Eu
 |
Suxeriuse que este artigo ou apartado sexa fusionado con "Ego, superego e id" (conversa). Para realizar a fusión dos artigos sigue estes pasos. |
 |
Atención: Este artigo ou apartado precisa dun traballo de revisión.
|
 |
Este artigo ou sección precisa de máis fontes ou referencias que aparezan nunha publicación acreditada que poidan verificar o seu contido, como libros de texto ou outras publicacións especializadas no tema. Por favor, axude mellorando este artigo. |
- Para o elemento químico, vexa europio
En psicoloxía, eu ou ego (do latín), defínese como a unidade dinámica que constitúe o individuo consciente da súa propia identidade e da súa relación co medio; é, pois, o punto de referencia de todos os fenómenos físicos.
O eu é un termo difícil de definir dadas os seus diferentes acepcións. Ao longo da historia a súa definición relacionouse con outros termos como psique, ser, alma ou conciencia. Pero unha aproximación académica esixiría facer precisións segundo a disciplina desde a que se enuncie. O estudo do eu pode dicirse que abarca, disciplinas de orientación biolóxica, (psicobiología, neurobiología, Neuropsicología, etc) tanto como disciplinas de corte filosófico e humanista. A estremeira eu desde unha aproximación académica relacionaríase con termos como conciencia e cognición.
A pregunta polo que é, exactamente o eu, é talvez unha das preguntas fundamentais do home e non só foi enunciada na ciencia senón en diversos sistemas relixiosos e espirituais ao longo da historia.
Índice |
O Eu na lingüística [editar]
Para o lingüista Émile Benveniste o eu pode ser entendido tamén a nivel do discurso. O eu é o pronome básico que indica persoa (eu/ti) e só pode ser definido e existente nunha instancia discursiva e en relación cun outro. Segundo Benveniste, "Eu pode identificarse soamente polo exemplo de discurso que o contén" e, simetricamente definiríase Ti como "o individuo ao que se fala no exemplo actual do discurso que contén a mostra lingüística teu".
O eu na antropoloxía [editar]
En antropoloxía o seu uso designa o eu desde cuxo punto de vista considéranse as relacións de parentesco ou filiación.
O Eu segundo o Psicoanálise [editar]
Segundo Sigmund Freud, desde o psicanálise o Eu é a instancia psíquica que une o Iso co mundo exterior e fai de ponte entre o Iso e o Supereu. Resulta da diferenciación que o contacto coa realidade exterior impón ao Iso (estrutura psíquica primitiva). De feito é un sistema de adaptación á realidade.
O Eu segundo a Psicoloxía analítica [editar]
Segundo Carl Gustav Jung, desde a Psicoloxía analítica o Eu é o punto focal da conciencia. É o portador da nosa conciencia consciente de existir, así como o sentimento permanente de identidade persoal. É o organizador consciente dos nosos pensamentos e intuicións, dos nosos sentimentos e sensacións. É o portador da personalidade. O Eu xorde do si-mesmo e desempeña papeis de crucial importancia. Percibe significados e avalía valores, actividades que favorecen a supervivencia e fan que a vida valla a pena vivirse e atoparlle sentido.
O Eu na filosofías místicas orientais [editar]
Nas filosofías místicas orientais, particularmente no budismo considérase ao eu como unha ilusión. O eu preséntase como un veo da mente que induce ao suxeito a identificarse coa súa experiencia provocándolle sufrimento. O Budismo tamén contrasta fortemente con outras relixións porque non afirma a existencia do alma, nin dun "si mesmo" ou "eu" duradeiro no ser.
Debates en torno á idea do Eu [editar]
Dentro da ciencia existen correntes fundamentadas en posturas filosóficas como o materialismo eliminativo que non toman ao eu como un obxecto de estudo científico valido, por non contar con correlatos físicos ou neurolóxicos exactos que sustenten a existencia da devandita instancia. Outras posturas como o emergentismo considera o eu como un obxecto de estudo valido o cal é un produto emerxente das funcións do organismo biolóxico en interacción co seu medio.
