Edward Mills Purcell

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Edward Mills Purcell.

Edward Mijos Purcell, nado en Taylorville o 30 de agosto de 1912 e finado en Cambridge (Massachusetts) o 7 de marzo de 1997, foi un físico norteamericano galardoado co Premio Nobel de Física o ano 1952.

Traxectoria[editar | editar a fonte]

Estudou enxeñería na Purdue University licenciándose o 1933, e posteriormente física na Universidade Harvard onde se doutorou en 1938. Foi conselleiro científico dos presidentes Dwight D. Eisenhower, John Fitzgerald Kennedy e Lyndon B. Johnson.

Investigacións científicas[editar | editar a fonte]

Tras participar no desenvolvemento do radar no Laboratorio de radiación do Instituto Tecnolóxico de Massachusetts (MIT) Purcell volveu a Harvard para continuar as súas investigacións sobre a medición de campos magnéticos no núcleo atómico, descubrindo no ano 1945 a Resonancia Magnética Nuclear (RMN). Esta pasou a ser amplamente usada en física e química para estudar a estrutura molecular de materiais puros e a composición das mesturas.

En 1952 foi galardoado, xunto con Felix Bloch, co Premio Nobel de Física polos seus estudos, por separado, sobre a medición de campos magnéticos no núcleo atómico, resonancia magnética nuclear.

Interesado en astronomía detectou as microondas emitidas polo hidróxeno no medio interestelar, radiación que permitiu aos astrónomos localizar as nubes de hidróxeno das galaxias e medir a rotación da Vía Láctea. Xunto a Norman Foster Ramsey enunciou a violación da simetría CP da física de partículas.

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]