivo moito éxito, pero lles brindou a oportunidade de facer una xira polos Estados Unidos con outras bandas como Sepultura, Biohazard ou Sick of It all. Mesmo viaxaron a Europa da man de Brutal Truth. Para as xiras contrataron a Andrew Shives como baixista, encargándose Dino Cazares da guitarra malia ser el quen gravara o baixo para o disco.

Ó ano seguinte editaron Fear Is the Mind Killer, un Ep máis experimental que o traballo anterior. O disco estaba composto por temas que xa aperecían en Soul Of A New Machine, pero remezclados por Rhys Fulber e Bill Leeb de Front Line Assembly. Este disco tamén marcou o debut na banda do teclista Reynor Diego.

Tralo despido de Andrew Shives en 1994, encontraron a Christian Olde Wolbers a través do cantante/guitarrista Evan Seinfeld de Biohazard. Christian estaba nese momento de vacacións nos Ánxeles, xa que el vivía en Bélxica, pero accedeu a unirse ó grupo para a gravación do seguinte disco.

Demanufacture, a consagración[editar | editar a fonte]

En 1995 Fear Factory saltou á fama da man do álbum Demanufacture, a través do selo discográfico Roadrunner, conseguindo o apoio unánime da crítica e o público. O éxito levounos a unha gran xira durante os dous seguintes anos, abríndolles as portas de grandes festivais internacionais, como o Ozzfest, nos que compartiron escenario con grandes grupos como Black Sabbath, Iron Maiden ou Megadeth. Este disco marcou o recoñecemento de Fear Factory como unha das bandas máis importantes e innovadoras do metal. Neste disco pódense observar claramente os elementos que caracterizan á banda e que a distinguiron das demais, gañándose un sitio dentro dos grandes do metal. Por un lado está a perfecta sincronización entre os potentísimos riffs de guitarra de Dino e a rápida batería de Herrera, que complementado co baixo de Christian, dábanlle un carácter extremo ó disco. Tamén é moi importante agregarlle o gran traballo de Burton C. Bell, que é quen de mezclar voces cercanas ó death metal, con coros cunha voz sumamente limpa e melódica.

Os principais temas deste disco son "Replica" (do que se gravou un videoclip), sendo o tema máis melódico del disco; "Zero Signal", é o máximo expoñente da forza e rapidez da banda; "Self Bias Resistor", destaca polos seus memorables coros. Tamén cabe destacar temas como "New Breed", onde se aprecia maxistralemnte a uninón de elmentos metaleiros con música electrónica.

En 1997 lanzan o Remanufacture, que consistía en remezclas de tódolos temas de Demanufacture, deixando claras as influencias da música electronica sobre a banda.

Obsolete, disco de Ouro[editar | editar a fonte]

Tres anos despois do Demanufacture, a banda edita o disco Obsolete en 1998, volvendo a repetir éxito e acto seguido comezando novas xiras con bandas como Slayer ou Rammstein. Obsolete, en termos de ventas, foi o disco de máis exito de Fear Factory, chegando a ser disco de ouro nos Estados Unidos. Foi un dos grandes éxitos do momento do selo Roadrunner. Seguiu o camiño do anterior, Industrial Metal, ademais de seguir mezclando voces desgarradoras con voces limpas nos coros. Malia esta liña xeral de continuidade, tamén se incluíron temas máis comerciais como "Edgecrusher", no que por primeira vez se engadían elementos máis cercanos ó Nu Metal, aínda que finalmente primou absolutamte un estilo máis cercano ó Demanufacture. Aínda que a vea experimental se observou máis controlada, neste disco se decidiron por meter violas, violíns e chelos en boa parte das cancións, dándolle un toque máis épico a algúns temas.

Os temas máis importantes do disco son "Shock", onde se aprecia o clásico de Fear Factory, metal industrial con liñas vocais que xiran para sonar ben salvaxes e desgarradas ou ben como himnos. Ó longo do álbum a tensión musical vai crecendo, destacando entre medio temas escuros como "Freedom or Fire" e outros máis melódicos como "Descent", ata chegar ó tema "Resurrection", a canción máis sorprendente do álbum e posiblemente a máis melódica de Fear Factory ata entón. Os coros deste tema se convertiron indubidablemente nun dos himnos máis memorables da banda. Deste tema tamén se gravou un video. Deste disco se publicaría máis adiante unha edición especial para coleccionistas, na que se inclúe entre outros, o tema "Cars", unha versión de Gary Numan, ademais de ser esta a primeira vez que a banda expermineta cun tema pop, aínda que sen perder en ningún caso o seu selo característico.

Digimortal e o acercamento ó Nu Metal[editar | editar a fonte]

Tralo exitoso Obsolete xorderon disputas na banda sobre o estilo que Fear Factory debía seguir. Por un lado Dino Cazares se inclinaba por regresar ás raíces do emblemático Demanufacture, e o resto dos membros preferían agregar ó disco elementos con influencias do rap. Finalmente se impuxo a visión da maioría, e en 2001 ve a luz o seguinte álbum, Digimortal. Este álbum foi bastante criticado debido ás similitudes do mesmo co estilo Nu metal, alonxándose en certo modo da agresividade dos seus anteriores traballos e acarreando tensións entre os membros do grupo. Aínda que a moitos lles pareceu que este disco era a evolución natural dunha banda que ampliaba o seu público, a outros pareceulles unha verdadeira decepción seguir un estilo que consideraban excesivamente comercial e alonxado das raíces dos seus grandes traballos anteriores. Malia que Digimortal estivo lonxe de ser un fracaso en termos comerciais, foi incapaz de igualar ó seu antecesor Obsolete, causando gran tensión e frustración entre os membros da banda e tensións co selo discográfico.

Malia o excelente son do disco, as influencias do Nu Metal están moi presentes, incluso en temas como "Back the Fuck Up", Burton C.Bell canta xunto a a un membro do grupo de hip-hop Cypress Hill. Temas destacables son "Dark Bodies", que é unha balada xa "clásica" de Fear Factory, mezclando pasaxes tranquilas coa brutalidade característica da banda. Outras cancións importantes son "Damaged", onde a ratos recuperan o son metaleiro habitual da banda, e "Digimortal". "Linchpin" é o tema principal do disco, cunha melodía moi chamativa, sendo un dos temas máis recordados do disco. Deste tema gravouse un video, sendo o último onde se poden ver ós catro membros orixinais xuntos.

A separación[editar | editar a fonte]

Finalmente, tralos problemas xordidos tras Digimortal, en marzo de 2002 o grupo se disolve. Sumado ás diferencias musicais, tamén existían fortes problemas de convivencia entre Dino Cazares e Burton C. Bell, aínda que tamén cos demais membros. A finais dese ano anunciouse o regreso da banda sen Dino Cazares, co que a formación cambiou pasando Christian Olde Wolbers á guitarra, para dar espazo ó novo baixista, procedente de Strapping Young Lad, Byron Stroud. Sobre o cambio de Chirstian do baixo á guitarra, Raymond Herrera asegurou que:
Christian era de lonxe máis capaz de facer o traballo. É moito máis rápido e preciso. É mellor guitarrista que Dino. E podo decilo porque se alguén sabe o bo que é Dino, son eu. Vin a Christian facer cousas que ás que Dino nunca chegaría. Pode tocar abertamente, nun estilo realmente épico. É máis multifacético que Dino. Non teño nada contra Dino. Dino era moi bo no que facía. Só que Christian é quen de facer o mesmo e outras cousas máis. Creo que é interesante. É xenial, ¿quen sabe? Quizais se Christian escribise máis na guitarra na época de Dino, as cousas serían distintas. Nunca se nos ocorreu antes porque todo funcionaba ben.

Porén, o ex-guitarrista da banda defendeuse argumentando que el xunto a Raymond foron os compositores dos principais discos (Soul of a New Machine, Demanufacture e Obsolete) e que Christian apenas colaborou, sendo o seu principal aporte o fallido Digimortal. Ademais acusou a Christian de imitar os riffs seus, argumentando que o seu mellor traballo é copiar ben a súa forma de tocar a guitarra. Incluso ó escoitar o disco Archetype, ironizou, decindo que pensou que era el o que estaba tocando.

O Regreso[editar | editar a fonte]

A comezos de 2004 coñeceuse que o grupo estaba traballando nun novo disco coa discográfica Liquid 8 records. En abril lanzaron Archetype, considerado un dos mellores álbums da súa carreira, e que os devolve ó seu estilo Industrial/Death Metal. Neste disco abandonan definitivamente o estilo Nu Metal para volver ás súas raíces, máis cercanas ó Demanufacture. Durante todo o disco os temas amosan gran agresividade, destacando os temas "Slave Labor", "Archetype" e "Cyberwaste".

Este traballo tivo un moderado éxito que lles permitiu enderezar a súa traxectoria e lles deu confianza para lanzar un segundo disco en agosto de 2005. Este foi titulado Transgression e supuxo un paso adiante na evolución do son de Fear Factory tomando elementos máis melódicos pero intentando manter a forza que os caracterizaba. Incluso neste disco se incluíu unha versión de U2, a canción "I Will Follow", na que o grupo interpreta un tema pop mantendo o seu estilo. Malia isto o disco tivo algunhas críticas polo peculiar cambio de estilo, pero Fear Factory defendeuse argumentando que Transgression era un disco experimental.

Membros[editar | editar a fonte]

Membros anteriores[editar | editar a fonte]

  • Dave Gibney (Baixo) (1990-1991)
  • Andrew Shives (Baixo) (1991-1993)
  • John Bechel (Teclista) (1990-1993) (Prong)
  • Raynor Diego (Teclista) (1993-2001)
  • Andy Romero (Baixo) (2002-2003)
  • Dino Cazares (Guitarra) (1990-2001) (Asesino, ex-Brujería, Body Bag, Ex-Hated...And Proud! , Divine Heresy)
  • Luis Barchi (Baixo)(2002-2003)

Membros de estudio[editar | editar a fonte]

Curiosidades[editar | editar a fonte]

  • Oos teclistas de Fear Factory nunca foron considerados membros da banda, nunca apareceron nos créditos dos libretos dos discos. Sempre foron recoñecidos como participantes de sesións, de estudio e actuacións en directo.
  • Burton C. Bell apareceu no histórico video de Nirvana "Smells Like Teen Spirit", como un fan entolecido. Adicionalmente a banda versioneou "School".
  • A banda considera a súa música como "Extrema alternativa" ou "Hi-Tech Music".
  • Cada álbum de Fear Factory tene un "FF" logo distinto. Cada un equivale a unha época da banda.
  • Aínda que a banda é dos Ánxeles, os seus membros son de nacionalidades moi diversas. Burton é de Texas. Christian é dos Países Baixos, Raymond é mexicano e Byron canadense.
  • Fear Factory creou ou derivou un estilo ó que chamaron Cyber Metal.
  • Tódolos membros de Fear Factory tiveron varios proxectos paralelos:
Raymond e Christian traballaron con B-Real de Cypress Hill e Stephen Carpenter de Deftones noutro grupo chamado Kush, se ben non editaron material algún. Rumoreábase que Christian podería formar parte de Cypress Hill "a tempo completo" nos concertos da banda rapeira.
Burton C. Bell, mentras Fear Factory estaban separados, comezou un proxecto chamado Ascension Of The Watchers co teclista John Bechdel. De estilo Folk/Progresivo/Ambiental, pouco ten que ver co metal. Tamén participou no proxecto GZR, co baixista de Black Sabbath Geezer Butler, gravando as voces do primeiro disco, Plastic planet.
Christian foi famoso por participar e traballar con numerosos artistas como Cypress Hill, Snoop Dogg, Kurupt, Ludacris, Soulfly, Devin Townsend Band, Everlast,Korn e moitos outros (case todos artistas de hip-hop).
A principio dos 90, Dino e Burton formaron parte dun esquecido proxecto chamado Hated... And Proud!, unha banda de punk rock cun estilo similar a Bad Religion.
Dino Cazares e Raymond Herrera formaron parte de Brujería, un grupo de Death Metal con letras en castelán, do que se deprende unha serie chamada Demoniaco, na que se gravarian 13 discos dos trece integrantes, se ben só se gravou un, Asesino, de estilo similar, que posteriormente sacaría un segundo disco, xa sen Raymond na batería.

Discografía[editar | editar a fonte]

Álbums[editar | editar a fonte]

Sinxelos[editar | editar a fonte]

Ep´s[editar | editar a fonte]