Estatocito

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Punta da raíz vista ao microscopio (X10). 1-meristema 2-columela (estatocitos con estatólitos) 3-parte lateral da caliptra 4-células mortas rotas 5-zona de elongación

Os estatocitos son células vexetais que están implicadas na percepción da gravidade ou gravitropismo, localizadas na columela da caliptra que cobre a punta da raíz e na endoderme da zona de elongación dos talos.[1] Estas células conteñen no seu interior estatólitos , que son un tipo especial de amiloplastos cheos de amidón denso e pesado, os cales sedimentan á parte máis baixa das células por efecto da gravidade, e desencadean un patrón de crecemento diferencial na raíz, que fai que esta se dobre seguindo o seu eixe vertical en dirección ao vector da forza da gravidade.[2]

Citoloxía[editar | editar a fonte]

Esquema dun estatocito da raíz en posición vertical. 1-parede celular 2-retículo endoplasmático 3-plasmodesmo 4-núcleo 5-mitocondria 6-citoplasma 7-estatólito 8-raíz 9-caliptra 10-estatocito A-polo proximal B-polo distal

Nunha raíz os estatocitos son células polarizadas, é dicir, a distribución dos seus orgánulos non é homoxénea. A súa orientación proximal/distal segue a orientación da forza de gravidade. Están rodeados dunha parede celular (1), o seu citoplasma (6) rodea un núcleo (4) con forma de copa ancorado ao polo proximal (A) polo retículo endoplasmático (2), algunhas de cuxas cisternas atravesan a parede celular por plasmodesmos (3). As mitocondrias (5) están repartidas de maneira máis homoxénea, e os estatólitos (7) , que son amiloplastos especializados, sedimentan cara ao polo distal (B) da célula.

Fisioloxía[editar | editar a fonte]

Esquema dun estatocito da raíz colocado en posición horizontal.

Os mecanismos implicados no gravitropismo non están totalmente aclarados. Nunha raíz vertical na cal a polaridade proximal/distal segue o vector da forza da gravidade, os estatólitos concéntranse no polo distal. O reparto da auxina (hormona vexetal) na raíz é nese momento simétrica e o crecemento das células é uniforme, o que conduce á formación dunha raíz recta. Polo contrario, se a raíz está situada horizontalmente, os estatólitos sedimentan por gravidade, exercendo un estímulo mecánico sobre a rede de filamentos da proteína actina que os rodea [3]. A permeabilidade da membrana plasmática vese entón modificada e a auxina acumúlase de maneira asimétrica na raíz, tendendo a concentrarse arredor dos estatólitos. A elongación das células é inhibida pola auxina. En consecuencia, os tecidos da raíz alónganse de maneira diferencial, o que causa unha curvatura na raíz en crecemento, que segue o sentido da forza da gravidade. Tamén se atopan estatocitos na endoderme dos talos florais. Nestes órganos a redistribución da auxina orixina unha curvatura no talo en crecemento oposta á gravidade.

Notas[editar | editar a fonte]

  1. D. Volkmann & M. Tewinkel for the European Space Agency (1997-04). "Position of Statoliths in Statocytes from Cress Roots under Changing Gravity Conditions". European Space Agency. http://www.esa.int/esapub/sp/sp1206/volka.htm. Consultado o 2008-12-12.
  2. Neela Shiva Kumar, Martin Henry H. Stevens and John Z. Kiss (2008-02-01). "Plastid movement in statocytes of the arg1 (altered response to gravity) mutant". American Journal of Botany. http://www.amjbot.org/cgi/content/abstract/95/2/177. Consultado o 2008-12-14.
  3. Driss-Ecole D., Lefranc A. et Perbal G. A polarized cell: the root statocyte. Physiol. Plantarum 118:305-312(2003). DOI 10.1034/j.1399-3054.2003.00121.x. PubMed: 14631938

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Outros artigos[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]