Estratovisión

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Empregados da Westinghouse co B-29 empregado para realizar as probas da estratovisión

A estratovisión é a difusión de emisións de televisión desde avións a grande altitude que fan de estacións intermedias entre as emisoras ampliando o alcance das transmisións.

Desenvolvemento[editar | editar a fonte]

O desenvolvemento deveuse á Westinghouse Electric Corporation que realizou os primeiros ensaios na primavera e verán de 1945[1] coa pretensión de conseguir un sistema barato de televisión e radio FM de costa a costa. En setembro de 1946 a compañía realizou con éxito probas cun aeroplano a 30.000 pés de altura[2]. O 23 de xuño de 1948[3] realizouse a primeira demostración pública de estratovisión retransmitindo a convención republicana que emitía en directo a WMAR-TV en Baltimore sobre unha área de 845 km de diámetro[4] dos estados de Pennsylvania, Ohio, Nova York e Maryland. Ao longo de 1948 realizáronse un total de 37 que sumaron 164 horas de voo. Porén os problemas económicos: o custe de manter unha frota de avións e a súa tripulación no aire; técnicos: a antena situada no fondo do aeroplano tardaba hora e media en despregarse e dobrarse [5]; políticos: temor por parte de congresistas e estacións de televisión a que se convertese nun monopolio [6]. e finalmente a finalización da conexión por cable coaxial entre a costa leste e a oeste que realizou ATT en 1949 levaron á Westinghouse a abandonar o proxecto.

Usos civís[editar | editar a fonte]

O 30 de setembro de 1954 Cuba utilizou un DC-3 para transmitir desde os Estados Unidos un partido do campionato de béisbol, foi a primeira transmisión extracontinental en directo, [7].

Entre 1961 e 1968 a Mildwest Program on Airbone Television Instruction desenvolveu un servizo de televisión educativa catro días á semana dirixido a escolas de primaria e secundaria, en 1967 transmitía para 1770 colexios, que tiñan que pagar unha pequena cota por alumno. [8].

Usos militares[editar | editar a fonte]

O exército norteamericano desenvolveu un servizo de estratovisión entre 1966 e 1972 en Vietnam do Sur, con dúas canles, unha para os soldados norteamericanos e outra para o público en xeral.

Militares a bordo do Lockheed EC-130

A 193d Special Operations Wing, unha unidade de operacións especiais da Garda Nacional Aérea de Pennsylvania é a encargada de operar o Lockheed EC-130 Commando Solo, unha versión do C-130 Hercules especialmente deseñada para realizar operacións psicolóxicas e misións de interferencia de frecuencias de radio e televisión, participou en 1994 na invasión norteamericana de Haiti transmitindo mensaxes do presidente deposto Jean-Bertrand Aristide [9]. En 1999 baixo cobertura da OTAN actuou durante o bombardeo de Iugoslavia interferindo as transmisións de televisión serbias [10] e en 2003 en Iraq, emitiu a denominada Towards Freedom TV [11]

Notas[editar | editar a fonte]

  1. Foust, J. , 2007-08-08 "The “Atomic Bomb” of Broadcasting: Westinghouse's “Stratovision” Experiment, 1944-1949" Paper presented at the annual meeting of the Association for Education in Journalism and Mass Communication, The Renaissance, Washington, DC Online <PDF>. http://www.allacademic.com/meta/p202973_index.html
  2. Lynn Hinds "It’s Stratovision"
  3. Early Electric Television
  4. Science Service
  5. Jonathan Sterne "Television under construction: American television and the problem of distribution, 1926–62"
  6. John M. Kittross e Christopher H. Sterling "Television frequency allocation policy in the United States"‬, páxina 223
  7. Guido Sapienza "Il sistema televisivo cubano", páxina 67
  8. National Public Broadcasting Archives. University of Maryland
  9. Time
  10. The Institute of Communications Studies, University of Leeds
  11. Stars and Stripes